-
Η Ιστορία της Βαζελίνης.
Την ιστορία την γνωρίζω εδώ και ένα χρόνο ακριβώς.
(μάλιστα θυμάμαι ότι είχα αναφερθεί, ακροθιγώς, στον dStam πέρσι λίγο μετά το Πάσχα. ή γύρω εκεί)
όμως, κάτι το να, κάτι τ άλλο + διάφοροι ανεξήγητοι (η δυσδιάκριτοι) δισταγμοί, την είχα αφήσει στη πάντα
έως ότου προχθές, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τον τύπο που μου την είχε διηγηθεί
(και τον οποίον, μάλιστα, εγώ είχα επιδιώξει να βρώ)
Τι έγινε; -μου λέει- χάθηκες
Την ιστορία που σου είπα την δημοσίευσες πουθενά; -με ρώτησε-εννοώντας κανένα blog, κ.λπ.
Καταντράπηκα και μάσησα τα λόγια μου προσπαθώντας να του δικαιολογηθώ.
(όχι μόνο για τη μη δημοσίευση της ιστορίας, αλλά και για τη μη τήρηση της υπόσχεσης μου να τον ξαναδώ)
για να μην σας λέω πολλά
η "Ιστορία της Βαζελίνης" είναι εδώ:
Φεβρουάριος του 2010
Η Ιστορία της Βαζελίνης
Επειδή πάντα είχα την απορία από πού βγήκε ο χαρακτηρισμός βάζελος που φωνάζουν εμάς τους Παναθηναϊκούς οι αντίπαλοι μας, επεδίωξα και βρήκα, ρωτώντας παλιούς Παναθηναϊκούς του Βύρωνα, ένα παλιό οπαδό του Παναθηναϊκού ο οποίος -όπως μου είπαν αυτοί που τον γνώριζαν- είχε περάσει όλη του την ζωή στο Πέταλο της Λεωφόρου.
Πήγα λοιπόν ένα απόγευμα του Φλεβάρη και τον βρήκα στην διεύθυνση που μου δώσανε.
Ο τύπος*, βιβλική μορφή θα έλεγα (κάτι σαν τον Ντιν Στάντον στην ταινία του Βιμ Βέντερς "Παρίσι-Τέξας"), έμενε σε ένα φτωχικό δυάρι απέναντι από το γήπεδο της Λεωφόρου.
Το σπίτι του ήταν γεμάτο με φωτογραφίες και λάβαρα της Θύρας 13 καθώς επίσης και με σημαίες του Παναθηναϊκού.
(μάλιστα, το λάβαρο επάνω από το προσκεφάλι του, εκεί που συνήθως τοποθετούμε τον Εσταυρωμένο, έγραφε το σύνθημα
ΠΑΟ Θρησκεία Θύρα 13)
Συστήθηκα, του είπα ποιός με έστειλε, καθώς και τον λόγο της επίσκεψης μου.
Μου πρόσφερε καρέκλα και καφέ, αφού πρώτα με ρώτησε αν πίνω ούζο; του είπα ναι, αλλά μου είπε πως του τέλειωσε, και άρχισε να μιλάει.
Άκουσε λοιπόν -μου λέει- πως έχει η Ιστορία.
Στα παλιά χρόνια, προς τα τέλη της δεκαετίας του 60 με πιο χαρακτηριστική χρονιά -έξυσε το κεφάλι του- δεν θυμάμαι ακριβώς τη χρονιά -είπε- νομίζω πως ήταν το 69. τέλος πάντων , ο Παναθηναϊκός είχε την κακή συνήθεια, να το πείς;, μαζοχισμό, να το πείς;, όπως θες τέλος πάντων πες το, να κερδίζει τους αντιπάλους του από το 80 έως το 90. Καμιά φορά και στις καθυστερήσεις.
Τις νίκες αυτές τις επιτύγχανε, τις πιο πολλές φορές, με μικρό σκορ. 1-0 ή 2-1.
Κατάλαβα -τον διέκοψα- μας θεωρούσαν κ@λ@φαρδους και για αυτό μας βγάλανε βάζελους.
Τα μάτια του γυάλισαν λίγο, και μια γκριμάτσα ψιλο-αγριεμένης δυσφορίας απέναντι μου, σχηματίστηκε στο πρόσωπο του.
Τα ματς ξέρεις σε πιο λεπτό τελειώνουν; με ρώτησε
Τα ματς δεν τελειώνουν όποτε βολεύει τον αντίπαλο το σκορ
Έχουν συγκεκριμένο χρόνο + τις καθυστερήσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια του αγώνα...
Αλλά να σε ρωτήσω και κάτι άλλο μήπως το καταλάβεις καλύτερα μου είπε.
