Καλό!

Επειδή, υποθέτω, σκοπεύεις να μιλήσουμε για μαγειρική, βάζω την ποδιά μου και απαντώ:

Για να απολαύσω τη γεύση ενός προφιτερόλ θα πρέπει να γνωρίζω πως φτιάχνεται ή θα πρέπει απλά να το φάω?
Προφανέστατα δεν πρέπει να γνωρίζεις το πως φτιάχνεται. Οι περισσότεροι άνθρωποι απολαμβάνουν το φαγητό τους χωρίς να γνωρίζουν μαγειρική.

Δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι την οποιαδήποτε απόλαυση στον ουρανίσκο μου επειδή δε ξέρω πως φτιάχνεται ένα φαγητό, στη συγκεκριμένη περίπτωση το προφιτερόλ?
Προφανέστατα το έχεις το δικαίωμα. Αλλά, το "δικαίωμα στην απόλαυση" όπως το εννοείς είναι προσωπικό. Αυτό το "προσωπικό" όπως και την κρέμα, κράτα το γιατί θα μας χρειαστεί αργότερα...

Δε μπορώ να ξεχωρίσω αν το σου είναι έτοιμο ή φτιαχτό?
Δε μπορώ να καταλάβω αν είναι φρέσκο ή όχι?
Δε μπορώ να καταλάβω αν μου αρέσει με κονιάκ ή με βανίλια στη θέση του κονιάκ?
Δε μπορώ να καταλάβω ότι με λιγώνει αν έχει πολύ κουβερτούρα?
Δε μπορώ να καταλάβω, όταν έχω φάει πολλά προφιτερόλ, αν η σαντιγί είναι παρασκευασμένη από το ζαχαροπλάστη με αυγά, βούτυρο, ζάχαρη, γάλα και όχι έτοιμη?
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα:
- Για να αναγνωρίσεις τα σου θα πρέπει πρώτα να έχεις φάει σου (έτοιμα ή φτιαχτά, πιθανότατα σκέτα και καλής ποιότητας και στις δύο περιπτώσεις)
- Για να ξέρεις αν είναι φρέσκο πρέπει να έχεις δοκιμάσει φρέσκο και μπαγιάτικο και να το γνωρίζεις. Αλλοιώς, κάτι δε θα σου αρέσει και δεν θα ξέρεις τι -θα υποθέτεις ότι δεν είναι φρέσκο, ενώ κάλιστα μπορεί να συμβαίνει κάτι άλλο.
- Για να επιλέξεις μεταξύ κονιάκ και βανίλιας θα πρέπει να τα έχεις δοκιμάσει και τα δύο και μάλιστα σε αντιστοίχως επιτυχημένες συνταγές.
- Μπορεί να σε λιγώνει, αλλά για να αποφασίσεις για το αν φταίει η κουβερτούρα, ή η πολύ ζάχαρη ή η πολύ παχιά κρέμα ή ο τύπος της κουβερτούρας, πρέπει να έχεις δοκιμάσει, και δοκιμάσει και δοκιμάσει. Κάθε φορά ένα είδος, κάθε φορά μια επιτυχημένη συνταγή και κάθε φορά με την ίδια διάθεση! (σε άλλους χώρους αυτό θα το λέγαμε "ελεγχόμενες συνθήκες", αλλά, είπαμε, θα μιλήσουμε για συνταγές, σήμερα)
- Για να καταλάβεις την ποιότητα της σαντιγί, δεν αρκεί να έχεις δοκιμάσει πολλά προφιτερόλ. Πρέπει να έχεις δοκιμάσει μια ποικιλία από προφιτερόλ και να έχεις δοκιμάσει και μια ποικιλία από κρέμες. Άλλο η "ποικιλία", άλλο το "πολλά".
Γενικώς, για να έχεις μια ολοκληρωμένη άποψη για το τι κάνει τι θα πρέπει να γνωρίζεις πως αντιδρούν τα συστατικά του προφιτερόλ μεταξύ τους, απαιτεί, δηλαδή, γνώσεις και όχι απλώς να έχεις φάει πολλές φορές!

Νομίζω ότι εδώ αναδεικνύεται μια σημαντική διαφορά: Άλλο πράγμα το αν σου αρέσει κάτι και άλλο πράγμα το αν καταλαβαίνεις κάποια αντικειμενικά του στοιχεία.

Και ερχόμαστε στην κρέμα που κρατήσαμε στην αρχή:

Η προσωπική απόλαυση είναι, ακριβώς, προσωπική. Μπορείς να τρως ό,τι θέλεις, αρκεί να σε ικανοποιεί. Το πράγμα αλλάζει όταν θέλεις να έχεις άποψη η οποία να έχει και κάποια (περιορισμένη έστω) αντικειμενική αξία. Έχει δηλαδή κάποιες βάσεις επάνω στις οποίες στηρίζεται, αξιολογείται ως σωστή και έχει πρακτική χρησιμότητα τόσο για σένα όσο και για άλλους. Τότε (και μόνον τότε) η απάντηση στο ερώτημα:

Πρέπει να έχω σπουδάσει ζαχαροπλαστική;
είναι καταφατική.

Γιατί, αν δεν έχεις σπουδάσει ζαχαροπλαστική, ή -έστω- αν δεν γνωρίζεις ή δεν παραδέχεσαι ότι υπάρχει κάτι να σπουδάσεις (οπότε, τουλάχιστον, είσαι κάπως επιφυλακτικός), τότε δεν μπορείς να προτείνεις εσύ προφιτερόλ για τους άλλους. Με άλλα λόγια δεν δικαιούσαι να λες "παιδιά, αυτό είναι καλό" αλλά μόνον, "παιδιά, αυτό εμένα μου αρέσει".

Δεν συμφωνείς ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ των δύο;