Άραγε θα μας αφήσει ποτέ χρόνους το αρχαίο κατάλοιπο του φθόνου προς οποιαδήποτε εγχώρια επιτυχία; Δεν εισηγούμαι ότι ο Τσακιρίδης αλλάζει με τις υλοποιήσεις του την ιστορική πορεία του λαμπάτου hi-fi, γιατί πολύ απλά δεν το κάνει (μια φορά στη ζωή μου άκουσα Lamm και δεν μπορώ να το ξεχάσω...), επιβεβαιώνω όμως ως απόλυτα αληθινή την παρατήρηση του Kessler ως προς το λόγο τιμής-απόδοσης: Τέσσερα χρόνια πριν ένας φίλος αποφασίζει να πουλήσει τον Powerhouse των 70W που είχε στην κατοχή του, αφού πρώτα τον βελτίωσε αλλάζοντας από λυχνίες και μπόρνες μέχρι καλώδια, πυκνωτές και διόδους, καθ'όσον έπιαναν τα χεράκια του. (Ο λόγος της πώλησης είναι ότι υλοποίησε από το μηδέν, βάσει σχεδίων που βρήκε σ'ένα περιοδικό, ένα τρανζιστοράτο που μου έπεσαν τ'αυτιά όταν τον άκουσα... Συνολικό κόστος περί τα 1000 ευρώ για τα απολύτως καλύτερα υλικά της αγοράς... Αυτά προς γνώσιν των παχυπορτοφολάδων του Υψηλού Άκρου, αγγλιστί Hi-End). Ο Powerhouse έχει αγοραστεί καινούριος προς 900 ευρώ, έχει "φάει" άλλα 300 σε βελτιώσεις, και πωλείται πια στην... αστρονομική τιμή των 700 ευρώ!
"Πάρ'τον εσύ, κρίμα να πάει σε ξένα χέρια", μου λέει ο φίλος μου, εγώ όμως δηλώνω απόλυτη εμπιστοσύνη στο δίδυμο GRAAFiti WFB TWO - PLINIUS P-7 που με συντρόφευε ως τότε. "Τουλάχιστον άκουσέ τον πριν τον δώσω. Έλα, εγώ θα τον ανεβάσω απ'τη σκάλα" επιμένει χαμογελώντας και αναλαμβάνοντας το χαμαλίκι ως τον 3ο όροφο (χωρίς ασανσέρ, ο Zonepress θυμάται...), αφού το μωρό με το ξύλινο σασί και το χωριστό τροφοδοτικό ζυγίζει 35 κιλά. Δέχτηκα από περιέργεια και έπαρση, αφού μέσα μου ήμουν βέβαιος ότι ο Plinius (που στην εποχή του κόστιζε καινούριος πάνω από 500.000 δρχ, όσοι έχουν τιμοκαταλόγους από τη δεκαετία του '90 μπορούν να το ελέγξουν) θα ξεβράκωνε τον no-name (τότε) Έλληνα. "Θ'ακούσουμε επί μία ώρα μουσική από το δικό σου σύστημα και μετά θα αλλάξουμε στο λαμπάτο. Θέλω ο δικός σου να είναι ζεστός και ο δικός μου κρύος για να είσαι βέβαιος γι'αυτό που θ'ακούσεις."
Ένα τέταρτο της ώρας μετά την αλλαγή των μηχανημάτων άνοιξα το συρτάρι στα δεξιά μου, του μέτρησα 700 ευρώ προορισμένα αρχικά να δοθούν σε λογαριασμούς του σπιτιού, αφού ειλικρινά δεν είχα πρόθεση να αγοράσω τίποτα σχετικό με hi-fi, έσπρωξα για πολλοστή φορά το σαγόνι να κλείσει και ξαπόστειλα τον Αποστόλη χωρίς το μηχάνημά του με τη σύσταση, την επόμενη φορά που θα έχει κάτι να πουλήσει, να ΜΗ μου το πει...
Αμέσως μετά έκατσα να σκεφτώ πώς θα πληρώσω τους λογαριασμούς...
Την επομένη το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο. Η φίλη μου η Λουκία, πιανίστρια στο δίπλωμα τότε (τώρα σπουδάζει ερμηνεία στο Conservatoire de Paris), απελπισμένη επειδή κάηκε ο πανάρχαιος (αρχές '70) ραδιοενισχυτής της και δεν είχε τρόπο ν'ακούσει μουσική. Έδωσα τον Plinius 500 ευρώ και με άλλα 50 της πήρα το πλαστικό κουτάκι της QED με το ποτενσιόμετρο της Alps σε ρόλο παθητικού προενισχυτή και με ευγνωμονεί ακόμη...
Το απόγευμα θα ολοκληρώσω την ιστορία αγάπης με αναφορές στην ποιότητα του μηχανήματος, στον Οδυσσέα Τσακιρίδη σαν άνθρωπο όπως τον γνώρισα προσωπικά plus μια ζουμερή ιστορία επιλογής καλωδίων ρεύματος και interconnect...



Τουλάχιστον είχαν καλύτερη υποδοχή από την χλιαρή τοιαύτη που επεφύλαξε ο αυτοαποκαλούμενος "Ήχος" στα μηχανήματα του μακαρίτη του Σπέρτου. Για την οικογένεια Τσακιρίδη έχω ακούσει τα καλύτερα από τον ξενιτεμένο ran tan plan. Ανεξαρτήτως αυτού, ενοχλούμαι όταν δημοσιοποιούνται διεθνώς Έλληνες με τουρκογενή επώνυμα (Καραμανλής, Πατσατζόγλου και όλα τα εις -γλου, κλπ).
Reply With Quote