Εχω να παρατηρήσω τα εξής:
Νομίζω κι εγώ, ότι το να σχεδιάζεις με το αυτί είναι μια εντελώς ανασφαλής μέθοδος η οποία συνήθως οδηγεί σε εντελώς sui generis προιόντα τα οποία αρέσουν σε αυτόν που τα σχεδίασε και σε κάποιους με ίδια και συγκεκριμένα κριτήρια. Αυτό είναι το ένα άκρο. Το άλλο, είναι να σχεδιάσεις με γνώμονα ένα συγκεκριμένο σετ μετρήσεων. Πρόκειται σαφώς για μια πολύ πιο ασφαλή μέθοδο η οποία ταιριάζει ιδιαίτερα σε μεγάλα project, μαζικές (με την θετική έννοια) σχεδιάσεις και καταλήγει συνήθως σε καλά αποτελέσματα. Από την άλλη πλευρά, το να ακούς κριτικά αυτό που σχεδίασες (και ακόμη καλύτερα να υπάρχει μια καλά εκπαιδευμένη ομάδα κριτικών ακροατών για την δουλειά αυτή) και να είσαι σε θέση να συσχετίσεις αυτό που ακούγεται με κάποιες αντικειμενικές μετρήσεις ώστε να μπορείς να ελέγξεις λεπτομέρειες του σχεδίου σου, είναι η καλύτερη προσέγγιση. Ενα παράδειγμα εδώ, είναι η απόκριση συχνότητας των ηχείων. Πολλές κορυφαίες σχεδιάσεις έχουν συγκεκριμένη και όχι επίπεδη απόκριση. Το κουμπί εδώ είναι ότι οι αποκλίσεις είναι όχι μόνο άψογα υπολογισμένες αλλά και σχεδόν ανεπαίσθητες!(...)they have to design their product by listening (...)
Αυτό σαφώς δεν ισχύει. Κάθε χρονική στιγμή, έχουμε στην διάθεσή μας ένα σύνολο από εργαλεία, όργανα και μεθόδους μέτρησης τα οποία μας προσφέρουν πεπερασμένες δυνατότητες. Υπάρχει συνεχής έρευνα η οποία οδηγεί σε νέα εργαλεία, όργανα και μεθόδους μέτρησης. Επομένως, η λέξη "Everything" είναι αποτυχημένη ως επιλογή, αν -βεβαίως- αναφερόμαστε στην πρακτική. Πριν από τριάντα χρόνια οι μετρητές παραμόρφωσης δεν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν σαρώσεις, είκοσι χρόνια πριν δεν γνωρίζαμε την TIM και την IMD, πρίν από δεκαπέντε χρόνια δεν μπορούσαμε να μετρήσουμε το jitter, σήμερα προσπαθούμε με κόπο (και τεράστια ποσά) να πραγματοποιήσουμε perceptual μετρήσεις. Για να επιστρέψω την ειρωνία, "αν έχεις πάει σχολείο", ξέρεις καλά ότι η εκφορά του "Everything", για τέτοια θέματα, απαγορεύεται δια ροπαλου!Everything is measurable. So, send them back to school!
Αυτό μπορεί να εκληφθεί μόνο ως δήλωση ότι δεν πραγματοποιούν επίσημες κριτικές ακροάσεις. Αλλοιώς πρόκειται περί μεγάλης ανοησίας (με όλο το σεβασμό). Δηλαδή τί; Δεν ακούνε τον ενισχυτή όσο είναι στο breadboard; Δεν ακούνε το πρωτότυπο; Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψω κάτι τέτοιο!(...) absolutely never listen to our components before releasing them to the market (...)
Αυτό νομίζω ότι είναι σωστό: Αν ξεκινήσεις από ένα κακό και με εγγενή προβλήματα σχέδιο, τότε απλώς "ακούγοντας" είναι εξαιρετικά δύσκολο (θα έλεγα αδύνατον -αλλά ας μην είμαστε απόλυτοι) να διορθώσεις οτιδήποτε.You cannot tune a whole product like that.
Αφησα τελευταίο αυτό:
Δεν είναι σαφές το τί σημαίνει η φράση "compensation made by the brain". Υπάρχει τεκμηριωμένη κάποια τέτοια λειτουργία του εγκεφάλου; Πού; Ποιά είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτού του φαινομένου (αν υπάρχει) με τις μεθοδολογίες της κριτικής ακρόασης; Ειλικρινά, δεν έχω κάτι υπ' όψιν μου. Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο "αισθάνεσαι" την ηχητική ταυτότητα μιας συσκευής είναι συνάρτηση του χρόνου, νομίζω όμως ότι δεν είναι απλή: Μιλώντας σε προσωπική βάση, τα πρώτα λεπτά είναι κρίσιμα γιατί μπορείς να ανιχνεύσεις έναν γενικό χαρακτήρα, γι'αυτό και σε δοκιμές συχνά περιλαμβάνω μια παράγραφο που ξεκινά με την φράση "Η πρώτη εντύπωση..." Οσο περνούν οι ώρες αυτή η αίσθηση μειώνεται αλλά δεν καταλήγει σε εξίσωση των ερεθισμάτων (για παράδειγμα μεταξύ της συσκευής αναφοράς και της συσκευής υπό δοκιμήν). Απλώς μπορείς πιο εύκολα να επικεντρωθείς σε λεπτομέρειες και να καταλήξεις σε συμπεράσματα. Παράδειγμα εδώ, η εντύπωση από την ακρόαση SACDs. Η πρώτη εντύπωση είναι ότι τα πρίμα τους είναι υποτονικά. Μετά, ανακαλύπτεις πόσο πιο πλήρη και άνετα είναι...The problem in listening to an Audio component is the automatic compensation made by the brain.


Reply With Quote