Aν και γενικώς συμφωνώ με πολλά από όσα έγραψες, αυτό το συγκεκριμένο δεν είναι σωστό. Oι τυφλές δοκιμές είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο και δεν έχει να κάνει με την γνώμη των συμμετεχόντων αλλά με έναν πολύ συγκεκριμένο έλεγχο υπόθεσης (με την ακριβή έννοια που έχει ο όρος στη στατιστική: "Hypothesis Testing"). Η υπόθεση αυτή (νομίζω ότι το έχω ξαναγράψει) είναι πάντα η ίδια: "Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των δύο υπό κρίση εκδοχών" και η προσπάθεια αυτών που οργανώνουν την δοκιμή είναι -επίσης- ίδια, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα μαθηματικά εργαλεία να βρουν στοιχεία επαρκή για την απόρριψη της υπόθεσης αυτής υπέρ της εναλλακτικής (δηλαδή την "Υπάρχουν διαφορές μεταξύ των εκδοχών - με τόσο% πιθανότητα σφάλματος). Το μόνο που πρέπει να κάνουν τα υποκείμενα είναι να αποδείξουν ότι μπορούν να ανιχνεύσουν διαφορές δηλαδή ότι μπορούν απλώς να ξεχωρίσουν τις δύο εκδοχές, κινούμενoi σε μια αυστηρή λογική Boole (είναι -δεν είναι, χωρίς ενδιάμεσες αποχρώσεις). Ο μηχανισμός απόδειξης βεβαίως, είναι απαιτητικός ως προς την οργάνωσή του. Μόνο τότε, μετά δηλαδή την υιοθέτηση της εναλλακτικής υπόθεσης, μπορούμε να ξεκινήσουμε τη διαδικασία της αξιολόγησης, η οποία, όντως είναι εν μέρει υποκειμενική, αλλά δεν έχει άμεση σχέση με την τυφλή δοκιμή, παρά μόνο στο επίπεδο ότι όσοι κρίνουν, συνήθως, δεν βλέπουν ποιό είναι το αντικείμενο της κρίσης για τους λόγους που ορθώς αναφέρεις.Κάθε τυφλή δοκιμή αναγκαστικά λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των "υποκειμένων", δηλαδή των ανθρώπων που λαμβάνουν μέρος στη δοκιμή. Αυτό είναι πρόβλημα! Ο καθένας κουβαλάει "την τρέλλα του, το βίτσιο του, την ανωμαλία του", που λέει και ο Χάρρυ Κλυν.
Ακριβώς αυτή τη χρησιμότητα έχουν τα ηχογραφημένα listening sessions του avmentor: Δίνεται, για πρώτη φορά στον αναγνώστη η ευκαιρία ενός (έμμεσου και εν πολλοίς πειραματικού στο στάδιο αυτό) ελέγχου σχετικώς με το αν μπορεί να ακούσει διαφορές. Αν μπορεί, τότε και μόνον τότε, η υποκειμενική αξιολόγηση αποκτά αξία.
edit (σε μορφή υστερογράφου): το γεγονός ότι οι περισσότεροι βαριούνται να "τρέξουν" το έτοιμο αυτό τεστ έστω και απο περιέργια (ενώ εξ΄όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω, η δοκιμή έχει συζητηθεί πολύ και το σπέκουλο επί αυτής έδωσε και πήρε όταν πρωτοδημοσιεύθηκε) και το γεγονός ότι ουδείς σχολίασε την εμπειρία του, δείχνει ξεκάθαρα, κατά την γνώμη μου, κάτι που υποψιαζόμουν εδώ και πολλά χρόνια: Οτι, δηλαδή, η μετακριτική (το να στήνουμε -εν προκειμένω- τον δοκιμαστή στον τοίχο με διάφορους εξυπναδισμούς και αμπελοφιλοσοφίες) είναι εύκολη και ευχάριστη. Η επιχειρηματολογία είναι δύσκολη, δυσάρεστη και κουβαλάει μια κάποια ευθύνη.


Reply With Quote