Πρόκειται για μια παλιά εργασία του Mike Story, αν και λόγω της φύσης της είναι, πράγματι, διαχρονική. Κάνοντας μια αναγωγή των χρόνων που υπάρχουν στο διάγραμμα που επισυνάπτεις σε απόσταση διανυόμενη με την ταχύτητα του ήχου (340m/sec περίπου), εκφράζει την άποψη ότι η διαστολή στην κατανομή της ενέργειας που προκαλεί η κακή συμπεριφορά των φίλτρων υψηλής τάξης που χρησιμοποιούνται αναγκαστικά σε μικρά sampling rates έχει επίδραση στην ίδια την στερεοφωνική εικόνα!
Το 1997, οπότε και παρουσιάστηκε η σχετική εργασία ήταν δύσκολο να τον πιστέψουμε οι περισσότεροι, διότι -φυσικά- δεν υπήρχε υλικό πάνω από τα 44.1kHz εκτός και αν είχες πρόσβαση σε στούντιο και σε υλικό επιπέδου master.
Δικαιώθηκε, κατά την γνώμη μου, όταν μπήκε στην αγορά το SACD, και όλοι ανακαλύψαμε με κάποια έκπληξη ότι οι διαφορές δεν ήταν στην ποιότητα του φάσματος (δεν ακούγαμε δηλαδή "περισσότερο") αλλά στην ποιότητα της εικόνας (ακούγαμε με μεγαλύτερη "ακρίβεια").
Καλά έκανες και το έφερες στην επιφάνεια: Μπορεί κανείς να βρεί το αρχείο (PDF) εδώ, κάνοντας κλικ στο λινκ technical papers επάνω δεξιά (έχει τίτλο: A Suggested Explanation For (Some Of The) Audible Differences Between High Sample Rate and Conventional Sample Rate Audio Material) και είναι μια καλή εξήγηση (αν και ίσως όχι η μοναδική) για το γιατί το SACD, το DVD-A και γενικώς τα υψηλότερα sampling rates ακούγονται καλύτερα, ενώ τυπικά το ανθρώπινο αυτί δεν ανεβαίνει πάνω από τα 20kHz.