
Originally Posted by
Costas Coyias
πώς θα πεισθούν οι αναγνώστες του παπάρα - κριτικού, ότι αυτός είναι όντως παπάρας;
Η απάντηση είναι προφανής, και νομίζω απαντά και στον dStam. Επειδή μας διαβάζουν και χαχόλοι, θα μου επιτρέψετε να εικονογραφήσω το θέμα, όπως συνηθίζω σε παρόμοιες περιπτώσεις. Έχουμε που λέτε έναν βλάκα (ο Coyias τον ονομάζει "αναγνώστη"). Π.χ. τον Μαρινέλλο. Και τον βλέπουμε σκυμμένο να μυρίζει σκατά. Εικάζουμε ότι προσπαθεί να αποφανθεί μέσα του, "τι είναι άραγε αυτά που μυρίζω? Μήπως είναι σκατά? Μήπως είναι διαμάντια?" Είναι σε δίλημμα ο Μαρινέλλος μας. Πώς να τον βοηθήσουμε? Όπως είπα στην αρχή, η απάντηση είναι προφανής. Θα του δώσουμε μία γερή κλωτσιά στα πισινά. Έτσι θα πέσει με τα μούτρα στα σκατά. Δεν έχει την παραμικρή σημασία εάν τότε λυθεί το εσωτερικό του δίλημμα. Σημασία έχει να του μπουν τα σκατά στο στόμα, στα ρουθούνια, στα μάτια.
Τότε μόνο θα παιανίσει το Σύμπαν:
"Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ,
και μυρσίνη εσύ δοξαστική ..."
κλπ κλπ.
Η απάντηση αυτή υπενοείτο στο ρητορικό ερώτημα που είχα θέσει προ καιρού:

Originally Posted by
zonepress
Και ερωτώ: εάν βρεθείς αντιμέτωπος με βλάκα σαν τον εν λόγω και του ρίξεις κλομπιά στο μουσούδι, παραβιάζεις τα συνταγματικά δικαιώματα του κλομπ?
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα