Το να μεταφράζεις σήμερα Παπαδιαμάντη, δεν είναι απλοποίηση της γλώσσας, είναι κατάντια.
Να το δεχτώ αυτό ως υπόθεση εργασίας. Λές ότι είναι "κατάντια". Γιατί; Πού βλάπτει; Τί χάνουμε; Και γιατί για τον Όμηρο το κατανοείς; Ποιό ακριβώς είναι το χρονικό όριο που επιτρέπει την κατανόηση αυτή; Η χιλιετία; Ή μήπως κάθε γενιά θεωρεί σωστή τη μεταφορά στη "δική της" γλώσσα ό,τι εκείνη δεν καταννοεί και λάθος ό,τι δεν καταννοεί η επόμενη "αγράμματη" γενιά; Επειδή, αν συμβαίνει αυτό, τότε μιλάμε για καθαρή υποκρισία!