Εσύ όταν γς την βαζελίνη σε ποιανού κ τη βάζεις; στον δικό σου ή σε εκείνου που γ.;
Στα επιχειρήματα του αυτά δεν είχα να του απαντήσω τίποτα και παρέμεινα σιωπηλός.
Μη με ξανά διακόψεις μου είπε σε αυστηρό τόνο.
Συμφώνησα κουνώντας καταφατικά το κεφάλι μου.
Όπως καταλαβαίνεις -συνέχισε- η χρονική στιγμή σε συνδυασμό με το ένα μπαλάκι, ή ένα και να καίει, που λέγαμε, τότε, εμείς οι Παναθηναϊκοί,
ήταν πολύ επώδυνο για τους αντιπάλους μας.
Και, για να σου το πω απλά, τους έτσουζε.
Αυτός λοιπόν ο αφόρητος πόνος των αντιπάλων, -συνέχισε- έκανε την φιλεύσπλαχνη διοίκηση εκείνης της εποχής του Παναθηναϊκού,
αν και όλες οι διοικήσεις του Παναθηναϊκού ήταν φιλεύσπλαχνες μέχρι μ@λ@κί@ς μπορώ να σου πω να δες π.χ. τον Τζίγκερ
-είπε, κάνοντας παρένθεση- να σκεφτεί ένα τρόπο ώστε να μετριάσει τον αφόρητο, όπως σου είπα, πόνο των αντιπάλων.
Προμήθευσε λοιπόν η διοίκηση την ομάδα με μικρά βαζάκια, ξέρεις σαν αυτά τα δείγματα δωρεάν που δίνουν στα καταστήματα των καλλυντικών,
που είχαν μέσα βαζελίνη και που τα είχαν οι παίκτες μας επάνω τους, μέσα στο σλιπάκι τους, ώστε να τα χρησιμοποιούν στις επώδυνες για τους αντιπάλους τους καταστάσεις
Αυτή λοιπόν είναι με δύο λόγια η πραγματική Ιστορία της Βαζελίνης, μου είπε ο τύπος και σηκώθηκε από την καρέκλα του δείχνοντας μου με αυτόν τον τρόπο ότι τελειώσαμε.
Σηκώθηκα και εγώ και τον ευχαρίστησα για την πληροφόρηση.
Του υποσχέθηκα ότι θα ξαναπάω μαζί με δύο μπουκάλια ούζο από το αγαπημένο του.
Εντάξει... -μου λέει- Φέρε εσύ το ούζο και εγώ θα βάλω το μεζέ. Μόνο τηλεφώνησε πρώτα
Καθώς έφευγα με ρώτησε.
Έχεις φάει γαύρο τηγανισμένο με βαζελίνη;
Όχι, του απήντησα.
-Καλά, θα σου φτιάξω εγώ. Πιστεύω να σ αρέσει
Μου είπε καθώς τον αποχαιρετούσα και ενώ έξω είχε ήδη σουρουπώσει.
Όπως απομακρυνόμουν τον άκουσα να σιγοτραγουδάει.
Στου γιαλού τα βοτσαλάκια
κάθονται δυο γαυράκια.
Έρμα παραπονεμένα
κι όλο κλαίνε τα καημένα.
Η μαμά τους η κυρία Κοκκαλίνα
βγήκε τσάρκα με τον Βγένο στη Ραφήνα.
Κι όλο κλαίνε, τα γαυράκια,
στου γιαλού, στου γιαλού τα βοτσαλάκια.
Με το Βγένο τον ξενύχτη στη Ραφήνα,
παίζει τώρα στα ρηχά η Κοκκαλίνα.
Κι όλο κλαίνε, τα γαυράκια,
στου γιαλού, στου γιαλού τα βοτσαλάκια.
σ.σ. προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
1.το κοκκάλι είναι γνωστό ψάρι της οικογένειας των καραγκίδων/δων.
http://www.psarema.info/2010/04/%CE%...C%CE%BB%CE%B9/
2.το βγένο, ή μπένο-βγένο, λέγεται ότι είναι της ευρύτερης οικογένειας των λαυρακιδών.
(πιάσαμε λαυράκι δηλ. ή, κατ άλλους, ψωνίσαμε από σβέρκο)
http://www.greekdivers.com/mag/el/co...rarchus-labrax
3. όπως είπα και στην εισαγωγή, η ιστορία είναι του 2010
* τον τύπο μπορείτε να τον διακρίνετε φευγαλέα στο 04 του φίλμ.
http://www.youtube.com/watch?v=kwdmOUn4HaM
Edit: Α, ξέχασα να σας πω και τι καπνίζει...
http://www.youtube.com/watch?v=3KbGb9SpBW4
Last edited by dStam; 02-23-2011 at 08:07 PM.
Posting Permissions
- You may not post new threads
- You may not post replies
- You may not post attachments
- You may not edit your posts
Forum Rules