PURE
Μια ιστορία -σχεδόν- σαν μύθος.
με αφορμή το αφιέρωμα του Esquire (τεύχος Μαρτίου 2011) για την καλύτερη ομάδα διοργάνωσης parties, στην Ελλάδα, EVER!
-Πήγαινε, ρε μαλάκα, να φέρεις κανένα ξίδι.
-Έλα μαζί, γίνεται της πουτάνας στο μπαρ.
-Δεν κουνιέμαι. Μαλάκα, κοιταζόμαστε μισή ώρα με εκείνη την γκόμενα.
-Ποια ρε μαλάκα, Εκείνη με το κόκκινο μαλλί;
-Στάνταρ έχει κολλήσει με την μπλούζα μου. Δεν κουνιέμαι από εδώ.
Δεν κουνιέμαι γιατί περιμένω πότε ο DJ θα βάλει ένα κομμάτι που του ζήτησα όταν ξεκίνησε να ανεβαίνει τη μικρή σκάλα που οδηγεί από το πάτωμα του κλαμπ, μερικά μέτρα πιο πάνω, εκεί που είναι τα decks. Θα το έβαζε ούτως ή άλλως, γιατί σε κάθε πάρτι τους οι Pure παίζουν Stone Roses και το «I am The Resurrection» είναι το πρώτο από τα τραγούδια των Stone Roses που παίζουν τη στιγμή που θέλουν να οδηγήσουν το πάρτι τους στην πρώτη του κορύφωση, αλλά εγώ το ζήτησα, έτσι, για να είμαι ακόμα πιο σίγουρος.
Είναι από εκείνα τα τραγούδια που όλοι τα αναγνωρίζουν μόλις ξεκινάνε.
Ακούγεται το χτύπημα της μπαγκέτας του ντράμερ στο ταμπούρλο. Αυτό το ξερό, ρυθμικό «πατ, πατ, πατ» για μετρημένα δευτερόλεπτα. Ξέρεις. Περιμένεις όμως. Να μπεί και το μπάσο. Τότε είναι η στιγμή. Για αυτό το τραγούδι είμαστε εδώ όλοι. …
Θα έρθεις προς το μέρος μου. Θα προσπαθήσω να σκεφτώ κάτι έξυπνο να σου πω.
Θα ανάψω ένα τσιγάρο. Θα κατεβάσω τον καπνό μαζί με την τελευταία γουλιά από το ποτό μου. Θα φτάσεις μπροστά μου. «Και γαμώ τις μπλούζες θα μου πεις». «Thanks» θα σου πω εγώ, ενώ θα ήθελα να πω «Σ’ ευχαριστώ»
…
> ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ μετά…
…
> ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ μέρες, στις αρχές τις δεκαετίας του ’90, …
…
> ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι απόλυτα σίγουρος, αλλά όλοι μάλλον συμφωνούν ότι πρώτος πέταξε την ιδέα ο Κώστας.
Ο Κώστας Φονταλής δεν ήξερε τον Μπάμπη Αλεξόπουλο αλλά και οι δύο ήξεραν τον Γιάννη Φουάση και κάπως έτσι βρέθηκαν και οι τρείς μαζί ένα βράδυ στο Mad, που τότε (1992) είχε «μετακομίσει» στην Συγγρού.
«Μήπως να κάνουμε και εμείς ένα πάρτι;»
Αν ακούς πολύ μουσική, αν αγοράζεις πολλούς δίσκους, επόμενο είναι να θέλεις να κάνεις ένα πάρτι, για να κάνεις τους φίλους σου και τους αγνώστους σου να χορέψουν με την μουσική που εσύ θα διαλέξεις.
Το Avant Garde της Λεμπέση, μιας μικρής παρόδου της Συγγρού, δεν ήταν από τα «in» κλαμπ της εποχής.
Ίσως γι’ αυτό οι ιδιοκτήτες του να είπαν αμέσως OK σε τρείς πιτσιρικάδες που πήγαν μια μέρα εκεί.
-Θέλουμε να κάνουμε ένα πάρτι.
-Τι μουσική θα παίζετε;
-Εντάξει, βασικά indie θέλουμε να παίζουμε, brit pop, Manchester και λίγα χορευτικά, ξέρεις μωρέ, αυτά που παίζει το Hacienda.
Οι ιδιοκτήτες του Avant Garde δεν ήξεραν αυτά που έπαιζε το Hacienda, ήξεραν όμως το ίδιο το Hacienda, γιατί εκείνες τις μέρες το Hacienda ήταν ακόμη για τον κόσμο των κλάμπερ ότι ήταν παλαιότερα για τους punks το CBGB. Ένα τοτέμ.
