Και όμως, έχει δίκιο ο dstam.
To γνωστό "αντίσταση του φορτίου προς την αντίσταση της πηγής" είναι υπεραπλούστευση και η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Η αλληλεπίδραση του τελικού σταδίου του ενισχυτή με το μεγάφωνο (ηχείο) είναι στην πράξη πολύ πιο περίπλοκη.
Με πολύ απλά λόγια.
Το μεγάφωνο "φρενάρει" λόγω του ρεύματος που το ίδιο δημιουργεί, καθώς το πηνίο φωνής του κινήται εντός μαγνητικού πεδίου (διάκενο).
Οτιδήποτε περιορίζει αυτό το ρεύμα ,επομένως ΚΑΙ η αντίσταση κατά DC του σπειρώματος, "χαλάει" τον DF.
(Search for "effective damping factor").
Το σωστό μοντέλο είναι, η σύνθετη αντίσταση του μεγαφώνου πρός το πραγματικό (ωμικό) μέρος όλων των εμπεδήσεων που λαμβάνουν μέρος (πηνίο φωνής, καλώδια, αντίσταση έξοδου ενισχυτή, επαφές, ωμική αντίσταση των πηνίων των φίλτρων, κλπ)
Δηλαδή και η αντίσταση του σύρματος του μεγαφώνου μπαίνει σε σειρά μ αυτήν του ενισχυτή , καλωδίων κλπ και θα πρέπει να λογαριάζεται σαν source resistance .
Στην περίπτωση του παράδειγματος (το οποίο σημειωτέον διάβασα πολύ βιαστικά και πιθανόν να μου ξεφεύγει κάτι) θα πρέπει να υπολογίσει κάποιος στον αριθμητή την σύνθετη αντίσταση του μεγαφώνου και στον παρ/στή τις διάφορες αντιστάσεις όπως αναφέρθηκε, ήδη ΣΥΝ την ωμική του μεγαφώνου.
Φυσικά, διάφοροι μύθοι καταρίπτονται, αλλά τι να κάνουμε, αυτή είναι η πραγματικότητα....



Reply With Quote