+ Reply to Thread
Page 1 of 2 1 2 LastLast
Results 1 to 10 of 18

Thread: Το προφιτερόλ

  1. Default Το προφιτερόλ

    Βράζουμε γάλα και το ρίχνουμε ανακατεύοντας το σε μία κατσαρόλα που έχουμε ανακατέψει, νωρίτερα, κρόκους αυγών, κορν φλάουρ, ζάχαρη και το βράζουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι να πήξει.
    Αφού πήξει, κρατήστε λίγη κρέμα για αργότερα, θα μας χρειαστεί.
    Στο υπόλοιπο της κρέμας ρίχνουμε κομματάκια κουβερτούρας και τα ανακατεύουμε ωσότου λιώσει και γίνει ένα με το μίγμα μας.
    Αφήνουμε τη κρέμα σοκολάτας να κρυώσει λίγο και μετά προσθέτουμε κονιάκ.
    Το αφήνουμε να κρυώσει λίγο ακόμα.
    Μετά παίρνουμε 200γρ. σαντιγί και την προσθέτουμε στο μίγμα ανακατεύοντας προσεκτικά, απαλά…

    Σε μία κατσαρόλα ρίχνουμε νερό και βούτυρο, ζεσταίνουμε μέχρι να λιώσει το βούτυρο.
    Στη συνέχεια βάζουμε 100γρ αλεύρι –μόλις έχει πάρει βράση, βγάζουμε τη κατσαρόλα από τη φωτιά, χτυπάμε καλά καλά μέχρι το μίγμα να ξεκολλάει εύκολα από τα πλαϊνά της κατσαρόλας, έχοντας το σχήμα μίας μπάλας και το αφήνουμε να κρυώσει.
    Στη συνέχεια, βάζουμε το μίγμα σε ένα κορνέ και σχηματίζουμε τα σου σε ένα ταψί που έχουμε ήδη βουτυρώσει, αφήνοντας κενό μεταξύ τους γιατί θα φουσκώσουν.
    Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και κουτάλι αν είμαστε φανατικοί diy και δεν έχουμε κορνέ.
    Τα αφήνουμε για 25 λεπτά στους 220 βαθμούς, τα βγάζουμε και τα αφήνουμε να κρυώσουν.

    Μετά τα κόβουμε στη μέση και τα γεμίζουμε με τη κρέμα που έχουμε κρατήσει νωρίτερα.
    Βάζουμε τα μισά σου σε ένα μπολ τα σκεπάζουμε με τη μισή κρέμα σοκολάτας, από επάνω βάζουμε τα υπόλοιπα και τα σκεπάζουμε με την άλλη μισή.
    Παίρνουμε ακόμα 200γρ. σαντιγί και διακοσμούμε το παραπάνω αποτέλεσμα.
    Τα βάζουμε στο ψυγείο για την αποθήκευση του.

    Εδώ έρχεται το ερώτημα:

    Για να απολαύσω τη γεύση ενός προφιτερόλ θα πρέπει να γνωρίζω πως φτιάχνεται ή θα πρέπει απλά να το φάω?
    Δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι την οποιαδήποτε απόλαυση στον ουρανίσκο μου επειδή δε ξέρω πως φτιάχνεται ένα φαγητό, στη συγκεκριμένη περίπτωση το προφιτερόλ?

    Δε μπορώ να ξεχωρίσω αν το σου είναι έτοιμο ή φτιαχτό?
    Δε μπορώ να καταλάβω αν είναι φρέσκο ή όχι?
    Δε μπορώ να καταλάβω αν μου αρέσει με κονιάκ ή με βανίλια στη θέση του κονιάκ?
    Δε μπορώ να καταλάβω ότι με λιγώνει αν έχει πολύ κουβερτούρα?
    Δε μπορώ να καταλάβω, όταν έχω φάει πολλά προφιτερόλ, αν η σαντιγί είναι παρασκευασμένη από το ζαχαροπλάστη με αυγά, βούτυρο, ζάχαρη, γάλα και όχι έτοιμη?

