> ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΧΕ να κάνει με το ότι οι «παλιοί» μετά από έξη εφτά χρόνια κουράστηκαν… (σ.σ.*)
Μπορεί να έφταιγε ότι τότε, στο πέρασμα από τα 90s στα 00s, τα μεγάλα κλαμπ είχαν χάσει πολύ από το knack που είχαν πριν από μερικά χρόνια…
...
Τα rave πάρτι δεν γίνονταν καν…
...
Και η νέα φουρνιά πιτσιρικάδων…
…
Και όμως, τότε ήταν που οι Pure πίστεψαν ότι μπορούσαν να ανοίξουν ακόμα περισσότερο τη φάση. Να αφήσουν οριστικά πίσω τους το underground. Έπαιξαν στο Camel. Έπαιξαν στο Club 22. Και έπαιζαν καλά. Ένα από τα καλύτερα πάρτι το έστησαν στις 17 Δεκεμβρίου του 1999 στο κατά τ’ άλλα απρόσωπο Camel. …
Κάτι όμως έμοιαζε χαμένο μετά το Plan B.
«Πίστευα ότι η φάση του παιδικού πάρτι μπορεί να ξεπεράσει το όριο των χιλίων εναλλακτικών» λέει ο Φονταλής.
«Δεν τα καταφέραμε. Αλλά αν δεν το δοκιμάζαμε, μπορεί και να μην καταλαβαίναμε ότι τότε ήταν η στιγμή να σταματήσουμε. Ότι είχε έρθει το τέλος.»
Στις 21 Δεκεμβρίου του 2002 οι Pure κρέμασαν για τελευταία φορά το πανό τους, αυτήν τη φορά στον τοίχο του Gagarin. Στα decks ανέβηκαν όλοι οι DJs που είχαν περάσει τα προηγούμενα οκτώ χρόνια από τους Pure.
Δεν θυμάμαι ποιος έβαλε το «I am The Resurrection» των Stone Roses. (http://www.youtube.com/watch?v=qyrrTK_xzj4)
Θα έπαιρνα όμως όρκο ότι κάπου στο βάθος είδα μια κοκκινομάλλα να με κοιτάει, να σηκώνει τα χέρια της ψηλά και να χορεύει.
Στο κέντρο ενός κύκλου.
από τον Θεοδόση Μίχο
του Esquire
* κουράστηκαν, σπούδαζαν και ταυτόχρονα εργάζονταν, μεγάλωσαν, πολλά…
(ειδικά ο Γ.Φ. που εκτός των άλλων περνούσε αρκετό καιρό -και περνάει- λόγω της φύσης της δουλειάς του στο εξωτερικό)
1. μικρά αποσπάσματα από το εξασέλιδο (+ μία) αφιέρωμα του Esquire για την ομάδα των Pure.
2. το "πρόσωπο" στον διάλογο, στην αρχή του άρθρου, είναι -προφανώς- του αρθρογράφου Θ.Μ.
3. από το κείμενο δεν έχει αλλαχθεί ούτε κόμμα. (εκτός λάθους ή παραλείψεως)
4. το τεύχος θα έλεγα πως αξίζει να το αγοράσετε. Για μια ιστορία -σχεδόν- σαν μύθος.
5. τα σ.σ. είναι δικά μου.
Προσοχή. Οι φωτ. αφορούν το αμέσως επόμενο ποστ.


Reply With Quote