Ο dStam έχει τεστάρει έναν Lyngdorf και χρησιμοποιεί ο ίδιος έναν Tact,...
Κε Δημήτρη, ισχύει αυτό;
Ξεραμε για έναν κάποιας ηλικίας Μelos, πότε έσκασε ο Tact;

Αλήθεια σε κάποιον ψηφιακό προ - επεξεργαστή, με καλούδια, ρυθμίσεις κλπ εκτός από τον Lyngdrof, που είχες παρουσιάσει-δοκιμάσει, τι άλλες επιλογές μπορεί να υπαρχουν; Σχετικά φιλικά και απλά για χρήση στο σπίτι κατά τον τρόπο περίπου που το κάνει ο Lyngdrof, στημένες ρυθμίσεις κλπ.



Παραθέτω σημεία που είχαν ενδιαφέρον από τη δοκιμή του Lyngdrof και για να κάνω ένα δυό σχόλια στο τέλος.
http://www.avmentor.gr/reviews/lyngdorf_dpa_1_0.htm

Όπως θα περίμενε κανείς πάντως, το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι του DPA-1 είναι το RoomPerfect. Η ρύθμιση “με μικρόφωνο” είναι κοινός τόπος πλέον σε πολλά συστήματα αλλά εδώ υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Τόσο η απλή ανάλυση που προσφέρει η εταιρία στον δικτυακό της τόπο όσο και οι δημοσιεύσεις του Abildgard Pedersen (“Loudspeaker-Room Adaptation for a specific Listening Position using Information about the Complete Sound Field”, “Natural Timbre in Room Correction Systems” και “Fully Automatic Loudspeaker-Room Adaptation”) περιγράφουν έναν αλγόριθμο διόρθωσης ο οποίος σέβεται τόσο τον χαρακτήρα του ηχείου όσο και τα γνωρίσματα εκείνα του χώρου τα οποία πρέπει να παραμείνουν άθικτα (κυρίως στις χαμηλές συχνότητες) ώστε το αποτέλεσμα να είναι το επιθυμητό. Η προσέγγιση του Pedersen ξεκινά από την άποψη ότι η φυσική τάση ενίσχυσης των χαμηλών συχνοτήτων σε έναν χώρο πρέπει να διατηρείται διότι όχι μόνο το αυτί είναι συνηθισμένο σε αυτήν και την αναμένει, αλλά και διότι την χρησιμοποιεί ως πληροφορία για να αξιολογήσει το γεγονός ότι βρίσκεται σε έναν κλειστό χώρο. Με βάση την λογική αυτή, το RoomPerfect λαμβάνει υπόψιν του όχι μόνο την συνάρτηση μεταφοράς που περιγράφει την διαδρομή του σήματος από την είσοδο του ηχείου μέχρι το σημείο ακρόασης (η κλασική προσέγγιση των συστημάτων τέτοιου είδους) αλλά και την συνολική συμπεριφορά του χώρου όπως αυτός αλληλεπιδρά με τα ηχεία στις συγκεκριμένες θέσεις. Διαβάζοντας την δουλειά του Pedersen και έχοντας στα χέρια του τον DPA-1 αντιλαμβάνεται κανείς ότι έχει να κάνει με δύο ξεχωριστές μετρήσεις και δύο ξεχωριστούς υπολογισμούς, ωστόσο οι δυο διαδικασίες αλληλεπιδρούν ώστε να υπολογιστεί η απόκριση-στόχος του συστήματος. Αυτή δεν πρέπει κατά τον Pedersen να είναι η θεωρητικώς σωστή, δηλαδή η ανηχοϊκή αλλά θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν της και να μην διορθώνει κάποια θετικά χαρακτηριστικά του χώρου και κάποια χαρακτηριστικά του ηχείου (η άποψη αυτή δικαιώνεται εμμέσως από την πράξη: κανένας, τελικώς, δεν φαίνεται να προτιμά την ισοστάθμιση που καταλήγει σε μια τέλεια απόκριση Dirac και οι επεξεργαστές προσφέρουν πάντοτε διάφορα άλλα modes...).

Αφού υπολογιστούν τα φίλτρα, ο προενισχυτής προσφέρει τρία modes λειτουργίας, αυτό όπου δεν επιβάλλεται διόρθωση, αυτό όπου η διόρθωση βελτιστοποιεί την ακρόαση σε μια θέση (Focus) και αυτό που βελτιστοποιεί την ακρόαση σε ευρύτερο χώρο (Global). Η λύση αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα επειδή επιτρέπει καλής ποιότητας ακροάσεις και εκτός της υπολογισμένης, “αυστηρά” καθορισμένης θέσης ακρόασης.

Οι αξίες αυτές διαφοροποιούνται αισθητά από το Focus στο Global, με το δεύτερο mode να περιέχει λιγότερες φασικές πληροφορίες (και ασαφέστερη εικόνα, κάτι αναμενόμενο αφού υποτίθεται ότι δεν κάθεσαι εκεί που πρέπει...) και το πρώτο να είναι, επιπροσθέτως πιο περιεκτικό και ευχάριστο στην περιοχή των υψηλών συχνοτήτων. Αν θέλει κανείς να ψάξει το πράγμα λίγο περισσότερο, έχει στη διάθεσή του έναν ισοσταθμιστή με προεπιλεγμένες ρυθμίσεις, τις οποίες η Lyngdorf ονομάζει Voicing Curves. Είναι, όλες, ενδιαφέρουσες και σίγουρα θα βρείτε κάποια που να ταιριάζει στο προσωπικό σας γούστο (εγώ προτίμησα τις δύο “Music”), ωστόσο άποψή μου είναι ότι μια συσκευή όπως το DPA-1 θα έπρεπε να έχει δυνατότητα interfacing με υπολογιστή τόσο για τις ανάγκες απεικόνισης γραφημάτων όσο και για ρυθμίσεις. Το κόστος της συσκευής δεν προδιαθέτει για “οικονομίες” επομένως η επιλογή να μην υπάρχει τέτοια δυνατότητα επιδέχεται κάποιου ερωτηματικού.
Το ότι ακόμα και σε ένα ώριμο όπως λες και σχεδόν άριστο μηχάνημα, τελικά δεν υπάρχει δυνατότητα interfacing με υπολογιστή (για τη χρήση που αναφέρεις) καθώς και το ότι το ψηφιακό κροσόβερ για ένα πολυενισχυόμενο συστήμα, είναι τελικά 2 δρόμων με προβληματίζει σοβαρά για το αν ποτέ θα μας προκύψει ένα μηχάνημα, (ή καλύτερα, κάποια ακόμα μηχανήματα ώστε να έχεις και μια δυνατότητα επιλογής βρε αδερφέ) που να είναι πλήρες και να αξίζει να το αποκτήσεις χωρίς να είσαι σε μια κατάσταση αλλάγων λόγω των νέων κάθε φορά λειτουργιών και πρόσθετων δυνατοτήτων κλπ κλπ και ψηφιακών εξέλιξεων κλπ κλπ.

Δεν σου κρύβω ότι σκέφτηκα σοβαρά να αγοράσω το DRC αλλά ήθελα να μπορεί να κάνει και άλλα πράγματα, μετά σκεφτηκα σοβαρά το Lyngdrof αλλά είδα ότι δεν κάνει αυτό που έκανε το DRC και θα ήθελα να μπορεί να κάνει και άλλα πράγματα και τελικά δεν έκανα τίποτα και περιμένω. Τώρα διάβαζα για ένα άλλο που είναι και αναλογικός και ψηφιακός λέει και έχει ενσωματωμένο και phono, και ενισχυτή ακουστικών και έτσι λέω να περιμένω ακόμα γιατί αύριο θα παίζει κάτι ακόμα (μέχρι και επιλογή σε στάδιο εξόδου με λάμπα ή λειτουργικό που να κάνει προσομοίωση λάμπας, ή ότι άλλο (βλέπε Behringer...) και σκληρό δίσκο και recorder κλπ κλπ. Άσε που ακόμα τα μηχανήματα αυτά τα μετράμε στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεν μπορείς να μπείς στο σκεπτικό να κάνεις επιλογή και αγορά με ουσιαστικά ελάχιστες προτάσεις, πάρα και την σύσταση σου ότι ''μόνον με τέτοιους προενισχυτές θα πρέπει να ασχολείται κανείς από τούδε...''

.