+ Reply to Thread
Page 1 of 2 1 2 LastLast
Results 1 to 10 of 17

Thread: Tsakiridis Alexander/Apollo στο HiFiNews

  1. Default Tsakiridis Alexander/Apollo στο HiFiNews

    http://www.ikonaudioconsultants.co.u...%20amps%20.pdf
    Επαινετική δοκιμή από τον Kessler, ο οποίος είναι ένας ηλίθιος, αλλά ας ελπίσουμε ότι οι Εγγλέζοι δεν το ξέρουν Τουλάχιστον είχαν καλύτερη υποδοχή από την χλιαρή τοιαύτη που επεφύλαξε ο αυτοαποκαλούμενος "Ήχος" στα μηχανήματα του μακαρίτη του Σπέρτου. Για την οικογένεια Τσακιρίδη έχω ακούσει τα καλύτερα από τον ξενιτεμένο ran tan plan. Ανεξαρτήτως αυτού, ενοχλούμαι όταν δημοσιοποιούνται διεθνώς Έλληνες με τουρκογενή επώνυμα (Καραμανλής, Πατσατζόγλου και όλα τα εις -γλου, κλπ).
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  2. #2

    Default

    Μπράβο τους.

    Τον συγχωρεμένο τον Σπέρτο τον φέρνω πολύ συχνά στο μυαλό μου.
    Γενικώς δεν πετάω τη σκούφια μου για λυχνίες, το ξέρεις, αλλά πραγματικά θεωρώ ότι ήταν πολύ τυχεροί όσοι πρόλαβαν να ακούσουν - ή ακόμα καλύτερα να αγοράσουν - τους μεγάλους Scout.
    Ακόμα πιο τυχεροί είναι όσοι πρόλαβαν να γνωρίσουν τον άνθρωπο πίσω από τα μηχανήματα αυτά..

  3. #3

    Default

    Quote Originally Posted by zonepress View Post
    http://www.ikonaudioconsultants.co.u...%20amps%20.pdf
    Επαινετική δοκιμή από τον Kessler, ο οποίος είναι ένας ηλίθιος, αλλά ας ελπίσουμε ότι οι Εγγλέζοι δεν το ξέρουν Τουλάχιστον είχαν καλύτερη υποδοχή από την χλιαρή τοιαύτη που επεφύλαξε ο αυτοαποκαλούμενος "Ήχος" στα μηχανήματα του μακαρίτη του Σπέρτου. Για την οικογένεια Τσακιρίδη έχω ακούσει τα καλύτερα από τον ξενιτεμένο ran tan plan. Ανεξαρτήτως αυτού, ενοχλούμαι όταν δημοσιοποιούνται διεθνώς Έλληνες με τουρκογενή επώνυμα (Καραμανλής, Πατσατζόγλου και όλα τα εις -γλου, κλπ).
    Άραγε θα μας αφήσει ποτέ χρόνους το αρχαίο κατάλοιπο του φθόνου προς οποιαδήποτε εγχώρια επιτυχία; Δεν εισηγούμαι ότι ο Τσακιρίδης αλλάζει με τις υλοποιήσεις του την ιστορική πορεία του λαμπάτου hi-fi, γιατί πολύ απλά δεν το κάνει (μια φορά στη ζωή μου άκουσα Lamm και δεν μπορώ να το ξεχάσω...), επιβεβαιώνω όμως ως απόλυτα αληθινή την παρατήρηση του Kessler ως προς το λόγο τιμής-απόδοσης: Τέσσερα χρόνια πριν ένας φίλος αποφασίζει να πουλήσει τον Powerhouse των 70W που είχε στην κατοχή του, αφού πρώτα τον βελτίωσε αλλάζοντας από λυχνίες και μπόρνες μέχρι καλώδια, πυκνωτές και διόδους, καθ'όσον έπιαναν τα χεράκια του. (Ο λόγος της πώλησης είναι ότι υλοποίησε από το μηδέν, βάσει σχεδίων που βρήκε σ'ένα περιοδικό, ένα τρανζιστοράτο που μου έπεσαν τ'αυτιά όταν τον άκουσα... Συνολικό κόστος περί τα 1000 ευρώ για τα απολύτως καλύτερα υλικά της αγοράς... Αυτά προς γνώσιν των παχυπορτοφολάδων του Υψηλού Άκρου, αγγλιστί Hi-End). Ο Powerhouse έχει αγοραστεί καινούριος προς 900 ευρώ, έχει "φάει" άλλα 300 σε βελτιώσεις, και πωλείται πια στην... αστρονομική τιμή των 700 ευρώ!
    "Πάρ'τον εσύ, κρίμα να πάει σε ξένα χέρια", μου λέει ο φίλος μου, εγώ όμως δηλώνω απόλυτη εμπιστοσύνη στο δίδυμο GRAAFiti WFB TWO - PLINIUS P-7 που με συντρόφευε ως τότε. "Τουλάχιστον άκουσέ τον πριν τον δώσω. Έλα, εγώ θα τον ανεβάσω απ'τη σκάλα" επιμένει χαμογελώντας και αναλαμβάνοντας το χαμαλίκι ως τον 3ο όροφο (χωρίς ασανσέρ, ο Zonepress θυμάται...), αφού το μωρό με το ξύλινο σασί και το χωριστό τροφοδοτικό ζυγίζει 35 κιλά. Δέχτηκα από περιέργεια και έπαρση, αφού μέσα μου ήμουν βέβαιος ότι ο Plinius (που στην εποχή του κόστιζε καινούριος πάνω από 500.000 δρχ, όσοι έχουν τιμοκαταλόγους από τη δεκαετία του '90 μπορούν να το ελέγξουν) θα ξεβράκωνε τον no-name (τότε) Έλληνα. "Θ'ακούσουμε επί μία ώρα μουσική από το δικό σου σύστημα και μετά θα αλλάξουμε στο λαμπάτο. Θέλω ο δικός σου να είναι ζεστός και ο δικός μου κρύος για να είσαι βέβαιος γι'αυτό που θ'ακούσεις."
    Ένα τέταρτο της ώρας μετά την αλλαγή των μηχανημάτων άνοιξα το συρτάρι στα δεξιά μου, του μέτρησα 700 ευρώ προορισμένα αρχικά να δοθούν σε λογαριασμούς του σπιτιού, αφού ειλικρινά δεν είχα πρόθεση να αγοράσω τίποτα σχετικό με hi-fi, έσπρωξα για πολλοστή φορά το σαγόνι να κλείσει και ξαπόστειλα τον Αποστόλη χωρίς το μηχάνημά του με τη σύσταση, την επόμενη φορά που θα έχει κάτι να πουλήσει, να ΜΗ μου το πει...
    Αμέσως μετά έκατσα να σκεφτώ πώς θα πληρώσω τους λογαριασμούς...
    Την επομένη το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο. Η φίλη μου η Λουκία, πιανίστρια στο δίπλωμα τότε (τώρα σπουδάζει ερμηνεία στο Conservatoire de Paris), απελπισμένη επειδή κάηκε ο πανάρχαιος (αρχές '70) ραδιοενισχυτής της και δεν είχε τρόπο ν'ακούσει μουσική. Έδωσα τον Plinius 500 ευρώ και με άλλα 50 της πήρα το πλαστικό κουτάκι της QED με το ποτενσιόμετρο της Alps σε ρόλο παθητικού προενισχυτή και με ευγνωμονεί ακόμη...
    Το απόγευμα θα ολοκληρώσω την ιστορία αγάπης με αναφορές στην ποιότητα του μηχανήματος, στον Οδυσσέα Τσακιρίδη σαν άνθρωπο όπως τον γνώρισα προσωπικά plus μια ζουμερή ιστορία επιλογής καλωδίων ρεύματος και interconnect...

