Το ύφος του κειμένου δεν με βρίσκει σύμφωνο στο εξής: Περιγράφει τυπικώς σωστά την εμπέδηση (δηλαδή την μεταβολή του μέτρου της αντίστασης και της φάσης σε συνάρτηση με την συχνότητα) και εν συνεχεία αναφέρει το αμίμητο:
Tι λε; Ε, άμα τους αρέσουν τα ωμικά φορτία, τότε να ξανασχεδιάσουμε από την αρχή όλα τα ηχεία (και να τους προσφέρουμε λουλούδια και ένα κουτί με αντιστασούλες 8Ω/10W) στο πρώτο ραντεβού! Μη στενοχωρηθεί η EL34 και κατεβάσει τίποτε μούτρα. Προσωπικώς το μόνο που (ίσως, δεν αποκλείεται, υπό κάποιες προυποθέσεις...) θα με ενδιέφερε θα ήταν να μη στενοχωρηθεί καμμία ELένη, κι αυτό πολύ είναι, τώρα που το σκέπτομαι...Tubes like a resistive load![]()
Σε προσωπικό επίπεδο (και πιο σοβαρά) θα υποστήριζα μια άποψη κάπως διαφορετική: Με δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή η σημαντική πλειοψηφία των σοβαρών ηχείων είναι δύσκολα φορτία, επιστρέφω στις παλιές καλές βάσεις και λέγω:
Αφού ο καλός ο τελικός ενισχυτής οφείλει να είναι μια πηγή σταθερής τάσης (υπάρχει στο avmentor.gr κάτι σχετικό εδώ, παλιό αλλά -νομίζω- επαρκές...), θα επιθυμούσα ο δικός μου ενισχυτής να προσεγγίζει αυτή την συμπεριφορά, ασχέτως του τι υλικά έχει στην έξοδο (ας έχει και καζανάκι Niagara...). Αλλά βεβαίως, αυτό που χαλάει τη σούπα -κατά τη γνώμη μου πάντα- είναι ότι απαιτούνται σημαντικοί όρχεις για να σχεδιάσεις έναν λαμπάτο τελικό που να είναι πηγή σταθερής τάσης και ταυτοχρόνως να αγοράζεται! Αντιθέτως, οι "σχεδιαστές" αρκούνται σε κάτι σχέδια του περασμένου αιώνα (όταν τα μεγάφωνα ήταν κάτι χαρτόκορνες), με μισή λαμπίτσα και διαμαρτύρονται, ομού μετά των αντιστοίχων λυχνιο-τιφόζι για τα ηχεία "που είναι δύσκολα". Εκεί, ίσως, να βρίσκεται μια σοβαρή διαφορά μεταξύ λαμπάτων και ημιαγωγικών: Με μικρό κόστος μπορείς να βρείς κάτι σοβαρό σε ημιαγωγικό (εννοώ, κατ' αρχήν σε επίπεδο δυνατοτήτων οδήγησης) ενώ, αν θέλεις λαμπάτο στάδιο εξόδου κατάλληλο να κουνήσει ένα σοβαρό, δύσκολο, ηχείο το κόστος είναι πολύ μεγαλύτερο!


Reply With Quote
