Καταλαβαίνω την οργή, καταλαβαίνω τη λύπη αλλά δε μπορώ να «ασπαστώ» αυτές τις εκφράσεις σκεπτόμενος την καταστροφή –οικολογική και υλική- που έχουμε υποστεί.
Δεν είμαστε η μοναδική χώρα, που στη φωτιά έχουμε παραδοθεί άνευ όρων.

Προς θεού, δεν έχω τη διάθεση να προσβάλλω, μία συζήτηση κάνουμε, μέσω γραπτού λόγου, ας μη παρεννοηθεί η διάθεσή μου.

Πολλοί μιλούν για ηθελημένη εγκληματική ενέργεια…
Θα γράψω γι’ αυτά που παρατήρησα και παρατηρώ σε καθημερινή βάση από τους περισσότερους οδηγούς, άσχετα την περιοχή που κινούνται (χωρίς να σημαίνει ότι δέχομαι την πράξη τους και για περιοχές που ο κίνδυνος πυρκαγιάς δεν είναι άμεσος).

Πρώτα απ’ όλα, παρατηρώ ότι, οι περισσότεροι καπνίζουν μέσα στο αυτοκίνητο αλλά-μάλλον- τα τασάκια του αυτοκινήτου τους ήταν… στον προαιρετικό εξοπλισμό με αποτέλεσμα να μην τα επιλέξουν…
Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής είναι να πετάνε εκτός αυτοκινήτου τις γόπες, άσχετα σημείου που βρίσκονται, είτε στο κέντρο (που δύσκολα πιάνει η άσφαλτος και το τσιμέντο φωτιά), είτε στην εθνική οδό (με μεγαλύτερο κίνδυνο), είτε σε μία διαδρομή στη φύση (με άμεσο κίνδυνο φωτιάς).

Αν εμείς, που είμαστε «μονάδες» δε μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας, γιατί ρίχνουμε το φταίξιμο στους «άλλους» … ως συνήθως;

Η πρόληψη, είναι αυτό που θα μας βοηθήσει, όχι να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος.

Συζητάμε για το τι κάνει η πολιτεία, μα εμείς δεν τους έχουμε εκλέξει?
Εμείς, δεν είμαστε αυτοί που τους ψηφίσαμε, εμείς που τους βρίζουμε σε κάθε τετραετία –μετά την εκλογή τους- και ξεχνάμε ότι συζητάμε την ώρα της κάλπης?

Όλα από εμάς ξεκινούν, αυτό πιστεύω…
Αν ο καθένας μας προσπαθούσε να γίνει καλύτερος, για τον εαυτό του και μόνο, τότε τα πάντα θα άλλαζαν αυτόματα… όμως δεν υπάρχει περίπτωση για κάτι τέτοιο (δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω, τα ίδια χάλια είμαι)…

Στο μόνο που ελπίζω είναι να μπορέσουμε, έστω, αυτές τις σκέψεις να τις «περάσουμε» στα παιδιά μας, που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον εγκυκλοπαιδικής παιδείας αλλά έλλειψη ηθικής παιδείας (σεβασμός, εκτίμηση, εμπιστοσύνη στον άνθρωπο)…

Καλή εβδομάδα.