+ Reply to Thread
Page 5 of 9 FirstFirst ... 3 4 5 6 7 ... LastLast
Results 41 to 50 of 86

Thread: Impedance phase angle - σοβαρό τεχνικό στοιχείο γαι την αξιολόγηση

  1. #41

    Default

    Το ύφος του κειμένου δεν με βρίσκει σύμφωνο στο εξής: Περιγράφει τυπικώς σωστά την εμπέδηση (δηλαδή την μεταβολή του μέτρου της αντίστασης και της φάσης σε συνάρτηση με την συχνότητα) και εν συνεχεία αναφέρει το αμίμητο:

    Tubes like a resistive load
    Tι λε; Ε, άμα τους αρέσουν τα ωμικά φορτία, τότε να ξανασχεδιάσουμε από την αρχή όλα τα ηχεία (και να τους προσφέρουμε λουλούδια και ένα κουτί με αντιστασούλες 8Ω/10W) στο πρώτο ραντεβού! Μη στενοχωρηθεί η EL34 και κατεβάσει τίποτε μούτρα. Προσωπικώς το μόνο που (ίσως, δεν αποκλείεται, υπό κάποιες προυποθέσεις...) θα με ενδιέφερε θα ήταν να μη στενοχωρηθεί καμμία ELένη, κι αυτό πολύ είναι, τώρα που το σκέπτομαι...

    Σε προσωπικό επίπεδο (και πιο σοβαρά) θα υποστήριζα μια άποψη κάπως διαφορετική: Με δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή η σημαντική πλειοψηφία των σοβαρών ηχείων είναι δύσκολα φορτία, επιστρέφω στις παλιές καλές βάσεις και λέγω:

    Αφού ο καλός ο τελικός ενισχυτής οφείλει να είναι μια πηγή σταθερής τάσης (υπάρχει στο avmentor.gr κάτι σχετικό εδώ, παλιό αλλά -νομίζω- επαρκές...), θα επιθυμούσα ο δικός μου ενισχυτής να προσεγγίζει αυτή την συμπεριφορά, ασχέτως του τι υλικά έχει στην έξοδο (ας έχει και καζανάκι Niagara...). Αλλά βεβαίως, αυτό που χαλάει τη σούπα -κατά τη γνώμη μου πάντα- είναι ότι απαιτούνται σημαντικοί όρχεις για να σχεδιάσεις έναν λαμπάτο τελικό που να είναι πηγή σταθερής τάσης και ταυτοχρόνως να αγοράζεται! Αντιθέτως, οι "σχεδιαστές" αρκούνται σε κάτι σχέδια του περασμένου αιώνα (όταν τα μεγάφωνα ήταν κάτι χαρτόκορνες), με μισή λαμπίτσα και διαμαρτύρονται, ομού μετά των αντιστοίχων λυχνιο-τιφόζι για τα ηχεία "που είναι δύσκολα". Εκεί, ίσως, να βρίσκεται μια σοβαρή διαφορά μεταξύ λαμπάτων και ημιαγωγικών: Με μικρό κόστος μπορείς να βρείς κάτι σοβαρό σε ημιαγωγικό (εννοώ, κατ' αρχήν σε επίπεδο δυνατοτήτων οδήγησης) ενώ, αν θέλεις λαμπάτο στάδιο εξόδου κατάλληλο να κουνήσει ένα σοβαρό, δύσκολο, ηχείο το κόστος είναι πολύ μεγαλύτερο!

  2. Default

    αφοριστική νόμιζω η προσέγιση, εξίσου υφολογική και βαθύτατα μονομερής αδικαιολογητως περιοριστική, αίολη τόσο ηλεκτροακουστικώς όσο και ψυχοακουστικώς, και σε τελική ανάλυση εντός του πεδίου του «είναι» και εκτός του πεδίου του «γίγνεσθαι»

    Ειδικότερα το θέμα σας θα έλεγα ότι εντοπίζεται σε ιδεοληπτικούς καταναγκασμούς σταθερά επαναλμβανόμενους οπως:

    Με δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή η σημαντική πλειοψηφία των σοβαρών ηχείων είναι δύσκολα φορτία
    (σε κόστος που να αγοράζονται ποίου μεγέθους γεννητικά όργανα απαιτούνται; )

    Υπάρχει και θεραπεία όμως. Το να μην συνδέετε την επαγελματική σας αναγκαιότητα για συμβατότητες παντός είδους ενισχυτού με παντός είδους ηχείο με την δική μας ψυχική και αισθητική ευεξία στο σπίτι μας.

    Οπερ ρε φίλε εγω δεν κάνω δοκιμές ούτε θέλω να οδηγήσω την πλειοψηφία των ηχείων (τι είναι αυτό το ταμπού). Εγω ένα κουστουμάκι θέλω να ράψω γιατί τα ετοιματζίδικα δε μου πεφτουν ωαραία πάνω μου, τι πρέπει να κάνω δηλαδή να πάρω σε «λογικό κόστος» Κρελ, Λεβινσον, Κλασέ, το κακό συναπάντημα, και λοιπά «προσιτά» τέρατα με μεγάλα αυτιά; ή να ρίξω τα ίδια λεφτά (ή και λιγότερα) σε μια ικανοποιητική λάμπα και με ένα ηχείο στα 3 με 5χιλίαρικά να υσηχάσω τα έρμα τα αυτάκια μου που έχουν τραβήξει τον τάραχο τους από κάτι 3ες αρμονικές και δεν λένε να σταματήσουν να με πονάνε; Ξέρεις, αν δεν το έχω πεί, εμένα δεν με απασχολούν οι ακρίβειες και οι αναλύσεις και δεν ξέρω τι άλλο, εγώ τη μουσική μου θέλω να ευχαριστηθώ. Θα μπορέσω; ή πρέπει να πουλήσω τα μηχανήματα μου να πάρω άλλα; γιατί στα λεφτά που έχω ρίξει δεν βλέπω κάτι προσιτό που να με κερδίσει πειράζει;
    Last edited by Vassilis; 10-26-2007 at 03:08 AM.

  3. Default

    Quote Originally Posted by Vassilis View Post
    αίολη

    Απλή "αίολη", "αίολη" σούπερ αμόλυβδη ή "αίολη"-Κεντέρω?
    Διότι μπερδευόμαστε.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  4. #44
    Join Date
    Jun 2007
    Location
    Αυστρία
    Posts
    557

    Default

    Quote Originally Posted by Vassilis View Post
    αφοριστική νόμιζω η προσέγιση, εξίσου υφολογική και βαθύτατα μονομερής αδικαιολογητως περιοριστική, αίολη τόσο ηλεκτροακουστικώς όσο και ψυχοακουστικώς, και σε τελική ανάλυση εντός του πεδίου του είναι και εκτός του πεδίου του γίγνεσθαι

    Ειδικότερα το θέμα σας θα έλεγα ότι εντοπίζεται σε ιδεοληπτικούς καταναγκασμούς σταθερά επαναλμβανόμενους οπως:



    (σε κόστος που να αγοράζονται ποίου μεγέθους γεννητικά όργανα απαιτούνται; )

    Υπάρχει και θεραπεία όμως. Το να μην συνδέετε την επαγελματική σας αναγκαιότητα για συμβατότητες παντός είδους ενισχυτού με παντός είδους ηχείο με την δική μας ψυχική και αισθητική ευεξία στο σπίτι μας.

