
Originally Posted by
soke_hxc
Όσο για το άρθρο περί 16/24, για μένα αποδεικνύει το γνωστό αξίωμα, ότι οι πιο επικίνδυνες παραδοχές είναι αυτές που κάνουμε, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι τις κάνουμε.
Λέει π.χ.: "The recordings with the largest dynamic range tend to be symphony orchestra recordings but even these virtually never have a dynamic range greater than about 60dB. All of these are well inside the 96dB range of the humble CD". Σοβαρά ρε μεγάλε? Δηλαδή τι μου λες? Ότι το πιανίσσιμο της ορχήστρας, αυτό το -60dB, αναπαράγεται τέλεια με 6 bit? Διότι τα νούμερα αυτό λένε: ότι βρίσκεται 60 dB κάτω από το Most Significant Bit, άρα 16 bit το MSB, 6 dB χάνονται με κάθε αχρησιμοποίητο bit, χάνουμε 10 bit και αρκούμαστε στα 6. Πάαααααααρα πολύ ωραία! Τότε τι τα θέλουμε τα 16 bit και ξοδευόμαστε? Να μείνουμε στα 6. Στην ανάγκη να βάλουμε και ένα συστηματάκι να ανεβοκατεβάζει τα 6 bit ώστε να μην ψαλιδίζουν τα fortissimi και είμαστε μέσα, μεγάλε! Αστειεύομαι ε? Kαλέ τι μας λέτε! Mόλις σας περιέγραψα το σύστημα NICAM, με το οποίο μεταδίδει το BBC στα FM. Και η ΕΡΤ επίσης. OK, το NICAM δεν χρησιμοποιεί 6 από τα 16 bit κάθε φορά, αλλά 10 από τα 14, όμως η αρχή λειτουργίας αυτή είναι.
Μετά λέει κάτι αηδίες του τύπου "τα 160 dB σκοτώνουν" άνθρωπο, διότι παθαίνει ρήξη ήπατος και κάτι άλλα τέτοια, εξόχως αηδιαστικά και εκτός θέματος. Όχι ρε φίλε, δεν θέλω 24 bit για να μου κάνει η Μαρινέλλα (ΜΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ) το συκώτι κιμά (MΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ). Τα θέλω για να ακούω το πιανίσσιμο με 14 bit ακρίβεια. Θέλω να ακούω το φλάουτο να αναδύεται πιανίσσιμο μέσα από την απόλυτη σιωπή, και να μην καταλαβαίνεις πότε άρχισες να το ακούς. Πιθανότατα δεν έχεις κατά νουν το κόνσεπτ "πιανίσσιμο". Πιθανόν δεν έχεις ούτε το κόνσεπτ "φλάουτο". Βίτσια είναι αυτά. Και στο κάτω-κάτω, γιατί να μην πάμε από τα 16 στα 24? Και στα 32, που λέει ο λόγος? Τζάμπα είναι! Μπορεί να μην ήταν τζάμπα το 1980, όταν 640 MB data ήταν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ και οι σκληροί δίσκοι κάτι γκαζοζέν με μανιβέλα, τιμή Rolls Royce και χωρητικότητα δαχτυλήθρας, αλλά τώρα είναι 2010 και έχουν αλλάξει τα πράγματα. Έχουμε Πρόεδρο τον Νικόλα Δ. Πατέρα, που είναι large, οι σκληροί χωράνε τα πάντα (και τα κοάλα, και τις μπλε φάλαινες οικογενειακώς) και αντί για modem που σκούζανε σαν τον Alien όταν νευριάσει, έχουμε ADSL. Μπορεί και FTTH σύντομα. Σύνελθε, gregory.
Και συνεχίζει ο gregory: "the [Nyquist-Shannon] theorem shows that an analog signal that has been sampled can be perfectly reconstructed from the samples”. Όοοοοοοοοχι, το θεώρημα δεν λέει αυτό! Λέει ότι το δειγματισμένο αναλογικό σήμα μπορεί να ανακατασκευασθεί τέλεια από τα δείγματα ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΥΧΝΟΤΙΚΕΣ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΗΜΙΣΕΙΑΣ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΊΑΣ. Να τα λέμε αυτά, Νίκο Ευαγγελάτο! Τι να λέμε δηλαδή? Ότι ο Νίκος Ευαγγελάτος ακούει υπερήχους και δεν του φτάνει το Red Book? Και πάλι λάθος, ο Νίκος Ευαγγελάτος δεν ακούει ούτε τα 19kHz του subcarrier των παλιών τηλεοράσεων. Μπορεί όμως κάλλιστα να ακούει το φίλτρο brickwall που χρησιμοποιήθηκε για να μην παραβιαστεί ο Nyquist. Μπορεί να ακούει την ενδοδιαμόρφωση ανάμεσα στις ραδιοσυχνότητες που εκπέμπει το κωλοCDplayer και τον ταλαντωτή του Class D ενισχυτή. Μπορεί να ακούει χίλια-δύο, είπαμε, αυτά είναι "βίτσια".
Άρα πού πάμε ως κοινωνία, ως έθνος, ως λαός, ως βιτσιόζοι ερασταί της Τέχνης? Κατά διαόλου? Γενικώς ναι, αλλά υπάρχει οδός σωτηρίας. Μακαρία η οδός ... ότι ητοιμάσθη σοι τόπος χαϊεντικής αναπαύσεως (ΜΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ). Τόπος φωτεινός, τόπος χλοερός, τόπος αναψύξεως, ένθα ου πόνος, ου λυπη, ου στεναγμός και (το κυριότερο) ου γρέζι, ου κόκκος, ουκ έλλειψις υγρασίας στις μεσοϋψηλές. Τα μακάρια βήματα είναι τα εξής:- 1. Διαβάζουμε, διαβάζουμε, διαβάζουμε. Πρώτα απ' όλα Μαθηματικά και Φυσική. Αν προσέχαμε στο σχολείο, το βήμα μπορεί να παραλειφθεί (σχεδόν).
- 2. Ορίζουμε μπάτζετ: τόσα έχω, ή τόσα δίνω (που δεν είναι αναγκαστικά ίσα με όσα έχω). Εάν δίνουμε περισσότερα από όσα έχουμε*, τότε και πάλι συνιστώ ψυχίατρο (=καλύτερο value for money).
- 3. Καταρτίζουμε shortlist (εντός των ορίων του μπάτζετ!) με αποκλειστικό κριτήριο το συμπέρασμα των αναγνωσμάτων μας. Η μαγκιά είναι να έχουμε διαλέξει τα σωστά αναγνώσματα και να έχουμε εξαγάγει τα σωστά συμπεράσματα. Δεν είναι εύκολο πράγμα.
- 4. Επιτέλους στα εύκολα: από την shortlist διαλέγουμε ό,τι μας αρέσει περισσότερο. Τόσο απλά. Υπάρχουν και εδώ δυσκολίες, αλλά είναι πρακτικής φύσεως, δηλαδή πώς μπορούμε να ακούσουμε κάτι ήρεμα και συγκεντρωμένα, αν γίνεται να το ακούσουμε στο σπίτι μας με τη μουσική που μας αρέσει και όχι σε ένα θορυβώδες μαγαζί με καρακαλτάκες (Diana Krall, Patricia Barber και λοιπή χαϊεντική χλωρίδα) κλπ κλπ κλπ.
- To βήμα 1 μας εξασφαλίζει ότι δεν πάμε κουτουρού, τυφλοί και βλάκες σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο.
- Το βήμα 2 μας εξασφαλίζει ότι δεν πάμε φυλακή.
- Το βήμα 3 μας εξασφαλίζει ότι δεν θα πέσουμε θύμα του κάθε παπάρα και του βίτσιου του (στους παπάρες συμπεριλαμβάνουμε και τους εαυτούς μας) ή/και των συμφερόντων του, διότι είμαστε πλέον θεωρητικώς, πρακτικώς, τεχνολογικώς και επιστημονικώς τεθωρακισμένοι.
- Το βήμα 4 μας εξασφαλίζει την ευχαρίστηση του βίτσιου μας.
Και όλα αυτά διότι, όπως εδίδασκον οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, ο άνθρωπος έχει πάθη, αλλά έχει και λογική. Η λογική πρέπει να χαλιναγωγεί τα πάθη, όχι να προσπαθεί να τα καταργήσει. Διότι εν τέλει τα πάθη πάντοτε αποδεικνύονται ισχυρότερα και καταστρέφουν τη λογική, οπότε καταστρεφόμεθα με τη σειρά μας και εμείς! Πιστέψτε με, έτσι είναι τα πράγματα. Και αν δεν πιστεύετε εμένα, πιστεψτε τους αρχαίους ημών προγόνους. Και αν δεν πιστεύετε τους αρχαίους ημών προγόνους, πιστέψτε τον Άδωνι Γεωργιάδη.
*Δεν είναι αστείο! Είχα δει κάποτε αγγελία. Πουλούσε κάποιος ηχεία των 20.000 ευρώ, επειδή του έπαιρνε η Τράπεζα το σπίτι. Εμ δεν είχε για το στεγαστικό, εμ ήθελε μικροδυναμικά! Και πόσοι άλλοι τέτοιοι θα υπάρχουν. Απλά ντρέπονται και δεν το λένε, γράφουν "Πωλούνται Von Schweikert, άστρωτα, λόγω αναβάθμισης". Σου λέει, και πού θα με βρει μετά αυτός, να δει αν όντως πήρα τα Magico που έλεγα? Αφού θα νοικιάσω δυαράκι στην Κυψέλη κι αυτός θα ψάχνει στη μαιζονέτα στα Βριλήσσια.
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα