Νομίζω ότι σε μια ενισχυτική διάταξη η οποία περιλαμβάνει στάδια ενίσχυσης τάσης και στάδια ενίσχυσης ρεύματος ο συνδυασμός λυχνιών (στα πρώτα) και ημιαγωγών (στα δεύτερα) είναι ίσως η καλύτερη στρατηγική γιατί:

1. Κυκλώματα με λυχνίες είναι πολύ ευκολότερο να έχουν μεγάλες τάσεις εξόδου, επομένως είναι εύκολο να φτιάξουμε έναν προενισχυτή (ή στάδιο τάσης σε τελικό) με ελάχιστες βαθμίδες, προσέγγιση που δίνει την δυνατότητα της απλότητας και της διαφάνειας και παράλληλα μεγάλα περιθώρια υπερφόρτωσης και χαμηλό θόρυβο (αν το κάνουμε σωστά βεβαίως).
2. Σε ρόλο ενίσχυσης τάσης οι λυχνίες είναι δύσκολο να υπεροδηγηθούν επομένως αποφεύγουμε τα διάφορα "λαμπάτα" χαρακτηριστικά τα οποία συνήθως έρχονται στην επιφάνεια όταν πλησιάζουμε στο clipping.
3. Έχω την εντύπωση ότι τα λαμπάτα κυκλώματα είναι ευκολότερα στο σχεδιασμό και την κατασκευή (άλλο, τώρα, τι "μούρη" πουλάει κανείς... ), επομένως ένας λαμπάτος προενισχυτής είναι πιθανότερο να είναι καλός από έναν με τελεστικούς (που θέλουν και... πλακέτα) και όσο για διακριτά, μη το συζητάμε. Αυτά θέλουν υποδομή βιομηχανίας!
4. Οι ημιαγωγοί είναι πολύ καλύτεροι στο χειρισμό μεγάλης ισχύος και υλοποιούν στάδια εξόδου με πολύ χαμηλότερη αντίσταση εξόδου (δηλαδή υψηλό συντελεστή απόσβεσης), επομένως είναι εύκολα πολύ πιο κοντά σε αυτό που θεωρείται "καλός τελικός ενισχυτής".
5. Ένας ενισχυτής με ημιαγωγούς πλησιάζει δυσκολότερα στο clipping (επειδή, πρακτικώς, μπορούμε να τον κάνουμε όσο ισχυρό θέλουμε) επομένως αποκτά "χαρακτήρα" πιο δύσκολα.

6. Τέλος, θεωρώ ότι η αρχιτεκτονική λυχνία-ημιαγωγός είναι -σε κάθε περίπτωση- ο καλύτερος συνδυασμός για έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων που θέλουν να επενδύσουν σε ένα ενισχυτικό σύστημα μεσαίου ή και μεγαλύτερου κόστους και -για αισθητικούς/συναισθηματικούς λόγους- θέλουν μια συσκευή με λυχνίες (πες το ρεαλισμό του επαγγέλματος -αν θέλεις... ). Αυτοί (και δεν είναι λίγοι) θα έχουν καλύτερο αποτέλεσμα με αυτή την προσέγγιση.

Τούτων λεχθέντων, δεν αποκλείεται βεβαίως να σχεδιαστεί ένας πολύ καλός προενισχυτής με ημιαγωγούς (ένα καλό παράδειγμα είναι ο JC-2 του Curl ο οποίος νομίζω ότι εμπνεύστηκε από την λογική των λαμπάτων σταδίων χρησιμοποιώντας ημιαγωγούς με υψηλές τάσεις τροφοδοσίας), ενώ δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και τα προβλήματα των λαμπάτων προενισχυτικών κυκλωμάτων: Ακουστική ανάδραση, φθορά των λυχνιών, μεγάλες θερμικές απώλειες κ.λπ, τα οποία οι ημιαγωγοί δεν έχουν!