    Οπερ ρε φίλε εγω δεν κάνω δοκιμές ούτε θέλω να οδηγήσω την πλειοψηφία των ηχείων (τι είναι αυτό το ταμπού). Εγω ένα κουστουμάκι θέλω να ράψω γιατί τα ετοιματζίδικα δε μου πεφτουν ωαραία πάνω μου, τι πρέπει να κάνω δηλαδή να πάρω σε λογικό κόστος Κρελ, Λεβινσον, Κλασέ, το κακό συναπάντημα, και λοιπά προσιτά τέρατα με μεγάλα αυτιά; ή να ρίξω τα ίδια λεφτά (ή και λιγότερα) σε μια ικανοποιητική λάμπα και με ένα ηχείο στα 3 με 5χιλίαρικά να υσηχάσω τα έρμα τα αυτάκια μου που έχουν τραβήξει τον τάραχο τους από κάτι 3ες αρμονικές και δεν λένε να σταματήσουν να με πονάνε; Ξέρεις, αν δεν το έχω πεί, εμένα δεν με απασχολούν οι ακρίβειες και οι αναλύσεις και δεν ξέρω τι άλλο, εγώ τη μουσική μου θέλω να ευχαριστηθώ. Θα μπορέσω; ή πρέπει να πουλήσω τα μηχανήματα μου να πάρω άλλα; γιατί στα λεφτά που έχω ρίξει δεν βλέπω κάτι προσιτό που να με κερδίσει πειράζει;
    Ξέχασες το prat... Είσαι αδικαιολογήτως αδικαιολόγητος.

  5. #45

    Default

    Οπερ ρε φίλε εγω δεν κάνω δοκιμές ούτε θέλω να οδηγήσω την πλειοψηφία των ηχείων (...)
    Mα δεν υπεισέρχεται πουθενά το θέμα των δοκιμών, ούτε η ανάγκη οδήγησης της πλειοψηφίας των ηχείων... Γι' αυτό άλλωστε αναφέρομαι "στις παλιές καλές βάσεις" τις οποίες και θυμίζω εν τάχει:

    Η διαδικασία αγοράς ή έστω χαλβαδιάσματος (αν δεν προτιθέμεθα να αγοράσουμε) έχει μια συγκεκριμένη σειρά:

    Χρήμα > Χώρος > Ηχείο > Ενισχυτής > Λοιπά.

    Τί σημαίνει αυτό; Οτι με βάση τα χρήματά μου και τον χώρο μου, αποφασίζω τί ηχείο θα αγοράσω, επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό του ηχητικού χαρακτήρα ενός συστήματος (καλώς εχόντων των πραγμάτων) τον καθορίζει ο χώρος, το ηχείο και οι (καλές ή κακές) σχέσεις τους! Που οδηγούμεθα με βάση τη λογική αυτή; Οτι όταν φθάσει η ώρα του ενισχυτή, έχεις ήδη το ηχείο στο χέρι και εδώ μπαίνει το:

    Με δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή η σημαντική πλειοψηφία των σοβαρών ηχείων είναι δύσκολα φορτία
    Αυτό, ας μην εκληφθεί ως θέσφατο αλλά ως προσωπική άποψη από εμπειρία η οποία ίσως σηκώνει συζήτηση (δεκτή). Προσωπικώς δεν έχω συναντήσει πραγματικά καλό ηχείο που να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και με λίγες (και λαμπρές-πανάκριβες) εξαιρέσεις τα "σοβαρά" ηχεία είναι μέτριας ή και κακής συμπεριφοράς ως φορτία. Αυτό, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, είναι ένα δεδομένο. Μπορούμε να διαφωνούμε με αυτό και να κάνουμε προσπάθειες να το ανατρέψουμε στο ιδεολογικό επίπεδο αλλά μέχρι να ανατραπεί και στο πρακτικό, η αλήθεια είναι πικρή: Τα καλά ηχεία είναι συνήθως δύσκολα!
    Αυτό σημαίνει ότι από τα δέκα ηχεία που θα είναι υποψήφια (με δεδομένο το χρήμα και τον χώρο), τα 8 θα είναι δύσκολα φορτία, άρα χρειάζεσαι έναν ενισχυτή θεωρητικώς σωστό (δηλαδή πηγή τάσης) πιο συχνά από όσο δεν χρειάζεσαι! Εδώ βρίσκεται και η βασική μου διαφωνία με το κείμενο που παρέθεσες: Οντας -στις περισσότερες περιπτώσεις- μακρυά από την ιδανική συμπεριφορά πηγής τάσης και έχοντας να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένα φορτία, οι λαμπάτοι ενισχυτές δεν έχουν "μαγκιά" (ώστε να γουστάρουν τα ωμικά φορτία) αλλά "μειονέκτημα" (δεν μπορούν να οδηγήσουν το ηχείο που κάνω κέφι εγώ, ίσως εσύ και σίγουρα πολλοί άλλοι, μάλλον δε η πλειοψηφία). Αρα; Απαιτείται δουλειά, λιγότερες δηλώσεις και πιο χαμηλή μύτη από τους ανθρώπους-κλειδιά του χώρου (δηλαδή, "σκάσε και σχεδίαζε" και "μη μου υποδεικνύεις τί ηχείο να πάρω").
    Απαγορεύεται μια πορεία διαφορετική; Ας πούμε, να θέλεις λαμπάτο ενισχυτή και ηχείο πλήρους φάσματος με χάρτινο κωνάκι; Σαφώς όχι. Δικά σου (μας) είναι τα λεφτά και τα κάνεις (-ουμε) ό,τι γουστάρεις (-ουμε). Αλλά μου φαίνεται τεχνικώς όχι σωστό να μιλάμε για "τάξεις" παραμορφώσεων (2η, 3η, κ.λπ) όταν τα ευαίσθητα ηχεία έχουν παραμορφώσεις της τάξης της μονάδας (1%, 2%, 10%) και ο τυπικός λαμπάτος τελικός ενισχυτής έχει λόγο σήματος προς θόρυβο που κινείται στα επίπεδα του προ-τελευταίου τέταρτου του εικοστού αιώνα!

