Ναι τώρα μάλιστα.
Αυτού του είδους η αντίδραση, είναι (κατά τας γραφάς...) αναμενόμενη και συνηθισμένη σε τέτοιου τύπου δοκιμές, προβλέπεται δε και από την βιβλιογραφία, η οποία, πρώτον, συνιστά να μην γίνεται το σύστημα γνωστό στους ακροατές που λαμβάνουν μέρος και δεύτερον, απαιτεί να περιλαμβάνεται το σύστημα στις παραμέτρους του πειράματος. Αυτή η τελευταία παρατήρηση, λύνει το πρόβλημα με δύο τρόπους:
Πρώτον, η υπόθεση που τίθεται υπό στατιστικό έλεγχο, περιλαμβάνει και το σύστημα και ως τέτοια αξιολογείται. Δηλαδή, το αποτέλεσμα θα εκφραστεί περίπου ώς εξής:
"Η υπόθεση "τάδε", ισχύει (ή δεν ισχύει) με βάση τον στατιστικό έλεγχο που έγινε στα δεδομένα του πειράματος που πραγματοποιήθηκε με το δείνα σύστημα".
Δεύτερον, είναι δυνατόν (πόρων δοθέντων) να πραγματοποιηθεί και ο έλεγχος μιας ακόμη υπόθεσης η οποία μπορεί να εκφραστεί ως εξής:
"Δεν υπάρχει διαφορά στα αποτελέσματα αν το πείραμα επαναληφθεί με άλλο σύστημα".
Πέραν αυτών, η ασυμβατότητα ενός ή και περισσότερων εκ των ακροατών με κάποια από τις παραμέτρους του πειράματος (είτε αυτή είναι βασική όπως τα ηχεία, είτε δευτερεύουσα όπως το αν η καρέκλα ήταν βολική) "προβάλεται" από την ανάλυση σε ένα ευρύτερο κοινό. Με άλλα λόγια, αν έχεις επιλέξει τους ακροατές σου σωστά (και υπάρχει μεθοδολογία γι΄αυτό), αυτός που δεν συμπαθεί το ηχείο (και σαφώς δικαιούται να μην το συμπαθεί) προβάλεται, δηλαδή αντιστοιχεί με μια ομάδα του ευρύτερου πληθυσμού. Για τον λόγο αυτό, δε μας στενοχωρεί καθόλου αν κάποιος "αποτύχει" (στατιστικώς). Αν το πείραμα έχει σχεδιαστεί σωστά, η αποτυχία του συνεπάγεται την αποτυχία μιας μερίδας του πληθυσμού και αυτό θέλουμε να το γνωρίζουμε. Φυσικά, είναι κατανοητό ότι σε προσωπικό επίπεδο αυτό είναι δυσάρεστο και είναι πιθανόν να εγείρει αντιρρήσεις.
Κλείνω αυτή τη "δόση" με την εξής παρατήρηση:
Τα περισσότερα τεστ του είδους που συζητάμε σχεδιάζονται και εκτελούνται με στόχο τον έλεγχο μιας υπόθεσης η οποία περιλαμβάνει μικρές διαφορές μεταξύ του ερεθίσματος αναφοράς και του υπό δοκιμήν ερεθίσματος και συνήθως η υπόθεση που εξετάζεται είναι ότι:
"δεν υπάρχουν ακουστές διαφορές".
Αυτό, το αναφέρω ως μια ποιοτική εξήγηση για το ότι εκείνο που στην πραγματικότητα αναμένουμε είναι η επιβεβαίωση ότι ο πληθυσμός (στον οποίο προβάλεται η ομάδα των ακροατών) δεν θα είναι σε θέση να ανιχνεύσει διαφορές, κάτι που συνεπάγεταί ότι η ομάδα της δοκιμής θα αποτύχει (σκληρό, αλλά αληθές)! Αν η υπόθεσή μας διαψευσθεί πανηγυρικώς, πριν ανοίξουμε τον καμπανίτη και οργανώσουμε την συνέντευξη τύπου, θα πρέπει να ξανακοιτάξουμε τα κιτάπια μας γιατί είναι πολύ πιθανόν να έχουμε κάνει κάποιο λάθος.

υ.γ.:Καταγγέλω το μέλος Vassilis διότι με το γνωστό (και δοκιμασμένο) προβοκατόρικο ύφος του θα με αναγκάσει να κατεβάσω τα δεδομένα του blind test και να τα ξαναμελετήσω. Δεν το θυμόμουν αλλά, τώρα που το έχω μπροστά μου, βλέπω ότι τότε κάναμε και έλεγχο για το πώς η αλλαγή των ηχείων επιδρά στα αποτελέσματα. Ελπίζω να επανέλθω με νούμερα (άμα αργήσω, φάτε!)...