Quote Originally Posted by Μ.Φ View Post
(...)
Για παράδειγμα: Πόσο συμβατός είναι ένας κατασκευαστής του εξωτερικού με τον αντιπρόσωπό του; Πόσο γνωρίζει ο εισαγωγέας τα προϊόντα του; Πόσο καλά θα μπορεί να τα υποστηρίξει; Πόσο εκτιμά μια μητρική εταιρία τον αντιπρόσωπό της σε μια τοπική αγορά; Πόσο σημαντική είναι αυτή η αγορά για την εταιρία αυτή;

Είναι αυτά ερωτήματα που θα έπρεπε να ενδιαφέρουν τον απλό επισκέπτη; Κατά τη γνώμη μου, χωρίς αμφιβολία, ναι.
(...)
Για τη συμβατότητα κατασκευαστή - αντιπροσώπου, εξ όσων έχω αντιληφθεί, αυτή είναι θέμα συγκυριακό, και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις επιδιωχθέν αμφί, (περίπτωση Ζαφ - ATC). Σε άλλες περιπτώσεις συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, μπορεί ο κατασκευαστής να είναι από τους ψαγμένους - και ενδεχομένως πρωτοπόρους - και ο εδώ αντιπρόσωπος να είναι επιπέδου λαχαναγορίτη, (όχι, δεν θα ήθελα να αναφέρω παράδειγμα). Ίσως, όμως, και σε αυτήν την περίπτωση, ο κατά περίπτωσιν αντιπρόσωπος να επελέγη επί τούτου από τον κατασκευαστή, καθ' όσον ο κατασκευαστής μπορεί να βλέπει το θέμα καθαρά και μόνον από εμπορικής πλευράς, και έτσι να έχει επιλέξει τον τάδε ημιμαθο-άσχετο λογά καταφερτζή, αντί κάποιου άλλου, πιθανώς διότι ο πρώτος είναι σε θέση να φέρει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, και συνήθως φέρνει μόνον τέτοια.

Προσέτι, όσον αφορά τους αντιπροσώπους, ελάχιστοι γνωρίζουν τα προϊόντα τους έτσι, ώστε να τα παρουσιάσουν σωστά, καθ' όσον δεν πολυενδιαφέρονται για το σωστό στήσιμο, αλλά απλώς να πουλήσουν κομμάτια. Για να σας πω ένα παράδειγμα, εφέτος μόνον έναν εκθέτη είδα να έχει τοποθετήσει έστω πρόχειρα λίγη απορρόφηση στους τοίχους του κυβικού δωματίου που έπαιζαν τα ηχεία του (Sonus Aeterna) - άντε και καναδυό ακόμα που μου διέφυγαν. Έτσι ή αλλιώς, υπάρχει πάντα έτοιμη η απάντηση, ότι "φταίει ο χώρος", και "τί να κάνουμε μέσα σε τρεις μέρες", και τα τοιαύτα.

Διότι, αυτή η λίγη - αλλά αποτελεσματική - επιμέλεια χαλιναγώγησης των ανακλάσεων δεν θέλει λεφτά, αλλά λίγο διάβασμα. Και να σας πω και κάτι; Ούτε καν αυτό δε θέλει. Λίγη παρατηρητικότητα θέλει, αρκεί να ξεκουβαληθεί κανείς και να πάει μέσα σε κάποια αίθουσα κάποιου ωδείου. Όμως, έχουν και κάποιο δίκιο. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι επισκέπτες της έκθεσης ΔΕΝ ενδιαφέρονται για τέτοια. Αυτό που θέλουν είναι μηχανές να γυαλίζουν, λάμπες να λαμπυρίζουν, εφτά επάλληλα βερνίκια να βλέπουν μέσα τη φάτσα τους, ασήκωτα πλατώ να περιστρέφονται - ει δυνατόν - γυαλίζοντας σαν τη μπάλα της ντισκοτέκ, και τιμές που δεν μπορούν να φτάσουν. Επίσης, θέλουν και μούρη. Πολλή μούρη. Και αυτά παίρνουν.

Το στίγμα της έκθεσης το καθορίζουν οι επισκέπτες, και το κάτι παραπάνω επί της όποιας τεχνικής ορθότητας επαφίεται στον πατριωτισμό κάποιων ολίγων, αναγνωριζόμενο από, επίσης, ολίγους, που επιλέγουν συνειδητά. Οι υπόλοιποι, απλώς θέλουν να καταναλώσουν, να έχουν να λένε στην παρέα, έχω αυτό και εκείνο και το άλλο. Το πρόβλημα είναι γενικό, δεν υφίσταται μόνο στην Ελλάδα. Μια ματιά στο editorial του τεύχους Νοε-Δεκ 2009, και θα καταλάβετε. Και το πρόβλημα αυτό υφίσταται, αφ' ης στιγμής κατασκευάζουν και κάνουν ρηβιού άτομα που δεν έχουν καμιά σχέση, όχι με το electrical engineering, αλλά ούτε καν με τη Φυσική του Λυκείου.

Και του χρόνου, να είμαστε καλά, ξανά εκεί.