Όλον αυτό τον καιρό ζώ από σπόντα τα προβλήματα μιας πολύ φιλικής μου οικογένειας, η οποία προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή μία μικρή οικογενειακή επιχείρηση στο κέντρο της Αθήνας. Παρ' όλο που η επιχείρηση αυτή καθ' εαυτήν πάει καλά, κάθε μέρα είναι γι' αυτούς ένας μικρός πόλεμος. Δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να πάνε στη δουλειά τους, πώς θα πάνε, από πού θα πάνε, αν θα φτάσουν, πόση ώρα θα κάνουν να φτάσουν, αν θα γυρίσουν, πότε θα γυρίσουν, αν δεν τους κλέψουν, τι άλλο θα πάθουν εκτός από το να τους κλέψουν, αν θα κινηθούν τα οχήματα της επιχείρησης, αν θα μπορέσουν να φτάσουν έγκαιρα, αν θα γυρίσουν, αν θα είναι σώα, κλπ κλπ. Και εφόσον όλο αυτό το ημερήσιο δράμα ολοκληρωθεί, επαναλαμβάνεται εις διπλούν γιατί υπάρχει και δεύτερη δουλειά που πρέπει να εξυπηρετηθεί. Έτσι 3 άνθρωποι βρίσκονται συνεχώς στο δρόμο από 12 έως 16 ώρες το 24ωρο 7 μέρες τη βδομάδα, άλλοι 2 κινούνται σε υποστηρικτικό ρόλο και όλα αυτά γιατί? Για να μπορούν να κάνουν το στοιχειώδες, αυτό που προσπαθούν κάθε μέρα χωρίς να τους αφήνει κανένας ήσυχους.