    Πρέπει να έχω σπουδάσει ζαχαροπλαστική για να ξέρω αν με αγγίζει, μου αρέσει, η γεύση του ή όχι?
    Δε ξέρω πως παρασκευάζεται, δεν έχω δικάιωμα να δοκιμάσω τη γεύση του και αν μου αρέσει να το ξαναφάω?
    Δε ξέρω από ζαχαροπλαστική, αυτό μου αφαιρεί το δικαίωμα να τρώω γλυκά?

  2. #2

    Thumbs up

    Καλό!

    Επειδή, υποθέτω, σκοπεύεις να μιλήσουμε για μαγειρική, βάζω την ποδιά μου και απαντώ:

    Για να απολαύσω τη γεύση ενός προφιτερόλ θα πρέπει να γνωρίζω πως φτιάχνεται ή θα πρέπει απλά να το φάω?
    Προφανέστατα δεν πρέπει να γνωρίζεις το πως φτιάχνεται. Οι περισσότεροι άνθρωποι απολαμβάνουν το φαγητό τους χωρίς να γνωρίζουν μαγειρική.

    Δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι την οποιαδήποτε απόλαυση στον ουρανίσκο μου επειδή δε ξέρω πως φτιάχνεται ένα φαγητό, στη συγκεκριμένη περίπτωση το προφιτερόλ?
    Προφανέστατα το έχεις το δικαίωμα. Αλλά, το "δικαίωμα στην απόλαυση" όπως το εννοείς είναι προσωπικό. Αυτό το "προσωπικό" όπως και την κρέμα, κράτα το γιατί θα μας χρειαστεί αργότερα...

    Δε μπορώ να ξεχωρίσω αν το σου είναι έτοιμο ή φτιαχτό?
    Δε μπορώ να καταλάβω αν είναι φρέσκο ή όχι?
    Δε μπορώ να καταλάβω αν μου αρέσει με κονιάκ ή με βανίλια στη θέση του κονιάκ?
    Δε μπορώ να καταλάβω ότι με λιγώνει αν έχει πολύ κουβερτούρα?
    Δε μπορώ να καταλάβω, όταν έχω φάει πολλά προφιτερόλ, αν η σαντιγί είναι παρασκευασμένη από το ζαχαροπλάστη με αυγά, βούτυρο, ζάχαρη, γάλα και όχι έτοιμη?
    Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα:
    - Για να αναγνωρίσεις τα σου θα πρέπει πρώτα να έχεις φάει σου (έτοιμα ή φτιαχτά, πιθανότατα σκέτα και καλής ποιότητας και στις δύο περιπτώσεις)
    - Για να ξέρεις αν είναι φρέσκο πρέπει να έχεις δοκιμάσει φρέσκο και μπαγιάτικο και να το γνωρίζεις. Αλλοιώς, κάτι δε θα σου αρέσει και δεν θα ξέρεις τι -θα υποθέτεις ότι δεν είναι φρέσκο, ενώ κάλιστα μπορεί να συμβαίνει κάτι άλλο.
    - Για να επιλέξεις μεταξύ κονιάκ και βανίλιας θα πρέπει να τα έχεις δοκιμάσει και τα δύο και μάλιστα σε αντιστοίχως επιτυχημένες συνταγές.
    - Μπορεί να σε λιγώνει, αλλά για να αποφασίσεις για το αν φταίει η κουβερτούρα, ή η πολύ ζάχαρη ή η πολύ παχιά κρέμα ή ο τύπος της κουβερτούρας, πρέπει να έχεις δοκιμάσει, και δοκιμάσει και δοκιμάσει. Κάθε φορά ένα είδος, κάθε φορά μια επιτυχημένη συνταγή και κάθε φορά με την ίδια διάθεση! (σε άλλους χώρους αυτό θα το λέγαμε "ελεγχόμενες συνθήκες", αλλά, είπαμε, θα μιλήσουμε για συνταγές, σήμερα)
    - Για να καταλάβεις την ποιότητα της σαντιγί, δεν αρκεί να έχεις δοκιμάσει πολλά προφιτερόλ. Πρέπει να έχεις δοκιμάσει μια ποικιλία από προφιτερόλ και να έχεις δοκιμάσει και μια ποικιλία από κρέμες. Άλλο η "ποικιλία", άλλο το "πολλά".
    Γενικώς, για να έχεις μια ολοκληρωμένη άποψη για το τι κάνει τι θα πρέπει να γνωρίζεις πως αντιδρούν τα συστατικά του προφιτερόλ μεταξύ τους, απαιτεί, δηλαδή, γνώσεις και όχι απλώς να έχεις φάει πολλές φορές!