Οι Pure είχαν μπροστά τους τρείς βδομάδες για να ετοιμαστούν. …
…
Εκείνη την Πέμπτη, τρείς μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 1994, το Avant Garde άνοιξε ως συνήθως τις πόρτες του λίγο πριν τις 11. Μέχρι τη 1 είχαν μπεί μέσα περίπου 30 άτομα, αλλά οι Pure ήξεραν ότι αυτοί οι 30 δεν μετράνε. Αυτοί οι 30 ήταν οι κολλητοί τους, και ένα πάρτι σε κλαμπ δεν το λες και επιτυχημένο αν έρθουν μόνο οι κολλητοί σου.
Μουσική έπαιζε ο Μπάμπης, όχι με πολλή όρεξη μέχρι εκείνη την ώρα. Ο Κώστας έκοβε βόλτες και μιλούσε με τους φίλους του προσπαθώντας να το παίξει κουλ, ενώ σκέφτονταν ότι ίσως τελικά να μην είχαν τρέξει τόσο πολύ για να προμοτάρουν το πάρτι τους. Ξαφνικά ο Γιάννης που μέχρι τότε καθόταν έξω και περίμενε τον κόσμο στην πόρτα, μπήκε γρήγορα μέσα. Ο Μπάμπης από το DJ booth, που ήταν ψηλά, τον είδε, κάτι του είπε ο Γιάννης και τότε ο Μπάμπης δυνάμωσε λίγο ακόμη την μουσική και πάνω στην αλλαγή δύο τραγουδιών είδε ένα τσούρμο να μπαίνει μέσα στο μαγαζί.
Γύρω στις 5 το πρωί, που μάζεψαν CDs και βινύλια και μέτρησαν τα εισιτήρια, είδαν ότι είχαν κόψει σχεδόν 200. Το μαγαζί δεν είχε γεμίσει. Όταν όμως μια παρέα ερασιτεχνών (σ.σ. "πιτσιρίκια") κάνει το πρώτο της πάρτι σε ένα άσχετο κλαμπ και γεμίζει σχεδόν το μισό με τον δικό της κόσμο, σημαίνει ότι στο επόμενο πάρτι θα έχει περισσότερο.
«Τελικά είχαμε κάνει καλή δουλεία» λέει ο Κώστας Φονταλής. «κάπως έτσι κερδίσαμε το residency στο Avant Garde»
Τον επόμενο μήνα έκαναν άλλο ένα πάρτι. Τον μεθεπόμενο άλλο ένα . Λίγο πριν το καλοκαίρι ο κόσμος ήταν τόσος, που όλοι, οι ίδιοι οι Pure, μαζί και οι άνθρωποι του μαγαζιού, κατάλαβαν ότι ένα πάρτι κάθε μήνα δεν ήταν αρκετό. Αποφάσισαν να κάνουν κάθε Παρασκευή. Αλλά αφού γινόταν τέτοιος χαμός την Παρασκευή, σκέψου τι θα γινόταν αν έκαναν πάρτι κάθε Σάββατο. Όλα τα Σάββατα του Μαΐου μέσα στο Avant Garde ήταν στριμωγμένα περίπου 500 άτομα.
«Τότε καταλάβαμε ότι έπρεπε και εμείς οι ίδιοι να αντιμετωπίσουμε το θέμα λίγο πιο οργανωμένα.» …
Οι τρείς δεν ήταν πια αρκετοί. Ήταν η κατάλληλη στιγμή να ανοίξει η ομάδα. …
από τον Θεοδόση Μίχοσυνεχίζεται.
του Esquire
1. μικρά αποσπάσματα από το εξασέλιδο (+ μία) αφιέρωμα του Esquire για την ομάδα των Pure.
2. το "πρόσωπο" στον διάλογο, στην αρχή του άρθρου, είναι -προφανώς- του αρθρογράφου Θ.Μ.
3. από το κείμενο δεν έχει αλλαχθεί ούτε κόμμα (είτε συμφωνώ είτε όχι με στίξεις κ.λπ.).
(εκτός λάθους ή παραλείψεως)
4. το τεύχος θα έλεγα πως αξίζει να το αγοράσετε. Για μια ιστορία -σχεδόν- σαν μύθος.
5. τα σ.σ. είναι δικά μου.
THE STONE ROSES - I AM THE RESURRECTION
http://www.youtube.com/watch?v=qyrrTK_xzj4
http://www.youtube.com/watch?v=e6QnK0yql8s
Φωτ. των "πιτσιρικάδων" στην αρχή...


Reply With Quote
εκδόσεων 