  4. Default

    Quote Originally Posted by ran tan plan View Post
    το χαμαλίκι ως τον 3ο όροφο (χωρίς ασανσέρ, ο Zonepress θυμάται...)
    ... την εξαιρετική κρεμυδόπιττα της Ελεάνας (?), την τυφλή γάτα "Δικαιοσύνη" και το φίλο σου που συνόψισε προφορικά και από μνήμης όλο τον Πολύβιο μέσα σε 2 ώρες. Όσο για τα 35 κιλά, πφφφφ, τότε και τα 180 κιλά τα είχαμε για πλάκα, κλαψψψψ ...
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  5. Default

    Quote Originally Posted by ran tan plan View Post
    Το απόγευμα θα ολοκληρώσω
    Ως λάτρης της ακριβολογίας, να επισημάνω ότι δεν ξεκαθάρισε ποιό απόγευμα.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  6. #6

    Default

    Ας πάρουμε τα πράγματα με χρονολογική σειρά: Καινούριο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω, αποφασίζω κι εγώ, μετά την σε χρόνο ρεκόρ πώληση του Plinius να διασκεδάσω αγοράζοντας καλώδια. Οι λόγοι είναι δύο: Πρώτα απ'όλα, ένιωθα τόσο κοντά στην ολοκλήρωση του συστήματός μου πλέον, που δεν ήθελα να περιμένω άλλο. Ας σημειωθεί εδώ ότι το αρχικό μου σύστημα προ - τελικού είχε στηθεί πάνω στο Unison Research Unico CD Player, το οποίο όμως τότε δεν είχα λεφτά να αγοράσω, με αποτέλεσμα να παίζω με ένα Musical Fidelity CD1 ενός φίλου. Έξι μήνες πριν την αγορά του Τσακιρίδη, ένας γνωστός πούλησε το Unico του σε εξαιρετική τιμή, η τοποθέτησή του όμως στη θέση του Musical Fidelity δεν επέφερε και μεγάλες διαφορές, προς απογοήτευσή μου. Με τον Τσακιρίδη στη θέση του Plinius όμως, οι δοκιμές Α-Β μεταξύ των players αποκάλυπταν δυο διαφορετικές σχολές προσέγγισης της αναπαραγωγής, καθώς και τη μεγάλη διαφορά ποιότητας υπέρ του Ιταλού, την οποία προηγουμένως την ψάχναμε στα σημεία. Φυσικό λοιπόν ήταν να αγωνιώ να δω το σύστημά μου τελειωμένο, αφού ως τότε έπαιζα με κάτι καλώδια της Technics, αλλά και να αναρωτιέμαι πόση διαφορά θα παρουσίαζε στην αναπαραγωγή ο τελικός αλλάζοντας απλώς καλώδια.
    Τη λύση δίνει και πάλι ο Αποστόλης: "Μην πετάξεις λεφτά σε ακριβές λύσεις, πάρε τα DNM Reson και θα με θυμηθείς". Μου δανείζει και τα προσωπικά του DNM, μαζί με ένα ασημένιο της Oyaide για να τα τσεκάρω, βγαίνω κι εγώ στη γύρα και, περνώντας από την αντιπροσωπεία της QED για τον παθητικό της Λουκίας, δανείζομαι κι από κει τρία μοντέλα, κι αρχίζει το πανηγύρι. Όσο για τα πορίσματα της έρευνας...

