Για την ακρίβεια η δοκιμή με το συγκεκριμένο plugin γίνεται ως εξής: Ο ακροατής καλείται να βρεί κάθε φορά πιο από τα δύο ακουστικά ερεθίσματα είναι το "Χ" και με βάση τις σωστές και τις λάθος απαντήσεις το λογισμικό υπολογίζει την πιθανότητα να επιλέγει τυχαία το σωστό. Για παράδειγμα αν κάνεις τη σωστή επιλογή την πρώτη φορά, η πιθανότητα είναι 50%. Το ποσοστό αυτό μειώνεται κάθε φορά που το "Χ" προσδιορίζεται σωστά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι διαφορές ήταν αρκετές ώστε οι πέντε πρώτες δοκιμές να καταλήξουν σε επιτυχημένη επιλογή (5/5) και, με βάση το πρόγραμμα η πιθανότητα να γίνει τυχαία αυτό είναι 3.1%. Επισυνάπτω το log όπου φαίνεται το πώς γίνεται.Εάν κατάλαβα καλά, η σύγκριση ABX έγινε ανάμεσα στον Weiss και το Esoteric, με υλικό Red Book, χρειάστηκαν 5 δοκιμές ώστε ο ακροατής να εντοπίζει ποιό είναι ποιό με ακρίβεια 96.9% (100-3.1)
Όντως, ίσως υπάρχει ανάγκη διευκρίνησης: Βρήκα το DAC 202 λίγο πιο μαλακό όσο θα ήθελα και το γράφω ως μειονέκτημα. Χρησιμοποιώ την φράση "από ότι έχω συνηθίσει" για να τονίσω ότι σε μεγάλο ποσοστό πρόκειται για ένα υποκειμενικό σχόλιο. Θεωρώ ότι οι υψηλές συχνότητες του P70/D70 είναι οι καλύτερες που έχω ακούσει μέχρι σήμερα από ψηφιακό σύστημα (ειδικά όταν δουλεύει με το μέγιστο upsampling και τον συνδυασμό FIR+RDOT στα φίλτρα) και αυτός είναι ο λόγος που τελικώς το αγόρασα. Ατυχώς, δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για την πιστότητα σε σχέση με το αυθεντικό άκουσμα. Το τρακ είναι από το Jazz At The Pawnshop και αυτό είναι κάτι που έχω ακούσει μόνο από δίσκο. Η εμπειρία μου από live βιμπράφωνο, πάντως, μάλλον συνηγορεί υπέρ του Teac (αν και αυτοί οι συσχετισμοί πρέπει να γίνονται με μέτρο!).(...) δεν διευκρινίζεται η ποιοτική συνιστώσα της διαπίστωσης (...)


Reply With Quote