"Διττῆς δὴ τῆς ἀρετῆς οὔσης, τῆς μὲν διανοητικῆς τῆς δὲ ἠθικῆς, ἡ μὲν διανοητικὴ τὸ πλεῖον ἐκ διδασκαλίας ἔχει καὶ τὴν γένεσιν καὶ τὴν αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίας δεῖται καὶ χρόνου, ἡ δ' ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται, ὅθεν καὶ τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ τοῦ ἔθους."
Άν πρέπει να επιστρατεύσουμε και τον Αριστοτέλη για κάτι που, εμένα, μου φαίνεται απλό, δεν πάμε και πολύ καλά ως χώρος. Τι σχέση έχει η ηθική με όλα αυτά; Δεν κρίνουμε τον άνθρωπο. Το τεχνικό μέρος (πρέπει να) κρίνουμε ώστε να βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα... Και ως προς αυτό, το ερώτημα παραμένει ως έχει: Είναι σαφές (εκτός αν δοθεί κάποια πειστική εξήγηση) ότι ο Colloms προτείνει μια διαφορετική αντιμετώπιση στο βιβλίο του από αυτήν που προτείνει στο Stereophile.
Για να προχωρήσω τη συζήτηση, είμαι πρόθυμος να δεχτώ ότι αυτή η διττότης οφείλεται, όντως, στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο γίνονται οι κριτικές ακροάσεις στα περιοδικά και στον ακαδημαϊκό χώρο (ένα θέμα επάνω στο οποίο δουλεύω γιατί είναι πιο σύνθετο από ό,τι αρχικώς φαίνεται). Με άλλα λόγια, ο Colloms περιγράφει, στο μεν άρθρο, τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν εκδόσεις τύπου Stereophile (κυνηγώντας το PRaT και άλλα παρόμοια), στο δε βιβλίο, τον τρόπο με τον οποίον λειτουργούν άλλα σχήματα (πανεπιστήμια, οργανισμοί, κλπ). Αυτό, εμένα θα με ικανοποιούσε ως επιχείρημα (περιέργως ουδείς σκέφτηκε να το αναφέρει στη συζήτηση) υπό την προϋπόθεση ότι θα συνοδευόταν από αντίστοιχες εξηγήσεις και -φυσικά- την παραδοχή ότι η μέθοδος του βιβλίου είναι αρτιότερη, αλλά πιθανώς ανεφάρμοστη ως έχει. Δεν είναι κακό να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες των διαφόρων εργαλείων που έχουμε στη διάθεσή μας κι εδώ η μέθοδος των τυφλών δοκιμών είναι ένα βήμα μπροστά: Υπάρχουν αρκετές δουλειές που ασχολούνται με τις ατέλειές της σε μια προσπάθεια να εξελιχθεί προς το καλύτερο. Αντιθέτως, οι μέθοδοι τύπου PRaT ουδέποτε αμφισβητούνται από τους θιασώτες τους. Ίσως επειδή βασίζονται στην τυφλή εμπιστοσύνη των "πιστών" σε διάφορες αυθεντίες. Αλλά αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα ακόμη σοβαρό τους μειονέκτημα.