  7. #7

    Default

    Με τον Κώστα Αβραμίδη είμαστε συμμαθητές και φίλοι από την Α' Γυμνασίου. Από τότε μάθαινε πιάνο, όταν έφτασε στο 2ο έτος των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ πήρε και το δίπλωμα με Άριστα Παμψηφεί. Ήδη από τα 18 του ξεκινούσε τη συλλογή δίσκων κλασικής, η οποία τώρα πια αριθμεί περί τα 3000 κομμάτια, η δε μουσική αποτελεί το αποκλειστικό του πάθος: Δεν ακούει στο background, οι ακροάσεις του αποτελούν κριτική μελέτη της ερμηνείας και της σύνθεσης, οι επισκέψεις στο Μέγαρο κυμαίνονται από 2 έως 5 την εβδομάδα, πάντα στα πλαίσια της διαρκούς ενημέρωσής του σχετικά με την ποιότητα των συγχρόνων ερμηνευτών (αφού τα έργα τα'χει ακουσμένα ούτως ή άλλως...). Όταν ήρθε εκτός προγράμματος ο Richter στην Αθήνα ήταν ο δεύτερος ή ο τρίτος που αγόρασε εισιτήριο, αφού στήθηκε στην είσοδο του Μεγάρου με το φίλο μας το Δημήτρη (άλλος συνομήλικος τρελλός, τελειώνει στη Χαϊδελβέργη διδακτορικό φιλοσοφίας πάνω στην αισθητική της ρομαντικής μουσικής, η αρρώστια του ήταν βλέπετε ο Liszt...) από τις 3.30 τα ξημερώματα. Κάθε φορά που ταξιδεύει στην Καρλσρούη για έρευνα (μεταδιδακτορική συνεργασία με το ΕΜΠ σε διατάξεις θέρμανσης πλάσματος για αντιδραστήρες πυρηνικής σύντηξης) περνά κι από το Βερολίνο ν'ακούσει τον Sir Simon Rattle. Κοντά σ'αυτά είναι φύσει λιγομίλητος και νηφάλιος, ίσως ο λιγότερο επιρρεπής άνθρωπος που γνωρίζω σε χαϊφιντελικές λύσεις εύκολου ηχητικού εντυπωσιασμού, και με ανεκτίμητες γνώσεις πάνω στο φυσικό ήχο, εμπεδωμένες βιωματικά από τις αναρίθμητες συναυλίες που έχει παρακολουθήσει. Περιττό να μαντέψετε ότι ο Τσακιρίδης ήταν, λόγω των συνθηκών, το μοναδικό μηχάνημα που αγόρασα χωρίς τον Κώστα παρόντα να γνωμοδοτεί, όταν δε έκανα και τις συγκριτικές δοκιμές των καλωδίων, τηλεφώνησα αμέσως. Ραντεβού σπίτι μου το ίδιο βράδυ μαζί με τη Λουκία, η οποία θα παρελάμβανε και τον Plinius.
    Αρχικά ακούσαμε μουσική από το παλιό σετ, μετά αλλάξαμε στον Τσακιρίδη με καλώδια Technics και τους πέσαν τα σαγόνια, μετά περάσαμε στα Oyaide - QED κι όταν αλλάξαμε πάνω στο ίδιο κομμάτι της Patricia Barber όλα τα interconnect με DNM εξαφανίστηκε η σκληρότητα στις υψηλές, η αληθοφάνεια σε όλα τα όργανα και τις φωνές ξεπέρασε κάθε φαντασία, αφού οι μεσαίες διογκώθηκαν (ή ίσως απλώς αποκαλύφθηκαν) και η εικόνα μεγάλωσε σε σημείο να μην τη χωρούν οι τοίχοι. Ιδίως στα πιατίνια που τσιτσιρίζουν συνήθως σαν ηλιέλαιο στο τηγάνι, ο πλούτος των αρμονικών στις μεσαίες στρογγύλευε και μαλάκωνε τόσο το άκουσμα που θυμόσουν έξαφνα τις jazz συναυλίες της νιότης σου, συνειδητοποιώντας ότι το πραγματικό ηχόχρωμα είχε ξεχαστεί, θαμμένο μέσα σε ώρες λανθασμένης, τσιριχτής αναπαραγωγής.
    Ο νηφάλιος φίλος μου αναφώνησε κάτι άναρθρο τινάζοντας χέρια και πόδια, η Λουκία έμεινε άφωνη κι εγώ καμάρωνα σα γύφτικο σκερπάνι, χαρούμενος για την αγορά μου και τη χαρά των φίλων μου, αδυνατώντας ακόμα να πιστέψω ότι, πρώτον, τα καλώδια έκαναν τόσο μεγάλη διαφορά και, δεύτερον, ότι τα καλώδια που έκαναν αυτήν τη διαφορά είχαν τη μισή τιμή από το φτηνότερο από τα υπόλοιπα καλώδια. (Ακούει το Υψηλό Άκρο, ή είναι απασχολημένο να κάνει shopping στα βορειοανατολικά της Valhalla; )
    Κάπου εκεί έρχεται και η ώρα για το κρίσιμο τεστ: το μεγάλο συμφωνικό σχήμα. Ο Κώστας βγάζει από την τσάντα του την 6η του Mahler με τον Sir Simon Rattle να διευθύνει την City of Birmingham Orchestra, "μόνο τα 5 πρώτα λεπτά του 1ου μέρους ν'ακούσουμε, για να δω πώς χειρίζεται τα μεγάλα σχήματα και ν'ακούσω κυρίως αν θα βγάλει σωστά το τρομπόνι που ηχεί τη συντέλεια μέσα από τον καταιγισμό των βιολιών", και καταλήγει ν'ακούσει τα 26 λεπτά του 1ου μέρους άπνους, αδυνατώντας να πιστέψει ότι όλα αυτά ακούγονταν μέσα από τα μικροσκοπικά και πάμφθηνα επίσης Chario Syntar 200.
    "Λοιπόν;", ρωτάω με το χαμόγελο της επιτυχίας.
    "Ο Κύριος Τάδε δεν πρέπει ποτέ να μπει μέσα σ'αυτό το δωμάτιο", είπε χωρίς καμμιά δόση χιούμορ.
    Ο Κύριος Τάδε είναι φίλος και συμφοιτητής του πατέρα του, ο άνθρωπος που μου πούλησε το Unico για να αγοράσει (όπως τον συμβούλεψαν από γνωστό κατάστημα των Βορείων Προαστίων) Theta Chroma σε συνδυασμό με DVD player και προενισχυτή της ίδιας εταιρίας, κι ήταν περήφανος που είχε προσφάτως αγοράσει από τους ίδιους κόρνες Zingali σε συνδυασμό με τελικό των 12.000 ευρώ της Jadis. Μάταια προσπαθούσαμε επί μήνες να τον πείσουμε να ψάξει και αλλού με κριτήριο τα αυτιά του (που ήταν σχεδόν εξίσου έμπειρα με του Κώστα). Τους είχε βλέπετε εμπιστευτεί τελείως...
    Συνέχεια και τέλος σε επόμενο post.

  8. Default

    Quote Originally Posted by ran tan plan View Post
    "Μην πετάξεις λεφτά σε ακριβές λύσεις, πάρε τα DNM Reson και θα με θυμηθείς"
    Μισό, αυτά δεν είναι κάτι απλά, φτωχικά, χάλκινα, μονόκλωνα, κυλινδρικά, σαν αυτά που προτείνει ο Hawksford στο paper που θα μας παρουσιάσεις οπωσδήποτε εντός του 21ου αιώνος, δηλαδή ανυπερθέτως μέσα στα επόμενα 91 χρόνια ίνα μη τι χείρον είπω?
    Έχω πάντως μία βασική αντίρρηση. Raison σημαίνει "λογική". Εμείς δεν τα θέλουμε αυτά! Θέλουμε Magie, Enchantement, Sorcellerie, τέτοια
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  9. #9

    Default

    Προλαμβάνοντας ειρωνικά χαμόγελα θα πω ότι, χωρίς να το έχω ακούσει ο ίδιος, το σύστημα Theta - Jadis - Zingali ακούγεται σίγουρα πολύ καλύτερα από το ταπεινό Unico - Graaf - Tsakiridis - Chario. Αυτό που εννοούσε λοιπόν ο Κώστας ήταν η τοποθέτηση του ορίου στην αναζήτηση της υψηλής πιστότητας, η οποία, όπως κάθε ασυμπτωτική έννοια, ΔΕΝ μπορεί να αποτελεί αγοραστικό στόχο για τον καταναλωτή. Πού κόβεις λοιπόν το παιχνιδάκι, ώστε να μη μετατραπείς από εστέτ φιλόμουσο σε νευρωτικό "μηχανάκια";
    Ένα οικονομικό κριτήριο θα ήταν η αξία του συνόλου των μηχανημάτων να είναι της αυτής τάξεως μεγέθους με την αξία της δισκοθήκης (μόλις αποκλείσθηκαν συλλήβδην οι χαϊεντάδες των 150 CD, που και αυτά έχουν αγοραστεί με κριτήριο την ποιότητα της ηχογράφησης και όχι τη μουσική αξία).
    Ένα αισθητηριακό κριτήριο θα ήταν να πληρεί το σύστημα τις εξής απλές προϋποθέσεις:
    α) Από πλευράς ηχοχρωμάτων και εικόνας, να προσφέρει την απαραίτητη ψευδαίσθηση της πραγματικότητας, κάτι που μπορεί κανείς να διαγνώσει με διαφορετικούς τρόπους αναλόγως το μουσικό είδος. Γενικό κριτήριο πάντως αποτελεί η έλλειψη κόπωσης σε πολύωρες ακροάσεις και η διατήρηση του ενδιαφέροντος ή και της έκπληξης σε οικεία ακούσματα.
    β) Από πλευράς αναλυτικότητας, να επιτρέπει τον εντοπισμό των αδιόρατων συχνά λεπτομερειών που κάνουν μια ερμηνεία αξιολογότερη από κάποια άλλη, ώστε να επιτρέπει στον κάτοχό του την κριτική αναδίφηση του μουσικού προγράμματος. Ειδικότερα στην κλασική μουσική θα πω εκ πείρας ότι αυτό ΔΕΝ το επιτρέπουν τα ιαπωνικά ηχοσυστήματα του συρμού, δεν είναι όμως ανάγκη να κινηθείς και σε πολύ υψηλές κατηγορίες τιμής για να το επιτύχεις.
    Για όλα αυτά δεν είναι ανάγκη να ξοδευτούμε. Από εκεί και πέρα πάντως, αν ασχολείσαι με σοβαρές εταιρείες, το ακριβότερο ακούγεται συνήθως και καλύτερα, χωρίς όμως η αναλογία κόστους - αντιλαμβανόμενης ποιότητας να τηρείται (άσε που η αντιλαμβανόμενη ποιότητα δεν είναι μετρήσιμη, σε αντίθεση με τις εργαστηριακές παραμέτρους, οι οποίες ενίοτε δικαιολογούν γιατί ένα σύστημα ακούγεται όπως ακούγεται, κάποιες άλλες φορές όμως τα benchmarks βγαίνουν καλά, όμως το μηχάνημα είναι πλήξη θανάσιμη. Zonepress, αν έχω άδικο, δείρε με!). Από εκεί και πέρα συνεπώς ξοδεύουμε όσα χρήματα δεν μας πονάνε, γνωρίζοντας ότι, αν μεν είμεθα κωφοί, θα μας πασσάρουν φύκια για μεταξωτές κορδέλλες, αν δε είμεθα ευήκοοι, θα μας πασσάρουν μεταξωτές κορδέλλες για μεταξωτές χρυσοκέντητες...

  10. #10

    Default

    Δέον λοιπόν όπως η αναζήτησή μας στραφεί σε εταιρείες που δεν ξοδεύουν πολλά σε διαφήμιση (συμπεριλαμβάνω εδώ και τα έξοδα για τις μίζες που μάλλον ΔΕΝ έδωσε ο Σπέρτος, ώστε να του στρώσει κόκκινα χαλιά ο επίκαιρος τύπος), κατά προτίμηση χομπίστες βιοτέχνες που προσπαθούν να αναδειχθούν, σε υποδέχονται οι ίδιοι σε συγκεκριμένες ώρες της εβδομάδας για να σου πολώσουν το μηχάνημα, σε κερνούν καφέ μιλώντας σου για τη θητεία τους ως μεταπτυχιακοί ερευνητές στα συστήματα ηλεκτρονικής προστασίας του CERN (!), θαυμάζουν χωρίς σνομπισμό τη δουλειά του Αποστόλη πάνω στο μηχάνημά τους λέγοντας "κι εμένα άμα μου ανέθετες να στον αναβαθμίσω, τις ίδιες ακριβώς επιλογές θα έκανα", παραδέχονται χωρίς περιστροφές τη δικαιολογημένη γκρίνια σου για τους σοβαρούς συμβιβασμούς στην ποιότητα κατασκευής προκειμένου να κρατηθεί το κόστος χαμηλά (γιατί ρε Οδυσσέα οι κολλήσεις να είναι τόσο πρόχειρες που να πρέπει ο φίλος μου να τις περάσει μία μία με το κολλητήρι, ειδάλλως κάθε βδομάδα ο ενισχυτής "έμενε"; γιατί τα ρυθμιστικά πόλωσης δεν έχουν χαραγμένο τον αριθμό της λυχνίας κι έπρεπε ο Αποστόλης να φάει κάτι ώρες με το βολτόμετρο για να αντιστοιχήσει κάθε ρυθμιστικό με τη λυχνία του), συμβιβασμοί που ήδη από τότε είχαν εγκαταλειφθεί (πράγματι, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα αποτολμούσε ειδάλλως την είσοδο στη διεθνή αγορά) και, πάνω απ'όλα, ανθρώπους που πρώτα οι ίδιοι γελούν με τις "μεταφυσικές" χαϊφιντελικές λύσης αστρονομικής τιμής. "Αν θες μου λέει πολύπριζο, έχω εδώ μια φτηνή σειρά: πλαστικά πολύπριζα του συρμού με διακόπτη on-off, μεταποιημένα από εμένα με ένα μέτρο ποιοτικό καλώδιο έξω, μπάρες χάλκινες για γεφύρωση των εισόδων μέσα, απενεργοποιημένο led λειτουργίας (υποτίθεται ότι εισάγει θόρυβο, οπότε, just in case...) και διαφορετικά φις με επίχρυσες επαφές. Πίστεψέ με, δε θα χρειαστείς ποτέ τίποτα παραπάνω, μην αφήσεις κανένα να σε κοροϊδέψει". Δε θυμάμαι την τιμή, ήταν όμως γελοία...
    Χαίρομαι αφάνταστα που αυτό το παλικάρι βρήκε το δρόμο του στο διεθνή ανταγωνισμό. Έχω πάνω από χρόνο να περάσω από το ημιυπόγειο στο κέντρο της Αθήνας ή να τον πάρω τηλέφωνο, έτσι δεν έχω ακούσει τις πρόσφατες υλοποιήσεις του, στοιχηματίζω όμως ότι θα ανοίξουν σ'αυτόν που θα τις εμπιστευτεί την πόρτα μιας ΠΟΛΥ υψηλότερης κατηγορίας τιμής από τα χρήματα που θα δαπανήσει. Κι αυτό για μένα, σε μια θάλασσα που επιπλέουν τόσα φύκια, είναι ο ορισμός της χαϊφιντελικής εντιμότητας.

+ Reply to Thread

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts