Με τον Κώστα Αβραμίδη είμαστε συμμαθητές και φίλοι από την Α' Γυμνασίου. Από τότε μάθαινε πιάνο, όταν έφτασε στο 2ο έτος των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ πήρε και το δίπλωμα με Άριστα Παμψηφεί. Ήδη από τα 18 του ξεκινούσε τη συλλογή δίσκων κλασικής, η οποία τώρα πια αριθμεί περί τα 3000 κομμάτια, η δε μουσική αποτελεί το αποκλειστικό του πάθος: Δεν ακούει στο background, οι ακροάσεις του αποτελούν κριτική μελέτη της ερμηνείας και της σύνθεσης, οι επισκέψεις στο Μέγαρο κυμαίνονται από 2 έως 5 την εβδομάδα, πάντα στα πλαίσια της διαρκούς ενημέρωσής του σχετικά με την ποιότητα των συγχρόνων ερμηνευτών (αφού τα έργα τα'χει ακουσμένα ούτως ή άλλως...). Όταν ήρθε εκτός προγράμματος ο Richter στην Αθήνα ήταν ο δεύτερος ή ο τρίτος που αγόρασε εισιτήριο, αφού στήθηκε στην είσοδο του Μεγάρου με το φίλο μας το Δημήτρη (άλλος συνομήλικος τρελλός, τελειώνει στη Χαϊδελβέργη διδακτορικό φιλοσοφίας πάνω στην αισθητική της ρομαντικής μουσικής, η αρρώστια του ήταν βλέπετε ο Liszt...) από τις 3.30 τα ξημερώματα. Κάθε φορά που ταξιδεύει στην Καρλσρούη για έρευνα (μεταδιδακτορική συνεργασία με το ΕΜΠ σε διατάξεις θέρμανσης πλάσματος για αντιδραστήρες πυρηνικής σύντηξης) περνά κι από το Βερολίνο ν'ακούσει τον Sir Simon Rattle. Κοντά σ'αυτά είναι φύσει λιγομίλητος και νηφάλιος, ίσως ο λιγότερο επιρρεπής άνθρωπος που γνωρίζω σε χαϊφιντελικές λύσεις εύκολου ηχητικού εντυπωσιασμού, και με ανεκτίμητες γνώσεις πάνω στο φυσικό ήχο, εμπεδωμένες βιωματικά από τις αναρίθμητες συναυλίες που έχει παρακολουθήσει. Περιττό να μαντέψετε ότι ο Τσακιρίδης ήταν, λόγω των συνθηκών, το μοναδικό μηχάνημα που αγόρασα χωρίς τον Κώστα παρόντα να γνωμοδοτεί, όταν δε έκανα και τις συγκριτικές δοκιμές των καλωδίων, τηλεφώνησα αμέσως. Ραντεβού σπίτι μου το ίδιο βράδυ μαζί με τη Λουκία, η οποία θα παρελάμβανε και τον Plinius.
Αρχικά ακούσαμε μουσική από το παλιό σετ, μετά αλλάξαμε στον Τσακιρίδη με καλώδια Technics και τους πέσαν τα σαγόνια, μετά περάσαμε στα Oyaide - QED κι όταν αλλάξαμε πάνω στο ίδιο κομμάτι της Patricia Barber όλα τα interconnect με DNM εξαφανίστηκε η σκληρότητα στις υψηλές, η αληθοφάνεια σε όλα τα όργανα και τις φωνές ξεπέρασε κάθε φαντασία, αφού οι μεσαίες διογκώθηκαν (ή ίσως απλώς αποκαλύφθηκαν) και η εικόνα μεγάλωσε σε σημείο να μην τη χωρούν οι τοίχοι. Ιδίως στα πιατίνια που τσιτσιρίζουν συνήθως σαν ηλιέλαιο στο τηγάνι, ο πλούτος των αρμονικών στις μεσαίες στρογγύλευε και μαλάκωνε τόσο το άκουσμα που θυμόσουν έξαφνα τις jazz συναυλίες της νιότης σου, συνειδητοποιώντας ότι το πραγματικό ηχόχρωμα είχε ξεχαστεί, θαμμένο μέσα σε ώρες λανθασμένης, τσιριχτής αναπαραγωγής.
Ο νηφάλιος φίλος μου αναφώνησε κάτι άναρθρο τινάζοντας χέρια και πόδια, η Λουκία έμεινε άφωνη κι εγώ καμάρωνα σα γύφτικο σκερπάνι, χαρούμενος για την αγορά μου και τη χαρά των φίλων μου, αδυνατώντας ακόμα να πιστέψω ότι, πρώτον, τα καλώδια έκαναν τόσο μεγάλη διαφορά και, δεύτερον, ότι τα καλώδια που έκαναν αυτήν τη διαφορά είχαν τη μισή τιμή από το φτηνότερο από τα υπόλοιπα καλώδια. (Ακούει το Υψηλό Άκρο, ή είναι απασχολημένο να κάνει shopping στα βορειοανατολικά της Valhalla; )
Κάπου εκεί έρχεται και η ώρα για το κρίσιμο τεστ: το μεγάλο συμφωνικό σχήμα. Ο Κώστας βγάζει από την τσάντα του την 6η του Mahler με τον Sir Simon Rattle να διευθύνει την City of Birmingham Orchestra, "μόνο τα 5 πρώτα λεπτά του 1ου μέρους ν'ακούσουμε, για να δω πώς χειρίζεται τα μεγάλα σχήματα και ν'ακούσω κυρίως αν θα βγάλει σωστά το τρομπόνι που ηχεί τη συντέλεια μέσα από τον καταιγισμό των βιολιών", και καταλήγει ν'ακούσει τα 26 λεπτά του 1ου μέρους άπνους, αδυνατώντας να πιστέψει ότι όλα αυτά ακούγονταν μέσα από τα μικροσκοπικά και πάμφθηνα επίσης Chario Syntar 200.
"Λοιπόν;", ρωτάω με το χαμόγελο της επιτυχίας.
"Ο Κύριος Τάδε δεν πρέπει ποτέ να μπει μέσα σ'αυτό το δωμάτιο", είπε χωρίς καμμιά δόση χιούμορ.
Ο Κύριος Τάδε είναι φίλος και συμφοιτητής του πατέρα του, ο άνθρωπος που μου πούλησε το Unico για να αγοράσει (όπως τον συμβούλεψαν από γνωστό κατάστημα των Βορείων Προαστίων) Theta Chroma σε συνδυασμό με DVD player και προενισχυτή της ίδιας εταιρίας, κι ήταν περήφανος που είχε προσφάτως αγοράσει από τους ίδιους κόρνες Zingali σε συνδυασμό με τελικό των 12.000 ευρώ της Jadis. Μάταια προσπαθούσαμε επί μήνες να τον πείσουμε να ψάξει και αλλού με κριτήριο τα αυτιά του (που ήταν σχεδόν εξίσου έμπειρα με του Κώστα). Τους είχε βλέπετε εμπιστευτεί τελείως...
Συνέχεια και τέλος σε επόμενο post.