  6. Default

    Quote Originally Posted by dStam View Post
    η αλήθεια είναι πικρή: Τα καλά ηχεία είναι συνήθως δύσκολα!
    Και τα καλύτερα ενεργά!
    Αααα, ξέχασα, τα ενεργά "δεν έχουν χροιές"
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  7. Default

    Quote Originally Posted by dStam View Post
    Mα δεν υπεισέρχεται πουθενά το θέμα των δοκιμών, ούτε η ανάγκη οδήγησης της πλειοψηφίας των ηχείων... Γι' αυτό άλλωστε αναφέρομαι "στις παλιές καλές βάσεις" τις οποίες και θυμίζω εν τάχει:

    Η διαδικασία αγοράς ή έστω χαλβαδιάσματος (αν δεν προτιθέμεθα να αγοράσουμε) έχει μια συγκεκριμένη σειρά:

    Χρήμα > Χώρος > Ηχείο > Ενισχυτής > Λοιπά.

    Τί σημαίνει αυτό; Οτι με βάση τα χρήματά μου και τον χώρο μου, αποφασίζω τί ηχείο θα αγοράσω, επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό του ηχητικού χαρακτήρα ενός συστήματος (καλώς εχόντων των πραγμάτων) τον καθορίζει ο χώρος, το ηχείο και οι (καλές ή κακές) σχέσεις τους! Που οδηγούμεθα με βάση τη λογική αυτή; Οτι όταν φθάσει η ώρα του ενισχυτή, έχεις ήδη το ηχείο στο χέρι και εδώ μπαίνει το:



    Αυτό, ας μην εκληφθεί ως θέσφατο αλλά ως προσωπική άποψη από εμπειρία η οποία ίσως σηκώνει συζήτηση (δεκτή). Προσωπικώς δεν έχω συναντήσει πραγματικά καλό ηχείο που να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και με λίγες (και λαμπρές-πανάκριβες) εξαιρέσεις τα "σοβαρά" ηχεία είναι μέτριας ή και κακής συμπεριφοράς ως φορτία. Αυτό, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, είναι ένα δεδομένο. Μπορούμε να διαφωνούμε με αυτό και να κάνουμε προσπάθειες να το ανατρέψουμε στο ιδεολογικό επίπεδο αλλά μέχρι να ανατραπεί και στο πρακτικό, η αλήθεια είναι πικρή: Τα καλά ηχεία είναι συνήθως δύσκολα!
    Αυτό σημαίνει ότι από τα δέκα ηχεία που θα είναι υποψήφια (με δεδομένο το χρήμα και τον χώρο), τα 8 θα είναι δύσκολα φορτία, άρα χρειάζεσαι έναν ενισχυτή θεωρητικώς σωστό (δηλαδή πηγή τάσης) πιο συχνά από όσο δεν χρειάζεσαι! Εδώ βρίσκεται και η βασική μου διαφωνία με το κείμενο που παρέθεσες: Οντας -στις περισσότερες περιπτώσεις- μακρυά από την ιδανική συμπεριφορά πηγής τάσης και έχοντας να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένα φορτία, οι λαμπάτοι ενισχυτές δεν έχουν "μαγκιά" (ώστε να γουστάρουν τα ωμικά φορτία) αλλά "μειονέκτημα" (δεν μπορούν να οδηγήσουν το ηχείο που κάνω κέφι εγώ, ίσως εσύ και σίγουρα πολλοί άλλοι, μάλλον δε η πλειοψηφία). Αρα; Απαιτείται δουλειά, λιγότερες δηλώσεις και πιο χαμηλή μύτη από τους ανθρώπους-κλειδιά του χώρου (δηλαδή, "σκάσε και σχεδίαζε" και "μη μου υποδεικνύεις τί ηχείο να πάρω").
    Απαγορεύεται μια πορεία διαφορετική; Ας πούμε, να θέλεις λαμπάτο ενισχυτή και ηχείο πλήρους φάσματος με χάρτινο κωνάκι; Σαφώς όχι. Δικά σου (μας) είναι τα λεφτά και τα κάνεις (-ουμε) ό,τι γουστάρεις (-ουμε). Αλλά μου φαίνεται τεχνικώς όχι σωστό να μιλάμε για "τάξεις" παραμορφώσεων (2η, 3η, κ.λπ) όταν τα ευαίσθητα ηχεία έχουν παραμορφώσεις της τάξης της μονάδας (1%, 2%, 10%) και ο τυπικός λαμπάτος τελικός ενισχυτής έχει λόγο σήματος προς θόρυβο που κινείται στα επίπεδα του προ-τελευταίου τέταρτου του εικοστού αιώνα!


    Μα οταν το μαρκετινκ επιβαλει, για εναν μικρο-μεσαιο χωρο, π.χ. 20-30τετραγ. η μεγιστη διαμετρος μεγαφωνων, να ειναι το πολυ 6,5-8 ιντσες , για να μην ειναι το ηχειο σαν γκουμουτσα στο σαλονι, ειναι φυσικο τα μεγαφωνα να κανουν διαδρομη Αθηνα-Πατησια.
    Ε, πως να μην ειναι δυσκολα και αναισθητα?

  8. Default

    Quote Originally Posted by dStam View Post
    αρκούνται σε κάτι σχέδια του περασμένου αιώνα
    Χωρίς να σκαμπάζω από κυκλωματική, τολμώ να εικάσω ότι δύσκολα θα υπάρξει περίπτωση "νέας" τοπολογίας. Θεωρώ διαισθητικά ότι όλες οι υπάρχουσες λυχνίες έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί με όλους τους πιθανούς τρόπους σε όλους τους πιθανούς τύπους κυκλωμάτων. Υποψιάζομαι ότι ο μόνος τρόπος να υπάρξει κάτι νέο θα είναι να υπάρξουν εταιρείες που θα σχεδιάσουν και κατασκευάσουν νέες audio λυχνίες ab initio.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  9. #49

    Default

    Quote Originally Posted by dStam View Post
    ...και ο τυπικός λαμπάτος τελικός ενισχυτής έχει λόγο σήματος προς θόρυβο που κινείται στα επίπεδα του προ-τελευταίου τέταρτου του εικοστού αιώνα!
    Το αυτόν ισχύει και για λαμπάτους προενισχυτές; Ή εκεί τα πράγματα διαφοροποιούνται, μιας και το ίδιο συμβαίνει και με τις απαιτήσεις μας από έναν προενισχυτή;

  10. #50

    Default

    τολμώ να εικάσω ότι δύσκολα θα υπάρξει περίπτωση "νέας" τοπολογίας.
    Μα δε ζητάμε κάτι πραγματικά νέο, υπό την έννοια του ριζοσπαστικού. Αλλωστε και στους ημιαγωγικούς τελικούς οι τοπολογίες είναι οι κλασσικές και σπανίως βλέπεις κάτι που πραγματικά ξεχωρίζει. Από την βιβλιοθήκη όμως των κυκλωμάτων που υπάρχουν, δεν βλάπτει να διαλέγει κανείς με ολίγη φαντασία! Υπάρχουν OTL, Ultra Linear, κ.λπ, κ.λπ, και ακόμη τίθεται θέμα συνολικής τοπολογίας. Αμα ανοίγεις τον τελικό και βλέπεις στο πρώτο στάδιο ΝΕ5532 αυτό δείχνει μια διεκπεραιωτική λογική η οποία μπορεί να μην είναι καταδικαστέα αλλά προκαλεί ερωτήματα. Kι από την άλλη, δεν είναι ότι δεν μπορείς να βρεις καλούς λαμπάτους. Βρίσκεις. Αλλά είναι ακριβοί. Η, αν δεν είναι, είναι αναιμικοί. (άλλωστε αυτά είναι γνωστά πράγματα: Η μόνιμη ανησυχία στα reviews -και δικαίως- είναι μήπως ο reviewer δεν σεβαστεί τις ιδιοτροπίες του μηχανήματος και το "τελειώσει" χωρίς να το καταλάβει, κρίνοντάς το αρνητικά εκ λάθους.) Δεν είναι αυτό το thread που θα ξεκινήσουμε την κουβέντα για τις τοπολογίες (οπότε θα πρότεινα να μη μπει κανείς στον πειρασμό) αλλά ένα καλό παράδειγμα "δημιουργικού" σχεδιασμού είναι το MCD-203 II της Advance Acoustic. Αντί να αρκεστούν σε ένα σκέτο τριοδικό στάδιο κέρδους σε τάξη Α, οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν την διπλοτρίοδο ως διαφορικό ενισχυτή (με πόλωση από ημιαγωγική πηγή ρεύματος μάλιστα!) που ταιριάζει μια χαρά με το συνολικό κύκλωμα. Οχι "η λάμπα για τη λάμπα".
    Επίσης, θα ήθελα να διευκρινίσω (γιατί η παρεξήγηση είναι ante portas. το νοιώθω) ότι δεν είμαι κατά των ενισχυτών με λυχνίες (άλλωστε χρησιμοποιώ σε μόνιμη βάση λαμπάτο προενισχυτή!). Απλώς αισθάνομαι πιο άνετα όταν όλοι συμφωνούμε ότι οι περισσότεροι έχουν συγκεκριμένες ιδιοτροπίες που είναι, σε κάποιες περιπτώσεις, καθοριστικές.
    Και επειδή πολύ σωστά ο ian αναρωτιέται:

    Το αυτόν ισχύει και για λαμπάτους προενισχυτές;
    Θα έλεγα ότι η απάντηση είναι όχι. Ο σχεδιαστής του προενισχυτή γνωρίζει ακριβώς τι θα συνδεθεί στην έξοδό του (μέσα σε κάποια εύλογα όρια) και δεν υπάρχουν πολλές εκπλήξεις, κυρίως δυσάρεστες. Αντιθέτως, τα προενισχυτικά στάδια έχουν λόγο να υπερτερούν των ημιαγωγικών, επειδή τα περιθώρια υπερφόρτωσής τους είναι πολύ μεγαλύτερα (κατ΄αρχήν λόγω υψηλότερων τάσεων τροφοδοσίας). Το μόνο πρόβλημά τους είναι ο θόρυβος και ο μικροφωνισμός των λυχνιών, αλλά οι σοβαρές σχεδιάσεις αυτά τα λύνουν.
    Τα προβλήματα που συζητάμε (φαίνεται άλλωστε και στον τίτλο του τόπικ) αφορούν στο interfacing τελικού-ηχείου, όπου τα προβλήματα είναι πολλά και έχει τεθεί το θέμα αν θα πρέπει να είμαστε πιο αυστηροί στην αξιολόγηση της εμπέδησης των τελευταίων, ώστε να είναι συμβατά με τους ενισχυτές λυχνιών.

+ Reply to Thread

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts