Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον, αλλά ο συνδυασμός είναι ενδιαφέρων.

1. Παίρνουμε το αναλογικό σήμα και το ψηφιοποιούμε στα 48 kHz με ADC.
2. Eάν το σήμα είναι ήδη ψηφιακό, το υπερδειγματίζουμε στα 24/192 kHz.
3. Aπό αυτά δημιουργούμε ένα σήμα PWM με φέρουσα 300 kHz.
Έως τώρα καλά και συμβατικά, αλλά έρχονται εκπλήξεις:
4. Δύο DAC (!) Burr Brown 1792 επεμβαίνουν και παρέχουν σήμα και έλεγχο κέρδους σε (κι άλλη έκπληξη):
5. Έναν αναλογικό ενισχυτή σε τάξη Α, πολύ μικρής ισχύος, ο οποίος (κι άλλη έκπληξη):
6. Μετρά τα σφάλματα του PWM και εφαρμόζει διορθωτικό σήμα. Και σαν να μην έφτανε αυτό (κι άλλη έκπληξη):
7. Φιλτράρει το φέρον, και έτσι δεν χρειάζεται κατωδιαβατό φίλτρο στην έξοδο προς τα ηχεία.

Το αποτέλεσμα είναι ο Devialet D-Premier:


Έι, maitre (=μάστορα, Γαλλιστί) το 6 το σκέφτηκε ο Peter Walker για τον 405, feed-forward, current dumping κλπ!
Ναι, πρόκειται για την ίδια ιδέα, αλλά με προσαρμογές: το σήμα διόρθωσης και το κέρδος του class-A ρυθμίζεται από DAC και οι current dumpers είναι PWM.
Και απαλλασσόμεθα από το φίλτρο εξόδου, που είναι μπακάλικο πράμα.
Το αποτέλεσμα?
Μεταφέρω τις μετρήσεις του HFN:
  • Ισχύς 2χ160W (διπλάσια στα 4Ω, τετραπλάσια στα 2Ω)
  • αντίσταση εξόδου 6 μιλλιΩμ
  • S/N 114 dB (από τις ψηφιακές εισόδους - από τις αναλογικές 91 dB)
  • jitter 37 ps στα 48 kHz και 49 ps στα 96
Ακουστικές εντυπώσεις δεν μεταφέρω γιατί τους θεωρώ αναξιόπιστους - αρκεί να πω ότι ήταν περισσότερο υμνητικές από όσο θα περίμενε κανείς για ένα μηχάνημα 12.000 λιρών.
Η εμφάνιση θυμίζει σούπερ-ντιζαϊνάτη ζυγαριά μπάνιου, αλλά έχει ενδάφέρουσες εικαστικές δυνατότητες.

Από πλευράς ευκολιών, το μαραφέτι δίνει:
  • πολύ χλιδάτο τηλεχειριστήριο
  • 2 phono (MM και MC)
  • δύο αναλογικές line
  • 2 οπτικές Toslink, 4 SPDIF σε RCA
  • μία AES/EBU σε XLR
  • αναλογικές εξόδους σε RCA με χωριστές για subwoofer
  • και φυσικά εξόδους για ηχεία