
Originally Posted by
soke_hxc
Η ιστορία με τις τυφλές ή μη δοκιμές έχει χιλιομυριοσυζητηθεί. Δεν νομίζω πως έχουμε ελπίδα να λύσουμε εμείς το θέμα άπαξ διά παντός. Η δική μου αντίληψη είναι σχετικά απλή και είναι η εξής:
Ο βαθμός υποβολιμότητας των ανθρώπων είναι πολύ μεγάλος. Αυτό φαίνεται σε κάθε τομέα της ζωής. Ο καθένας μας μπορεί πολύ εύκολα να πείσει τον εαυτό του ότι αυτό που συμβαίνει είναι αυτό που θα τον βόλευε να συμβαίνει. Ή, αν δεν συμβαίνει, να βρει την ερμηνεία που τον βολεύει ως προς το γιατί δεν συμβαίνει. Αυτή η τάση για αυτοπαραμύθιασμα είναι ιδιαίτερα υπερτροφική στους (αυτο)αποκαλούμενους χαϊεντάδες, οι οποίοι είναι συνήθως άτομα χαμηλής μορφώσεως και χαμηλής ευφυίας. Συνεπώς η προσπάθεια για αντικειμενική και αδιαμφισβήτητη τεκμηρίωση του τι αληθινά συμβαίνει είναι προσπάθεια που αξίζει να γίνει.
Άρα τι? Μόνο τυφλές δοκιμές? Δεν είναι τόσο απλό!
Οι τυφλές δοκιμές έχουν υψηλό κόστος και πολυπλοκότητα, σε οργάνωση και απαραίτητο εξοπλισμό. Μια ματιά στον τρόπο που χρησιμοποιεί η Harman (βλέπε βιβλιογραφία Floyd Toole και Sean Olive) αρκεί. Μία τυφλή δοκιμή σε επίπεδο χομπίστικο δεν μπορεί παρά να έχει περιορισμένη αξία, διότι έχει περιορισμένες οικονομοτεχνικές δυνατότητες. Υπάρχουν ηχητικές ιδιότητες μηχανημάτων, ή ηχητικές διαφορές μεταξύ μηχανημάτων, οι οποίες χρειάζονται συμβίωση επί αρκετό χρόνο για να αναδειχθούν. Αυτές μπορεί να μη γίνεται να εντοπισθούν σε μία τυφλή δοκιμή, η οποία αναγκαστικά επιβάλλει "γρήγορες" αλλαγές, για να γίνεται η σύγκριση εύκολα και να μη βασίζεται σε "αναμνήσεις". Παράδειγμα: τα σιδηρομαγνητικά υλικά (μαγνήτες ηχείων, οπλισμοί πηνίων, μετασχηματιστές) συχνά εισάγουν παραμόρφωση 3ης αρμονικής, η οποία ισοδυναμεί με κάτι αντίστοιχο του "soft clipping", δηλαδή επιπεδώνει ελαφρά τις κορυφές των κυματομορφών. Αυτή, σε μικρές ποσότητες, μπορεί να είναι ευχάριστη στο αυτί. Μοιάζει να προσθέτει "ατάκα" και "γρηγοράδα" στον ήχο, και σε παροτρύνει να ανεβάσεις το volume, οπότε ενθουσιάζεσαι παραπάνω. Mέχρι να το συνειδητοποιήσεις και να αρχίσει να σε ενοχλεί, γιατί είναι παραμόρφωση, δηλαδή αλλαγή του αρχικού σήματος, απόκλιση από την πιστότητα. Όπως αυτό μπορεί να πάρει μήνες μέχρι να το καταλάβεις. Ή χρόνια. Ή μπορεί να μη σου συμβεί και ποτέ. Είναι εύκολο να το εντοπίσεις σε μία τυφλή δοκιμή, όπου το κάθε δείγμα κρατάει μερικά δευτερόλεπτα, ή το πολύ, λεπτά? Εάν πάλι επιμείνεις να διαφυλάξεις την "τυφλότητα" και συγκρίνεις τα δείγματα (π.χ. αυτά που διαμαρτύρεται ο dStam ότι αγνοήσαμε) τυφλά επί μήνες μέχρι να βγάλεις άκρη (αν βγάλεις), η δική μου προτροπή θα είναι να δεις έναν καλό ψυχίατρο και σύντομα.
Κάθε τυφλή δοκιμή αναγκαστικά λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των "υποκειμένων", δηλαδή των ανθρώπων που λαμβάνουν μέρος στη δοκιμή. Αυτό είναι πρόβλημα! Ο καθένας κουβαλάει "την τρέλλα του, το βίτσιο του, την ανωμαλία του", που λέει και ο Χάρρυ Κλυν. Άρα τι κάνουμε? Μαζεύουμε πολλούς. Και ελπίζουμε ο μέσος όρος να εξισορροπήσει τα "βίτσια" του καθενός? Ε και, θα απαντησω! Και τι με νοιάζει εμένα? Όλοι μαζί ακούμε το σύστημά μου? Δικό μου είναι το σύστημα, το δικό μου βίτσιο πρέπει να ικανοποιεί. Όχι του μέσου όρου, το οποίο στο κάτω-κάτω είναι αντίφασις εν εαυτή, διότι ό,τι κάνει ο μέσος άνθρωπος παύει εξ ορισμού να είναι βίτσιο.
Ένας τρόπος να παρακαμφθεί το πρόβλημα είναι το "ξεδιάλεγμα". Κάνεις τυφλές δοκιμές, πάρα πολλές τυφλές δοκιμές, και βαθμολογείς και τα υποκείμενα. Καθώς περνάει ο καιρός, εντοπίζεις τους "καλούς", εκείνους που αποδεικνύονται οξυδερκέστεροι των άλλων, τα αξιόπιστα "χρυσά αυτιά", και καλείς πλέον μόνον αυτούς στις δοκιμές. Δεκτόν. Αυτό κάνει, ως ένα βαθμό, η ομάδα Toole/Olive. Αλλά και πάλι υπάρχουν προβλήματα. Π.χ. δημιουργείται η θεωρητική απορία: εάν κάποιος κάνει μονίμως "λάθος", τι είναι? Μήπως είναι ένα "χρυσό αυτί" που απλώς δίνει μονίμως "λάθος" ερμηνείες? Διότι αν κάποιος ανιχνεύει σταθερά το "καλύτερο" και το "χειρότερο", αλλά τα ονομάζει "χειρότερο" και "καλύτερο" αντιστοίχως, δεν είναι οξυδερκέστερος από αυτόν που δεν ξεχωρίζει τίποτε και τα κάνει όλα αχταρμά? Είναι, απλώς έχει "βίτσιο". Και αν αυτός ο "βιτσιόζος" είσαι εσύ, ποιός έχει το δικαίωμα να σε εγκαλέσει? Δικό σου είναι το σύστημα, το δικό σου βίτσιο πρέπει να ικανοποιεί.
Κι άλλη αντίρρηση: και πού τυχαίνει όλες οι τυφλές δοκιμές που κάνουν στη Harman να βγάζουν τα δικά τους προϊόντα καλύτερα? Πόση σημασία θα δίναμε σε μελέτη της Bayer που να αποδεικνύει ότι η ασπιρίνη είναι το καλύτερο ακετυλοσαλικυλικό οξύ? Μήπως δημοσιεύουν μόνο αυτές τις δοκιμές και κρύβουν τις άλλες? (λέει τώρα ο Έλληνας ο πονηρίδης ...) Μήπως, συνειδητά ή ασυνείδητα, προσαρμόζουν τις σχεδιάσεις τους έτσι ώστε να πηγαίνουν καλά στις δοκιμές τους? Μήπως δηλαδή οι δοκιμές τους απλώς επιβραβεύουν μία συγκεκριμένη κατηγορία "βίτσιων"? Μήπως, μήπως, μήπως - και αντιστρόφως: μήπως όχι, μήπως όχι, μήπως όχι ....
Για μένα ένας αξιόπιστος τρόπος υπάρχει για τυφλές δοκιμές: έχεις ζωντανή μουσική σε στούντιο, και παρεμβάλλεις τις υπό κρίσιν συσκευές ανάμεσα στα μικρόφωνα και στα αυτιά σου. Το live feed είναι το μη τυφλό κριτήριο και οι συσκευές συγκρίνονται με αυτό και μεταξύ τους τυφλά. Προφανώς και αυτές οι δοκιμές έχουν ορισμένους περιορισμούς. Από όσο ξέρω, τέτοιες δοκιμές έκανε μόνο το BBC, επί εποχής Shorter.
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα