Περισσότερα στο Σεμινάριο του Κώστα πιθανά στο Βόλο με όλο το καλό το κόσμο ...
(που είχα εκείνη τη γάτα ... ; )
A... ναι
http://www.youtube.com/watch?v=RCR_CbJtwEY
.
Περισσότερα στο Σεμινάριο του Κώστα πιθανά στο Βόλο με όλο το καλό το κόσμο ...
(που είχα εκείνη τη γάτα ... ; )
A... ναι
http://www.youtube.com/watch?v=RCR_CbJtwEY
.
Δεν έχω καμμία αμφιβολία ότι η "μουσικότητα" και η χρήση της ταλανίζει ενίοτε τους λογικούς και χρησιμοποιείται συχνά για να καλύψει διάφορα σχεδιαστικά ολισθήματα. Ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν πρέπει να μας παρασύρει σε αφορισμούς και γενικεύσεις. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
Πρόκειται πράγματι για νεολογισμό, αλλά η έκφραση των ερεθισμάτων που προέρχονται από τα διάφορα αισθητήρια με χρήση λέξεων προϋποθέτει την δημιουργία νεολογισμών. Λέμε, για παράδειγμα, ότι η τάδε γεύση είναι "βαριά" (ενώ, προφανώς δεν μπορούμε να την ζυγίσουμε). Το πώς ορίζεται και το πώς χρησιμοποιήται ο κάθε νεολογισμός είναι που πρέπει να μας ενδιαφέρει κατά την γνώμη μου και όχι η δημιουργία του.Χμμμ, τι είναι η μουσικότητα; Μάλλον πρόκειται για αργκοτικό νεολογισμό των απανταχού εκλεπτυσμένων αυτιάδων,
Οχι. Δεν είναι έτσι. Δυνητικώς, θα θέλαμε, ίσως, να αντιστοιχίσουμε κάποια μετρήσιμα μεγέθη με κάποια διάσταση του ακουστικού ερεθίσματος (ή έναν συνδυασμό διαστάσεων) αλλά αυτό είναι ένα ερευνητικό πεδίο το οποίο προς το παρόν δεν έχει να προσφέρει παρά μόνο κάποια χονδρικά αποτελέσματα. Οι υποκειμενικές διαστάσεις έχουν να κάνουν μόνο με την αίσθηση της ακοής και την αντίδραση ενός υποκειμένου-ακροατή σε ένα ερέθισμα. Το ίδιο ισχύει, εκτός της διαύγειας και για όλες τις υπόλοιπες διαστάσεις.Διαυγές. Δηλαδή πρέπει να χαρακτηρίζεται από επίπεδη απόκριση και τον ορθό λόγο σήματος προς σήμα, δηλαδή να έχει υποστεί συμπίεση της δυναμικής περιοχής της ορχήστρας μέχρις εκεί που εκ των πραγμάτων επιβάλλουν τα όρια του εγγραφέα. Έτσι δεν είναι;
Σωστόν. Κλασικό λάθος κατά την διάρκεια "δοκιμών". Το πρόγραμμα αναφοράς παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Αν ακούσεις μόνο τον συγκεκριμένο δίσκο, θα τα ακούσεις όλα "άδεια" (και θα πρέπει να αρχίσεις να υποψιάζεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά με την μεθοδολογία σου). Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει πριν από μια δοκιμή είναι να επιλεγεί ένα σύνολο ηχογραφήσεων των οποίων η τεχνική αρτιότητα να είναι από τον μέσο όρο και άνω και των οποίων το περιεχόμενο να καλύπτει μια ευρεία περιοχή δυναμικών, ενέργειας, οργάνων, κ.λπ, κ.λπ. Σε μια σοβαρή εκτίμηση, θα ακούσεις πολλά κομμάτια πριν αποφανθείς για το "άδειο" ή το "γεμάτο". Αν το κοντσέρτο του Αρανχέθ είναι ένα από αυτά, θα αποτελέσει ένα πρώτης τάξης σημείο αναφοράς που θα σε βοηθήσει. Αν είναι μόνο αυτό, απλώς την πάτησες.Δηλαδή, το κοντσέρτο για την Αρανχέθ, όπου η στάθμη της κιθάρας είναι αναιμική, υπολείπεται της υπόλοιπης ορχήστρας υπό συνθήκες ζωντανής συναυλίας, η κιθάρα δεν ακούγεται εμφανώς «άδεια»;
Άλλο πράγμα το "Χωρικά Συγκεκριμένο" και άλλο ο "Συγκεκριμένος Χώρος". Ισχύει το δεύτερο (και νομίζω ότι το δεύτερο έγραψα). Αναφερόμαστε στην δυνατότητα ενός συστήματος να σου δημιουργεί την αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου, κατ΄αρχήν, και ότι αυτό το "κάπου" είναι αυτό που έχει επιλέξει ο μηχανικός ήχου -αν αυτό μπορεί με κάποιο τρόπο να προσδιοριστεί.Χωρικά συγκεκριμένο. Πόσο συγκεκριμένο; Ποιού χώρου;
Κακώς σε μπερδεύει! Δεν μιλάμε για ηχητικά εφέ που υπάρχουν σε ένα μουσικό κομμάτι. Μιλάμε για θορύβους που εμφανίζονται ενώ δεν έχουν εγγραφεί ποτέ! Αν σκέπτεσαι ότι αυτοί είναι όλοι το ίδιο ενοχλητικοί, δεν έχεις δίκιο. Για πολλούς ακροατές το "χις" της ταινίας δεν είναι τόσο ενοχλητικό όσο το pre-echo των κωδικοποιητών mp3, επομένως είναι πρόθυμοι να το ανεχτούν περισσότερο. Και μια ολόκληρη ομάδα audiophiles δεν δείχνει να ενοχλείται από τον θόρυβο επιφανείας και τα "σκρατς" των βινυλίων!Η απουσία ενοχλητικών θορύβων με μπερδεύει ακόμα περισσότερο.
Ενδιαφέρουσα μεταφορά για τον λανθασμένο στατιστικό έλεγχο... Αν κάνεις έρευνα για την ύπαρξη της ρίζας του 64 και πάρεις ένα δείγμα με μέγεθος χίλια το οποίο περιλαμβάνει μόνο Πυγμαίους, δεν δικαιούσαι φυσικά να ανακοινώσεις το αποτέλεσμα της έρευνάς σου και να περιμένεις χειροκροτήματα. Αν όμως έχεις ένα δείγμα με μέγεθος 1000, από το οποίο οι 300 είναι Πυγμαίοι, οι 200 κάτοικοι του Βόρνεο, οι 100 Ευρωπαίες Νοικοκυρές, οι 200 Φινλανδές Κομμώτριες και οι 200 Μαθηματικοί, τότε υπάρχουν εργαλεία τα οποία θα σου δείξουν ξεκάθαρα το αν υπάρχει η ρίζα αυτή (στον στατιστικό έλεγχο δεν ισχύει ακριβώς η αρχή της... δεδηλωμένης). Δεν έχω πρόχειρο το paper του Gabrielsson αλλά υποθέτω ότι δεν έφαγε μερικούς μήνες από τη ζωή του ρωτώντας κουφούς αναλφάβητους που δεν είχαν ξανακούσει μουσική ή μονομανείς με ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος για τέτοια θέματα... Αν υπήρχαν τέτοιοι στο δείγμα του, είχε τρόπο να τους βγάλει "εκτός".Δηλαδή, αν ρωτήσουμε χίλιους πυγμαίους, ποια είναι η ρίζα του 64, και δεν απαντήσει κανένας, αυτό σημαίνει πως η ρίζα του 64 είναι ανύπαρκτη;
Λάθος! H ένταση δεν είναι καθόλου αντικειμενικό κριτήριο. Αν ήταν, τότε γιατί έφαγαν την ζωή τους (κι έγιναν γνωστοί) οι Fletcher και Munson; To Loudness είναι η υποκειμενική αντίληψη που σχετίζεται με το εύρος των ταλαντώσεων μιας ηχητικής πηγής και η αντίληψη αυτή αλλάζει ανάλογα με την συχνότητα και την διάρκεια του ήχου και -σύμφωνα με ορισμένους- με την ψυχολογική κατάσταση του υποκειμένου (είναι, για παράδειγμα, γνωστό ότι το "επόμενο πρωινό" μετά από μια καλή οινοποσία, πολλοί είναι ευαίσθητοι στον ήχο, περισσότερο από ό,τι συνήθως!). Η καμπύλη ζύγισης "A" η οποία υπάρχει στα ηχόμετρα (τα οποία μετρούν στάθμη και όχι ένταση) είναι μια ισοστάθμιση που προσπαθεί να προσαρμόσει συμπεριφορά του οργάνου στην συμπεριφορά του ανθρώπινου αυτιού.Καλά και άγια όλα αυτά αλλά κανένα από αυτά (με εξαίρεση την ένταση) δεν είναι αντικειμενικό κριτήριο αξιολόγησης του ήχου.
Τέλος, είναι σαφές ότι οι οκτώ διαστάσεις και τα παράγωγά τους όπως η "Μουσικότητα" δεν είναι αντικειμενικά κριτήρια. Κανένας δεν τα είπε ποτέ τέτοια. Εδώ βρισκόμαστε στην πλευρά του Subjective Evaluation και προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε επιστημονικά, χρησιμοποιώντας αυστηρούς κανόνες και στατιστική.
Ωραία! Τότε πώς διακρίνουμε το διαυγές από το μη διαυγές άκουσμα; Να το αναλύσω σε δύο σκέλη;
Πρώτον, τί συμβαίνει και μια ηχογράφηση είναι διαυγής, ενώ μια άλλη δεν είναι; Για παράδειγμα, το «My name is Prince» το ακούω ως διαυγές, ενώ «Το καλύτερο παιδί» του Γιάννη Πλούταρχου δεν διακρίνω διαύγεια, το ακούω μουντό και «βαρύ», ενώ το «Καμαρούλα μια σταλιά» (η τεχνοτροπία του οποίου έχει επηρεάσει καταφανώς «το καλύτερο παιδί», ως σύνθεση), ακούγεται επίσης διαυγής. Και τα τρία κομμάτια έχουν μικρό λόγο σήματος προς σήμα (παίζουν όλοι δυνατά), αλλά ο Prince και ο Πουλόπουλος (και η ηχογράφηση με τη Μαίρη Χρονοπούλου επίσης) είναι η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με τον Πλούταρχο.
Δεύτερον, ψυχανεμίζομαι πως μεγάλο ρόλο στην διαύγεια, έτσι όπως την αναφέρεις, παίζει και η ακουστική του εκάστοτε συγκεκριμένου χώρου, καθώς και η τοποθέτηση των ηχείων. (Δηλαδή, ο Πλούταρχος ακούγεται πιο σουλουπωμένος στον ακουστικά νεκρό χώρο του αυτοκινήτου). Αν αυτό είναι σωστό, τότε ο χαρακτηρισμός ενός ενισχυτή ως μουσικού προϋποθέτει ότι προς αυτήν την κατεύθυνση συνεπικούρησαν και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του συστήματος. Σωστά;
Να υποθέσω ότι στους ενοχλητικούς θορύβους συμπεριλαμβάνονται οι παραμορφώσεις; Εάν ναι, εκτός από αυτές, τί άλλο περιλαμβάνεται συνήθως;
Και μια ακόμα ερώτηση: Εντάξει με την έρευνα του Gabrielsson. Όλοι όσοι μετέρχονται αυτού του όρου, τον εννοούν με αυτήν την επιστημονική έννοια; Διότι, ακόμη και αν αγνοούν αυτό το paper, νομίζω πως ενδόμυχα είναι σε θέση να αισθανθούν το «μουσικό» άκουσμα, αφού έχουν σχετικές προσλαμβάνουσες παραστάσεις. Εκεί που τους χάνω, είναι με τα μηχανήματα. Έχω βιώσει τη μουσικότητα με μηχανήματα που όχι απλώς στερούνται της σχετικής έξωθεν καλής μαρτυρίας, αλλ’ αντιθέτως θεωρούνται τυπικά «μη μουσικά», καθ’ όσον είναι της ούτως ειπείν τεχνοκρατικής σχολής. Θέλω να πω δηλαδή, μήπως η μουσικότητα είναι περισσότερο μια καραμέλα ευρείας κατανάλωσης, όπως επισημαίνει και ο caerbannog; Γιατί, άμα βγεις στη γύρα και αναφέρεις λέξεις όπως paper, JAES και τα ρέστα, οι περισσότεροι της χαϊεντοκοινότητας, μη σου πω όλοι δηλαδή, θα βγάλουν σπυριά.
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα
Aυτό είναι κάτι που θα μπορούσε, ίσως, να το απαντήσει κάποιος ο οποίος ασχολείται με την ηχογράφηση και την παραγωγή. Το θέμα όμως δεν είναι το τι συντελεί στην διαύγεια μιας ηχογράφησης, αλλά το αν με δεδομένη μια ηχογράφηση το αποτέλεσμα κρίνεται ως διαυγές ή όχι.Πρώτον, τί συμβαίνει και μια ηχογράφηση είναι διαυγής, ενώ μια άλλη δεν είναι;
Αν αναφερόμαστε σε μια σωστά στημένη δοκιμή, το υπόλοιπο σύστημα δεν παίζει σημαντικό ρόλο (μέσα σε κάποια πλαίσια). Είναι ένα από τα δεδομένα του πειράματος, μια από τις ελεγχόμενες μεταβλητές του, για να χρησιμοποιήσω τον σωστό όρο. Το ίδιο συμβαίνει και με την ακουστική του χώρου. Είναι αυτονόητο ότι, ως μεταβλητές, όλα αυτά καλόν είναι να ελέγχονται και να στοχεύουμε σε καλές επιδόσεις (υπάρχουν μάλιστα προδιαγραφές για ορισμένες από αυτές). Ωστόσο οι υποκειμενικές δοκιμές προαπαιτούν μια περίοδο εκμάθησης και προσαρμογής τόσο στον χώρο όσο και στο σύστημα αναφοράς. Αυτό, βεβαίως, σημαίνει ότι όποιος εκφράζει άποψη για οποιοδήποτε μηχάνημα χωρίς να έχει προηγούμενη εμπειρία από το σύστημα και τον χώρο ώστε να μπορεί να εκτιμήσει τις διαφορές, απλώς είναι θύμα αυταπάτης!ο χαρακτηρισμός ενός ενισχυτή ως μουσικού προϋποθέτει ότι προς αυτήν την κατεύθυνση συνεπικούρησαν και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του συστήματος. Σωστά;
Περιλαμβάνεται οτιδήποτε μπορεί να εκληφθεί από τον ακροατή ως "ενοχλητικός θόρυβος". Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι στην σωστή τους εκδοχή οι υποκειμενικές εκτιμήσεις δεν συνδέουν τον ακροατή με την τεχνική πλευρά του πειράματος το οποίο συνήθως δεν είναι καν ορατό! Οι ακροατές δεν γνωρίζουν τι ακριβώς ακούνε ή τι ακριβώς ψάχνουν. Η διαδικασία εξελίσσεται με την αντίθετη φορά: Αν η στατιστική ανάλυση φέρει στην επιφάνεια ικανές ενδείξεις για το ότι υπάρχουν "ενοχλητικοί θόρυβοι", τότε είναι δουλειά εκείνων που έστησαν το πείραμα να ψάξουν ποιοί είναι αυτοί και γιατί εμφανίζονται!Να υποθέσω ότι στους ενοχλητικούς θορύβους συμπεριλαμβάνονται οι παραμορφώσεις; Εάν ναι, εκτός από αυτές, τί άλλο περιλαμβάνεται συνήθως;
Έτερον, εκάτερον φίλτατε! Το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιοι, πολλοί ή και η πλειοψηφία -αν θέλεις- που κακομεταχειρίζονται ένα εργαλείο, αυτό δεν μειώνει την αξία του εργαλείου! Συμφωνώ απολύτως με το ότι η "Μουσικότητα" αλλά και άλλοι όροι χρησιμοποιούνται ατυχώς κατά καιρούς, αλλά αυτό δεν μπορεί να σημαίνει κάτι για την υποκειμενική εκτίμηση και την επιστημονική της πλευρά.(...) θεωρούνται τυπικά «μη μουσικά», καθ’ όσον είναι της ούτως ειπείν τεχνοκρατικής σχολής. Θέλω να πω δηλαδή, μήπως η μουσικότητα είναι περισσότερο μια καραμέλα ευρείας κατανάλωσης, όπως επισημαίνει και ο caerbannog; Γιατί, άμα βγεις στη γύρα και αναφέρεις λέξεις όπως paper, JAES και τα ρέστα, οι περισσότεροι της χαϊεντοκοινότητας, μη σου πω όλοι δηλαδή, θα βγάλουν σπυριά.
Όχι και έτερον εκάτερον. Δυοίν θάτερον!
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα
Δεν θα συμφωνήσω μαζί σου εδώ... Μια ομάδα μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο σωστά και προς όφελός της (ώστε τα μέλη της να μπορούν να συννενοηθούν) και μια άλλη να τον χρησιμοποιεί λάθος, είτε από άγνοια είτε εκ του πονηρού... Η μια χρήση δεν αποκλείει την άλλη (πολύ φοβάμαι ακόμη και όταν αναφερόμαστε στο ίδιο πρόσωπο!)![]()
Εγώ εξέθεσα την αποψίν μου εγκαίρως και ευσυνόπτως, ως προσήκει μοι. Δηλαδή κολοκύθια εις το πάτερον!![]()
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα
Δεδομένου ότι δεν διαθέτω τη σχετική τεχνική κατάρτιση και επάρκεια ώστε να εξηγήσω κάποια πράγματα, θα ήθελα να μεταφέρω μια εμπειρική άποψη για τη "μουσικότητα", όρο τον οποίο έχω και εγώ αναγκαστεί να χρησιμοποιήσω για να περιγράψω τον ηχητικό χαρακτήρα κάποιου μηχανήματος. Όπως έχω διαπιστώσει στο μικροσύμπαν μου η χρήση της λέξης κατά κανόνα σημαίνει το μη κουραστικό-ενοχλητικό ήχο. Μουσικό συνήθως λέω το μηχάνημα του οποίου ο ήχος "ρέει" και μοιάζει να είναι πιο κοντά στο φυσικό ήχο από ότι ο υπεραναλυτικός ήχος με τον τέλειο διαχωρισμό των οργάνων. Η εμπειρία μου, από την εποχή που ως φοιτητής εργαζόμουν σε χώρους με ζωντανή μουσική, λέει ότι ο ζωντανός ήχος δε μοιάζει με τις "κοντινές πολυμικροφωνικές" ηχογραφήσεις - συνήθως δεν είναι τόσο αναλυτικός και διαυγής. Ίσως αυτό να έχει να κάνει με το πως ο εκάστοτε χώρος επιδρά στο γεγονός.Αυτός πιστεύω ότι είναι και ο λόγος για τον οποίο μερίδα ακροατών προτιμά τις τριόδους και τις κόρνες με τα χάρτινα μεγάφωνα-δημιουργούν μια παρόμοια ακουστική εντύπωση (αφήνω στην άκρη τη θεωρητικοποίηση του λάθους και τη μαύρη μαγεία).
Το θέμα βέβαια σε τελική ανάλυση είναι σε τι αναφέρεται η "πιστότητα".Παρά τα όσα λέγονται τριγύρω περί απόλυτης αναφοράς, νομίζω ότι ένας αναπαραγωγέας μπορεί να είναι κατά το δυνατόν "πιστός" στα δεδομένα της ηχογράφησης -και έτσι πρέπει να κρίνεται- και όχι στο ίδιο το μουσικό γεγονός. Το αν η ηχογράφηση είναι του γούστου μας ή όχι δεν έχει να κάνει με τη δυνατότητα του κάθε μηχανήματος να αναπαραστήσει σωστά ή όχι το περιεχόμενό της.Ο νοών νοείτω και ο έχων ώτα ακούειν...
Ελπίζω "τραγουδώντας περί αρχιτεκτονικής" να μην μπέρδεψα χειρότερα τα πράγματα.:d
Ðþò üìùò ìðïñåß êáíåßò íá êñßíåé áí ç ïéêéáêÞ áíáðáñáãùãÞ áíôáðïêñßíåôáé óôá äåäïìÝíá ôçò ç÷ïãñÜöçóçò; Ç ãíùóôÞ ìÝèïäïò ðïõ áêïëïõèåßôáé áðü ðïëëïýò reviewers åßíáé íá âÜæïõí ìÝôñéåò ç÷ïãñáöÞóåéò ìå ôçí åëðßäá üôé èá áêïýãïíôáé ðñÜãìáôé Üó÷çìá. Ç ðñïâïëÞ ôçò ðáñáìüñöùóçò êáé ôïõ èïñýâïõ èåùñåßôáé ùò êáô´ åîï÷Þí óçìÜäé ðéóôüôçôáò, åíþ ôá ìç÷áíÞìáôá ìå ðéï áéóéüäïîç ðñïïðôéêÞ èåùñïýíôáé åê ôùí ðñïôÝñùí «÷ñùìáôéóìÝíá». Äåí åßíáé üìùò êáèüëïõ óßãïõñï üôé ç éêáíüôçôá åíüò çëåêôñéêïý Þ ìç÷áíéêïý ìåôáôñïðÝá íá áíáðáñÜãåé óùóôÜ (Þ êáé íá äéïãêþíåé) ôï ëåõêü èüñõâï êáé ôéò õøçëÝò áñìïíéêÝò åßíáé ç ßäéá ðïõ ôïõ åðéôñÝðåé íá áðïäßäåé ïñèÜ êÜðïéåò Üëëåò ç÷çôéêÝò äïìÝò ìå ìåãáëýôåñï ìïõóéêü åíäéáöÝñïí – åî ïõ êáé ç óõíÞèçò äéÜóôáóç ìåôáîý ìåôñÞóåùí êáé áêñïÜóåùí. Åßíáé óáí íá èåùñåßò ùò êáôåîï÷Þí êñéôÞñéï åõöõÀáò ôçí éêáíüôçôá åíüò áíèñþðïõ íá åíôïðßæåé áäõíáìßåò êáé ëÜèç.
Ìéá ëýóç èá Þôáí íá öÝñïõìå óôï óðßôé ìáò ôï ôåëéêü master, Ýôóé üìùò áîéïëïãïýìå áðëÜ ôçí ðéóôüôçôá ôïõ ìÝóïõ åããñáöÞò – êáé åäþ ðïõ ôá ëÝìå óå ìéá óýã÷ñïíç øçöéáêÞ ç÷ïãñÜöçóç ðñáêôéêÜ Ý÷ïõìå Þäç óôá ÷Ýñéá ìáò ôï ôåëéêü master. Êáëýôåñá èá Þôáí ßóùò íá óõãêñßíïõìå ôïí Þ÷ï ôïõ óõóôÞìáôüò ìáò ìå ôïí Þ÷ï ôïõ studio monitor êáé ìÜëéóôá óôï ÷þñï ôïõ äåýôåñïõ. ÐÝñá üìùò áðü ôéò ðñáêôéêÝò äõóêïëßåò äåí ðñÝðåé íá îå÷íÜìå üôé ôá êáëÜ «åðáããåëìáôéêÜ» (äåí åßíáé ðÜíôá îåêÜèáñç ç äéÜêñéóç) ìç÷áíÞìáôá studio áíáðáñáãùãÞò áðïóêïðïýí êõñßùò óôïí åíôïðéóìü ðáñáìïñöþóåùí êáé óöáëìÜôùí ðñïò åîÜëåéøç, óôçí êáëýôåñç ðåñßðôùóç, åíþ óôç ÷åéñüôåñç – êáé ðïëý óõíçèéóìÝíç, åéäéêÜ åêôüò êëáóéêÞò – äåí åßíáé ðáñÜ junk hardware. Óå ðïëëÝò äõóôõ÷þò ðåñéðôþóåéò ï ç÷ïëÞðôçò èá åðéôýã÷áíå ðïëý êáëýôåñá áðïôåëÝóìáôá áí ÷ñçóéìïðïéïýóå ùò monitor ôï äéêü ìáò óýóôçìá áíáðáñáãùãÞò.
Ï ìç÷áíéêüò Þ÷ïõ ðïõ åðé÷åéñåß remaster Ý÷åé ùò Ýó÷áôï êñéôÞñéï ìüíï ôçí ðéóôüôçôá óôç ðñùôüôõðç ôáéíßá; Åßíáé ç áêôéíïãñáößá åíüò áíèñþðïõ ðéï áíôéðñïóùðåõôéêÞ áðü ôç öùôïãñáößá ôïõ; ×ñçóéìïðïéïýìå ôçí ðéóôüôçôá óôï master ùò êñéôÞñéï êáé óôï ÷þñï ôçò åéêüíáò; ×ñåéáæüìáóôå åéäéêÝò ãíþóåéò ãéá íá åêôéìÞóïõìå ôç öõóéêüôçôá áíáðáñáãùãÞò ìéáò áíèñþðéíçò öùíÞò, ìéáò êéèÜñáò, åíüò âéïëéïý, åíüò ðéÜíïõ; Êáé äåí õðÜñ÷ïõí ìç÷áíÝò ðïõ äßíïõí öôåñÜ êáé óôï ðéï áíÜðçñï mp3?
Last edited by stefanow; 09-24-2011 at 04:46 PM.