H "πιθανή διάρκεια" μπορεί να είναι όση δηλώνει ο κατασκευαστής. Αλλά πρέπει να την δηλώσει εκ των προτέρων! Οπότε και ο αγοραστής θα κάνει την προφανή διαίρεση: Κόστος κτήσης/Διάρκεια. Και εκεί, ειδικά για συγεκριμένες κατηγορίες συσκευών (όπως οι προβολείς), το πράγμα δυσκολεύει για τον κατασκευαστή επειδή θα πρέπει να έχουν μεγάλη "πιθανή διάρκεια" αν θέλουν να πωλήσουν, έστω, το δείγμα. Στην πραγματικότητα, ο νομοθέτης δείχνει να θέλει να θέσει την εξής βάση: Όσο μικρότερη διάρκεια ζωής έχει η συσκευή και όσο μικρότερη είναι η διάρκεια της υποστήριξης, τόσο μικρότερο κόστος πρέπει να έχει (επειδή σε αντίθετη περίπτωση δεν θα είναι ανταγωνιστική).
Νομίζω ότι στην προσπάθειά σου να το αναλύσεις μπερδεύεσαι. Ο κατασκευαστής, κατ΄αρχήν υποχρεούται να παρέχει ανταλλακτικά, υλικά και υπηρεσίες καθ' όλη την διάρκεια της πιθανής ζωής της συσκευής (διάβασε την παράγραφο 6) και κάθε επισκευή έχει εγγύηση ίση με την αρχική (διάβασε την παράγραφο 4). Η εγγύση, τώρα, πρέπει να έχει διάρκεια εύλογη σε σχέση με την διάρκεια ζωής. Αυτό σημαίνει ότι αν υπάρχει λόγος η προσδοκόμενη διάρκεια να είναι πολύ μικρή, θα πρέπει αυτό όχι μόνο να αντανακλάται στην εγγύηση (κάτι λογικό) αλλά θα πρέπει να αναφέρεται κιόλας!
Για τα αναλογικά συστήματα, ισχύει το ακριβώς αντίθετο με αυτό που αναφέρεις: ΔΕΝ είναι προϊόντα τεχνολογίας αιχμής (συγγνώμη ε; ) επομένως δεν εμπίπτουν καθόλου στο πνεύμα της σχετικής παραγράφου. (δεν ξέρω βεβαίως αν υπάρχουν τίποτε νόμοι περί αρχαιοτήτων που τα αφορούν... )

Δεν θα ήταν κακή ιδέα, αν κάποιος εδώ μέσα είναι νομικός να μας έδινε τα φώτα του, πάντως.