    Νομίζω ότι εδώ αναδεικνύεται μια σημαντική διαφορά: Άλλο πράγμα το αν σου αρέσει κάτι και άλλο πράγμα το αν καταλαβαίνεις κάποια αντικειμενικά του στοιχεία.

    Και ερχόμαστε στην κρέμα που κρατήσαμε στην αρχή:

    Η προσωπική απόλαυση είναι, ακριβώς, προσωπική. Μπορείς να τρως ό,τι θέλεις, αρκεί να σε ικανοποιεί. Το πράγμα αλλάζει όταν θέλεις να έχεις άποψη η οποία να έχει και κάποια (περιορισμένη έστω) αντικειμενική αξία. Έχει δηλαδή κάποιες βάσεις επάνω στις οποίες στηρίζεται, αξιολογείται ως σωστή και έχει πρακτική χρησιμότητα τόσο για σένα όσο και για άλλους. Τότε (και μόνον τότε) η απάντηση στο ερώτημα:

    Πρέπει να έχω σπουδάσει ζαχαροπλαστική;
    είναι καταφατική.

    Γιατί, αν δεν έχεις σπουδάσει ζαχαροπλαστική, ή -έστω- αν δεν γνωρίζεις ή δεν παραδέχεσαι ότι υπάρχει κάτι να σπουδάσεις (οπότε, τουλάχιστον, είσαι κάπως επιφυλακτικός), τότε δεν μπορείς να προτείνεις εσύ προφιτερόλ για τους άλλους. Με άλλα λόγια δεν δικαιούσαι να λες "παιδιά, αυτό είναι καλό" αλλά μόνον, "παιδιά, αυτό εμένα μου αρέσει".

    Δεν συμφωνείς ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ των δύο;

  3. Default

    Quote Originally Posted by castrato View Post
    Βράζουμε γάλα
    Και ευνούχος (δημοτικιστί: μουνούχι) και ανίδεος. Και, υποψιάζομαι, χοντρός. Μόνο οι χοντροί αγχώνονται με το πώς να αυγατίζουν τα πάχια τους με προφιτερόλ. Ευτυχώς όμως στο χώρο της γευσιγνωσίας υπάρχει σοβαρό αντίστοιχο, εκείνο του γευσιγνώστη κρασιού. Διάβασε λοιπόν με ποιά διαδικασία αξιώνεται κάποιος π.χ. τον τίτλο Master of Wine και αν σου μείνουν απορίες, ευχαρίστως να επανέλθεις. Τώρα εάν πιστεύεις ότι γευσιγνωσία είναι να παραθέτεις συνταγές, να τρώς τον άμπακο και μετά να ερεύγεσαι δημοσία, δεν εκπλήσσομαι καθόλου. Υπάρχουν όμως άλλα φόρα γι' αυτή τη δουλειά, όπου διάφοροι χοντροί περιγράφουν σε άλλους χοντρούς πώς (να) χλαπακιάζουν, πως (να) αφοδεύουν, πώς (να) ερεύγονται, πώς (να) μεθοκοπούν, καθώς και το χρώμα, τη σύσταση, την οσμή και την ποσότητα των απεκκρίσεών τους. Πράγμα που, για έναν χοντρό, αποτελεί το Α και το Ω της ύπαρξής του.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  4. Default

    zonepress:

    Μερικές φορές η σιωπή είναι χρυσός.
    Θα πρότεινα να σώσεις κάτι από την πολύτιμη περιουσία σου

    Over and out από εμένα στην όποια απάντηση δώσεις στα παραπάνω, καλό μήνα να έχεις και το εννοώ, χωρίς ίχνος ειρωνείας

    dstam:

    Θα είμαι προσεκτικός τώρα, λέρωσα την ποδιά μου νωρίτερα, λόγω ΔΝΤ δεν έχω δεύτερη.

    Υπάρχουν κάποια πράγματα, που έστω αν ενοχλήσει κάποιους- ο καθένας τα κάνει δικά του με διαφορετικό τρόπο από το γνωστό know how.

    Βάζει στο στόμα το γλυκό και αφήνει τις αισθήσεις του να του υποδείξουν κάποια πράγματα, δεν το κάνει βιαστικά ή γιατί του το κέρασαν και πρέπει να το φάει για να μην τους προσβάλει, το κάνει γιατί έχει συνειδητοποιήσει ότι του αρέσει το προφιτερόλ σα γλυκό και θέλει να το απολαύσει το δυνατό περισσότερο.

    Ίσως στην αρχή να του αρέσουν όλα τα προφιτερόλ, δοκιμάζοντας όμως πολλά, ποσότητα, θα αρχίσει να ξεχωρίζει αυτά που πραγματικά σε προσωπικό επίπεδο, εδώ συμφωνούμε απόλυτα- του αρέσουν.
    Θα ξεκινήσει να καταλαβαίνει, από ένστικτο περισσότερο και λιγότερο από γνώση όπως την ορίζουμε, πότε η κρέμα έχει κονιάκ, πότε βανίλια, πότε είναι μπαγιάτικο, πότε είναι φρέσκο, από ποιο ζαχαροπλαστείο του αρέσει με κονιάκ, από ποιο δε του αρέσει, το ίδιο και για τη βανίλια κλπ.

    Ταυτόχρονα, με αυτό το υποκειμενικό κριτήριο, θα προσφέρει σε φίλους, γνωστούς, να δοκιμάσουν το/τα προφιτερόλ που έχει επιλέξει για εκείνον.
    Στο κάτω κάτω, η ευθύνη είναι 50% δική του, το υπόλοιπο 50% της ευθύνης τους ανήκει, εκείνος το πρόσφερε να το δοκιμάσουν, αν αυτοί δεν είχαν δική τους κρίση, γιατί να έχει το σύνολο της ευθύνης?
    Δεν είναι επαγγελματίας ζαχαροπλάστης.
    Δεν είπε ποτέ πως είναι επαγγελματίας ζαχαροπλάστης, ότι του αρέσουν κάποιες συγκεκριμένες συνταγές παρασκευής προφιτερόλ είπε!

    Καλό μήνα σε όλους μας και καλό καλοκαίρι

  5. Default

    Χαίρομαι γιατί ενισχύεις την πάγια αποψή μου: δηλαδή ότι όποιος δεν είναι ικανός να καταλάβει την απάντηση, δεν είναι καν ικανός να θέσει την ερώτηση. Και αντιστρόφως: όποιος είναι ικανός να θέσει την ερώτηση, είναι ικανός να συναγάγει και την απάντηση. Οπότε η ερώτηση παρείλκε εξ αρχής.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  6. #6

    Default

    Quote Originally Posted by dStam View Post
    [. Με άλλα λόγια δεν δικαιούσαι να λες "παιδιά, αυτό είναι καλό" αλλά μόνον, "παιδιά, αυτό εμένα μου αρέσει".

    Δεν συμφωνείς ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ των δύο;

    Παπαριές. Ουδείς δικαιούται να λέει γενικώς. Ούτε καν "παιδιά, αυτό εμένα μου αρέσει".

    Έλα τώρα Δημήτρη μη προσπαθείς να το στρογγυλέψεις, πες το όπως το νιώθεις βρε παιδί.

  7. #7
    Join Date
    Jun 2007
    Location
    Αυστρία
    Posts
    557

    Default

    Quote Originally Posted by castrato View Post
    (...)
    Δε ξέρω από ζαχαροπλαστική, αυτό μου αφαιρεί το δικαίωμα να τρώω γλυκά?
    Δεν σου αφαιρεί το δικαίωμα να τρως γλυκά. Σου αφαιρεί το δικαίωμα να αποφαίνεσαι για τα γλυκά.

    Διαφορετικά, φερ' ειπείν, μπορώ να σου φτιάξω ένα σπετσοφάι (βαρβαριστί και αρρόγως, σπεντζοφάι, κατά πώς λέμε Σπέντζος Φιλμ), να στο σερβίρω για φιλέτο Γουέλινγκτον, και να μου πλέξεις το εγκώμιον, να λες, "πω - πω, τί ωραίο Γουέλινγτον που έφαγα σήμερα"!

    Άλλο πράγμα να σου πασάρει κάποιος σπετσοφάι για Γουέλινγκτον, ή ακόμα χειρότερα να στο πουλήσει για Γουέλινγκτον, άλλο πράγμα να σου πουλήσει Γουέλινγκτον και να είναι Γουέλινγκτον, άλλο πράγμα να σου πουλήσει Γουέλινγκτον που να είναι Γουέλινγκτον και να είναι και καλό.

    Αν αυτό το πράγμα που θα σου σερβιριστεί, είναι Γουέλινγκτον, επαφίεται στη γνώση και την ακεραιότητα του μαγείρου, (Τριανταφυλλιδιστί, μάγειρα). Για να έχεις δικαίωμα επί της αξιολόγησης του φιλέτου Γουέλινγκτον, πρέπει να ξέρεις τί είναι το φιλέτο Γουέλινγκτον, και πώς παρασκευάζεται.

    Τελεία.
    Last edited by Costas Coyias; 06-03-2010 at 02:38 PM.

  8. #8
    Join Date
    Jun 2007
    Location
    Αυστρία
    Posts
    557

    Default

    Για να μην παρεξηγηθώ, μια χαρά φαγητά είναι αμφότερα, και το σπετσοφάι, και το φιλέτο Γουέλινγκτον. Όσο το σπετσοφάι είναι σπετσοφάι και το Γουέλινγκτον είναι Γουέλινγκτον, όλα είναι καλά. Άμα το σπετσοφάι αρχίσει να γίνεται Γουέλινγκτον και το Γουέλινγκτον σπετσοφάι, τότε αρχίζει το δούλεμα, που μπορεί να μετεξελιχθεί έως και σε απάτη.

    Ευλόγως, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: Θέλεις να σε δουλεύουν, ή όχι;

  9. Default

    Μια και δεν μπορεί να το αποφύγει, αποφάσισε ότι, ναι, θέλει.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  10. Default

    Το παρατράβηξες κύριε Κόγια!
    Ούτε στην εμφάνιση, όχι μόνο στα υλικά, δεν ταιριάζουν τα δυο τους!
    (Μην κάνω τον έξυπνο, δεν ήξερα την παρασκευή του φιλέτου, ας είναι καλά ο γκούγκλης).

    Πάντως, αν κάποιος χάψει το παραμύθι του λουκάνικου για φιλέτο, για μία και μοναδική φορά, θα τα βάλω με τον εστιάτορα και το κακό που κάνει στο χώρο εστίασης που δραστηριοποιούμαι.

    Αν αυτός ο κάποιος, ξαναπάει και ζητήσει πάλι φιλέτο, σαν αυτό που είχε φάει την προηγούμενη φορά, τότε δε θα πρέπει να μας ανησυχεί μόνο ο εστιάτορας αλλά ο καταναλωτής γιατί τότε συνειδητοποιούμε ότι το χάσαμε το παιχνίδι, πρέπει ν αλλάξουμε ασχολία όσο είναι καιρός, δεν είναι το εστιατόριο για εμάς

+ Reply to Thread

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts