Περί μοντέρνου (μετά ή άνευ εισαγωγικών)
Εδέχθην προτροπή:

Originally Posted by
soke_hxc
Ζοουν, πες τιποτα μουσικο ρε συ
τη οποία συνδυάζω με την προσαφθείσα αιτίαση, ότι με διακρίνει

Originally Posted by
ran tan plan
υπανάπτυξη των αισθητηρίων κατανόησης τέχνης μοντέρνας φόρμας
και μάλιστα

Originally Posted by
ran tan plan
Σε κάθε περίπτωση
Δεν πρόκειται να επιχειρηματολογήσω κατά του

Originally Posted by
ran tan plan
Σαββόπουλου
πολλώ δε μάλλον κατά του

Originally Posted by
ran tan plan
Αγγελόπουλου
(οι υπογραμμίσεις κτλ δεν είναι δικές μου) - αντ' αυτών θα παραθέσω μερικές πρόχειρες σκέψεις περί μοντερνισμού. Θα μπορούσα βέβαια να γράψω πέντε πράγματα για τα πλάνα του "Πολίτη Κέιν" ή τη "βαθειά εστίαση" του Ζαν Ρενουάρ, αλλά ας περιοριστώ σε πιο οικείους τομείς. Σκεφτόμουν λοιπόν μουσική που, όταν την άκουσα, μου φάνηκε πολύ μοντέρνα και μου ήρθαν δύο κομμάτια κατά νουν.
http://rapidshare.com/files/414662571/1.mp3
http://rapidshare.com/files/414661330/2.mp3
Το πρώτο ασχολείται με μία μετα-πάνκ εκδοχή της στάνταρ ρυθμολογίας των μπλουζ, ρυθμολογίας η οποία σπάνια πια μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Το δεύτερο είναι ένα κλασσικό κομμάτι από έναν υπερ-κλασσικό δίσκο, με ευφάνταστη χρήση κρουστών, αληθινών και μη, που αναλαμβάνουν το σύνολο της ηχητικής δραστηριότητας του κομματιού (προάγγελος των ύστερων Talking Heads, και πολύ λογικά!). Με εξαίρεση τη φωνή -σε πλήρη αντίθεση μαζί τους, μια και ακολουθεί ηθελημένα παλιομοδίτικη μανιέρα- μέχρις ότου επέμβουν στο κομμάτι οι κιθάρες-"φωτιές του Αγίου Έλμου να φτύνουν ιόντα στον αιθέρα" του Ρόμπερτ Φριππ, με άλλα λόγια αυτό που λέει η φράση: οι κιθάρες του Ρόμπερτ Φριππ, τελεία, παύλα, παράγραφος._
Την επόμενη φορά, αν δεν με κάνετε να βαρεθώ, λέω να σας παίξω και Andy Gill
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα