+ Reply to Thread
Page 3 of 17 FirstFirst 1 2 3 4 5 13 ... LastLast
Results 21 to 30 of 164

Thread: Γλωσσικά

  1. #21
    Join Date
    Jun 2007
    Location
    Αυστρία
    Posts
    557

    Default

    Quote Originally Posted by zonepress View Post
    Εδώ δεν ξέρουν να κλίνουν την Ολυμπιονίκη:
    Η Ολυμπιονίκης
    της Ολυμπιονίκου (το σωστό), ή της Ολυμπιονίκη (τύποις σωστή κανονιστική σούπα), ή της Ολυμπιονίκης (αθλητικογουρουνιά)
    Ομοίως και της νομάρχου, της βουλευτού (ή βουλευτίνας), κλπ.

    Καλά, τί συζητάμε τώρα. Εδώ έχουν κάνει πασπαρτού το "άμεσα", μη τυχόν και πουν "αμέσως", και τους περάσουν για αρχαιομανείς ακροδεξιούς...

  2. #22
    Join Date
    Jun 2007
    Location
    Αυστρία
    Posts
    557

    Default

    Φωτεινές εξαιρέσεις η Μαρία Σπυράκη στο Mega και η Σία Κοσσιώνη στον Σκάι, όπως και ο Χ"νικολάου και η Κανέλλη, και κάποιοι λίγοι ακόμα. Οι υπόλοιποι, αούα...

  3. Default

    Μη ρίχνεις τον πήχυ. Ο Χ"κοπράνου για παράδειγμα έκανε καριέρα λέγοντας "βάλτε άνω τελεία". Άνω τελεία δεν υπάρχει. Υπάρχουν:
    • ή άνω στιγμή και
    • η κάτω στιγμή, που λέγεται επίσης και τελεία στιγμή (γιατί σηματοδοτεί το τέλος της πρότασης)
    Το ότι δεν λέει τόσες πολλές παπάρες όσες λένε άλλοι, δεν τον κάνει και κατ' αντιδιαστολήν καλό ομιλητή. Υπάρχει φυσικά και η ηθική παράμετρος που τον χαντακώνει. Όσο για την ψυχοπαθή χοντρή, δεν έχω να σχολιάσω κάτι.
    Γενικά μιλώντας, δεν έχω δει ή ακούσει ούτε ένα πρόσωπο στην τηλεόραση που να μιλάει Ελληνικά με, κατ' εμέ, επάρκεια. Στο ραδιόφωνο, Ελληνικά χωρίς καθόλου λάθη μιλάει ο ξεδοντιάρης, όσο και αν φαντάζει παράδοξο, και εξαιρετικά Ελληνικά ο Μπαζίνας, όσο δούλευε.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  4. Default

    Quote Originally Posted by Costas Coyias View Post
    έχουν κάνει πασπαρτού το "άμεσα", μη τυχόν και πουν "αμέσως"
    Το "άμεσα" σημαίνει directly και είναι το αντίθετο του "έμμεσα". Το "αμέσως" σημαίνει immediately και είναι το αντίθετο του "αργότερα". Μετά ενέσκηψε ο Ανδρεοπαπανδρεϊσμός και τώρα έχουμε το "άμεσα" που λες, που σημαίνει "μόλις είναι κομματικά επωφελές".
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  5. Default

    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  6. #26

    Default

    Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να κρίνει τα ελληνικά κανενός... Ωστόσο, οι όμορφες απαγγελίες που αντιστοιχούν στους συνδέσμους που έδωσες, έφεραν στην επιφάνεια τον εξής προβληματισμό: Είναι άραγε η γλώσσα ένα διαχρονικό πολιτισμικό αγαθό, διαχρονικό υπό την έννοια ότι θα έπρεπε να είμαστε επιμελείς ως προς την διατήρησή της σε μια μορφή απαράλλακτη και προσυμφωνημένη, ανθιστάμενοι σε κάθε αλλαγή (κάτι σαν πρότυπο, ας πούμε) ή είναι απλώς ένα εργαλείο το οποίο επιβάλλεται να διαμορφώνεται με τον καιρό και ανάλογα με τις ανάγκες; Θα έπρεπε να λέμε ακόμη "ωρολόγιο" και είμαστε φτωχότεροι με το "ρολόϊ"; Θα έπρεπε να γράφουμε δοκιμές συσκευών (ή άλλα άρθρα) στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη; Θα έπρεπε να διατηρήσουμε τα πνεύματα και τους τόνους; Αν η γλώσσα απλοποιήται (και κάποιες φορές -δεν θα διαφωνήσω- απλοϊκοποιήται) είναι πρόβλημα; Και γιατί;

  7. #27
    Join Date
    Jun 2007
    Location
    Αυστρία
    Posts
    557

    Default

    Quote Originally Posted by dStam View Post
    Αν η γλώσσα απλοποιήται (και κάποιες φορές -δεν θα διαφωνήσω- απλοϊκοποιήται) είναι πρόβλημα; Και γιατί;
    Διότι η χρονική απόσταση που χωρίζει τον Έρωτα στα Χιόνια από το σήμερα, είναι πολύ μικρή για να δικαιολογήσει την παρουσία βιβλίων του Παπαδιαμάντη μεταφρασμένων στη σύγχρονη Δημοτική. Εάν επρόκειτο για τον Όμηρο, θα το κατανοούσα. Το να μεταφράζεις σήμερα Παπαδιαμάντη, δεν είναι απλοποίηση της γλώσσας, είναι κατάντια.

  8. #28

    Default

    Το να μεταφράζεις σήμερα Παπαδιαμάντη, δεν είναι απλοποίηση της γλώσσας, είναι κατάντια.
    Να το δεχτώ αυτό ως υπόθεση εργασίας. Λές ότι είναι "κατάντια". Γιατί; Πού βλάπτει; Τί χάνουμε; Και γιατί για τον Όμηρο το κατανοείς; Ποιό ακριβώς είναι το χρονικό όριο που επιτρέπει την κατανόηση αυτή; Η χιλιετία; Ή μήπως κάθε γενιά θεωρεί σωστή τη μεταφορά στη "δική της" γλώσσα ό,τι εκείνη δεν καταννοεί και λάθος ό,τι δεν καταννοεί η επόμενη "αγράμματη" γενιά; Επειδή, αν συμβαίνει αυτό, τότε μιλάμε για καθαρή υποκρισία!

  9. #29
    Join Date
    Jun 2007
    Location
    Αυστρία
    Posts
    557

    Default

    Quote Originally Posted by dStam View Post
    Να το δεχτώ αυτό ως υπόθεση εργασίας. Λές ότι είναι "κατάντια". Γιατί; Πού βλάπτει; Τί χάνουμε; Και γιατί για τον Όμηρο το κατανοείς; Ποιό ακριβώς είναι το χρονικό όριο που επιτρέπει την κατανόηση αυτή; Η χιλιετία; Ή μήπως κάθε γενιά θεωρεί σωστή τη μεταφορά στη "δική της" γλώσσα ό,τι εκείνη δεν καταννοεί και λάθος ό,τι δεν καταννοεί η επόμενη "αγράμματη" γενιά; Επειδή, αν συμβαίνει αυτό, τότε μιλάμε για καθαρή υποκρισία!
    Θαρρώ πως η απάντηση βρίσκεται στην ειδοποιό διαφορά μεταξύ του συγγραφέα και του λογοτέχνη. Ο συγγραφέας, απλώς, συντάσσει ένα κείμενο, μετερχόμενος μιας συγκεκριμένης υπόστασης του γραπτού λόγου, την οποία έχει επιλέξει υπό το κριτήριο του αναγνωστικού προφίλ προς το οποίον απευθύνεται, και υποτίθεται πως την χρησιμοποιεί σωστά. Αυτό που τον ενδιαφέρει, είναι να μεταδώσει το μήνυμά του με τον ευκολότερο τρόπο, ώστε ο αναγνώστης του να κατανοήσει τι λέει, και μόνον αυτό.
    Για παράδειγμα, δεν έχει καμιάν απολύτως σημασία, εάν ο συγγραφέας ενός τεχνικού συγγράμματος επιχειρήσει τον ορισμό του ολοκληρώματος στην καθομιλουμένη Ελληνική, την Καθαρεύουσα, την αρχαία Ελληνική, τη Γερμανική, την Ισπανική, ή τη Γαλλική γλώσσα, αρκεί ο αναγνώστης του να γνωρίζει αυτή τη γλώσσα, ώστε να μπορέσει να αναγνώσει το κείμενο.

    Αντιθέτως, ή μάλλον επιπροσθέτως, ο λογοτέχνης, θέλει μεν κι αυτός να μεταδώσει ένα μήνυμα, αλλά επιλέγει ένα συγκεκριμένο μείγμα, ένα συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης, μετερχόμενος συγκεκριμένου λεξιλογίου και συγκεκριμένης γραμματικής και συντακτικού που τον εκφράζουν ψυχικά, ώστε να διαφοροποιηθεί από την απλή συγγραφή, περνώντας στο πεδίο της Τέχνης του Λόγου.

    Δηλαδή, εκεί που ο συγγραφέας τηρεί τη στάση «κάτσε εκεί και θα σου τα πω με τρόπο τέτοιον, ώστε να μπορέσεις να καταλάβεις αυτό που θέλω να πω», ο λογοτέχνης έχει έναν –τρόπον τινά, καλώς ή κακώς –δεν έχει σημασία- εννοούμενο «εγωισμό», και λέει στον αναγνώστη, «εγώ κάθομαι εδώ και θα τα λέω με έναν συγκεκριμένο τρόπο, και αν μπορείς, έλα εσύ κοντά μου να τα διαβάσεις και να τα καταλάβεις».

    Εκεί, λοιπόν, που ο αναγνώστης του συγγράμματος χρειάζεται έναν σχετικά περιορισμένο γλωσσικό πυρήνα, για να κατανοήσει τα γραφόμενα του συγγραφέα, χρειάζεται εκ των πραγμάτων να κατέχει ένα ευρύτερο πεδίο γλωσσικής παιδείας, ώστε, εκτός των συγγραμμάτων, να είναι σε θέση να κατανοεί και τα λογοτεχνήματα.

    Αυτό, όμως, δεν είναι πάντοτε εφικτό, καθώς η κατοχή από μέρους του αναγνώστη αυτής της ευρύτερης γλωσσικής παιδείας δεν είναι δεδομένη, είτε για λόγους αντικειμενικούς, είτε επειδή δεν έτυχε, είτε επειδή του επεβλήθη κάτι τέτοιο, είτε διότι ο ίδιος επέλεξε να μην την έχει. Ένας βασικός περιοριστικός παράγων είναι ο χρόνος, και μάλιστα λειτουργώντας με τουλάχιστον δύο τρόπους. Αφ’ ενός μεν, κάποιος που δεν γνωρίζει Γερμανικά, θα χρειαστεί οπωσδήποτε το λιμπρέτο μεταφρασμένο στη γλώσσα του, ώστε να είναι σε θέση να παρακολουθήσει το Λυκόφως των Θεών, και βλέποντας τη σκηνή και διαβάζοντας το μεταφρασμένο λιμπρέτο και ακούγοντας τις φωνές και τα όργανα, ενώ κάποιος Γερμανός είναι σε θέση να παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη όπερα μόνον βλέποντας τη σκηνή και ακούγοντας τις φωνές με τα όργανα και το λιμπρέτο. Η άλλη επίδραση του χρόνου έγκειται στη χρονική απόσταση που χωρίζει τη ζωή και το έργο του λογοτέχνη από τη ζωή του αναγνώστη, καθ’ όσον ο λόγος μεταβάλλεται συν τω χρόνω.

    Ο χρόνος που χωρίζει τον Όμηρο από το σημερινό αναγνώστη, χωρίς να είναι αντικειμενικά μακρύς, είναι τόσος, που οι διαφορές του Λόγου που έχουν επέλθει στο μεταξύ, είναι τόσο μεγάλες, ώστε ο δεύτερος να αδυνατεί να κατανοήσει τον πρώτο, εάν δεν γνωρίζει το σχετικό λεξιλόγιο, τη γραμματική και το συντακτικό. Αντιθέτως, η ζωή και το έργο του Παπαδιαμάντη απέχουν από το σήμερα πολύ λίγο, καθώς το γλωσσικό του σχήμα έχει τόσες ομοιότητες με το σήμερα, που είναι απαράδεκτο να τον μεταφράσει κανείς, καθώς κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται.

    Λέω, λοιπόν, πως η μετάφραση ενός κειμένου που είναι τόσο κοντά – τόσο κοντά! – στη γλώσσα του σήμερα, όπως τα κείμενα του Παπαδιαμάντη, είναι κατάντια και αθλιότητα, διότι αποκόπτει τον αναγνώστη από έναν τόσο άξιο και κοντινό του άνθρωπο, καλλιεργώντας το πνεύμα της ήσσονος προσπάθειας. Είναι κρίμα να διαβάζει σήμερα ένας άνθρωπος αυτό που έγραψε ο μεταφραστής, και όχι αυτό που έγραψε ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης, αφού μπορεί.

    Πέραν, αλλά και εξ αιτίας αυτών, το μεταφρασμένο λογοτέχνημα είναι πάντοτε αποδυναμωμένο, συγκρινόμενο με το πρωτότυπο κείμενο, ασχέτως της δεινότητας του ανθρώπου που έκανε τη μετάφραση. Η αγωνία και η δεινότητα της Τέχνης του λόγου, το άρωμα του λογοτέχνη, βρίσκονται στο ακέραιο μόνον στο δικό του κείμενο, και πουθενά αλλού, είτε πρόκειται γι’ αυτή τη λεπτεπίλεπτη Σκιαθιτοκαθαρεύουσα του κυρ Αλέξανδρου, είτε πρόκειται για τη μεγαλοπρέπεια του Ομήρου, είτε για τη δωρική, μποέμ και λαϊκή έκφραση του Νίκου Τσιφόρου. Αν έχεις διαβάσει όλα τα έργα του Μάρκες μεταφρασμένα στην Ελληνική, δεν έχεις διαβάσει Μάρκες, αλλά απλώς Μάρκες μεταφρασμένο στην Ελληνική.
    Αυτά…
    Last edited by Costas Coyias; 10-19-2009 at 01:41 PM.

  10. #30

    Default

    Ότι είπε ο Κώστας και με τα οποία συμφωνώ απόλυτα, μπορούν να περιληφθούν στην απλή έννοια οτι ο λόγος του Παπαδιαμάντη δεν είναι ακριβώς πεζός λόγος.
    Είναι ποίηση. Και η ποίηση είναι κάτι αμετάφραστο. Ας παιδευτούν λίγο παραπάνω τα παιδάκια μας, που προσπαθούμε να τους τα ευκολύνουμε όλα.
    Αξίζει για να διαβάσουν Παπαδιαμάντη στο πρωτότυπο.
    Σημ. Ο Κουμανταρέας είχε κάνει μία μετάφραση-ανοσιούργημα σε διήγημα του Παπαδιαμάντη και θυμάμαι οτι του είχε απαντήσει (κράξει) η κόρη μου στο ΑΝΤΙ τότε. Του είχε πεί οτι αν κάποιος δεν έκανε λίγο κόπο να μπορεί να κατανοήσει την γλώσσα του Π. τότε μάλλον δεν θα έχει καν την ανάγκη και να τον διαβάσει.

+ Reply to Thread

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts