Το θέμα μπορεί να φαντάζει αρχικώς ανόητο αλλά έχει βάθος (και νομίζω ότι μιλώ, εδώ, εκ μέρους όλων των δοκιμαστών)!
Η μέλετη των χαρακτηρισμών που χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε με λόγο ένα ερέθισμα έχει τις ρίζες της σε άλλες "τέχνες" (με κυριώτερη αυτήν της γευσιγνωσίας) αλλά έχει μελετηθεί αρκετά και στον χώρο του audio.
Ένα από τα σημαντικά προβλήματα είναι αυτό της ύπαρξης διαφορετικών γλωσσών, επομένως και διαφορετικού συνόλου επιθέτων και ουσιαστικών από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε χαρακτηρισμούς.
Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι από ότι φαίνεται μπορούμε να καταλήξουμε σε έναν πολύ μικρό αριθμό τέτοιων λέξεων (ανά γλώσσα) έτσι ώστε να είναι στατιστικώς ανεξάρτητα, δηλαδή κάθε λέξη να αντιστοιχεί σε μια υπαρκτή ιδιότητα ενός ακουστικού ερεθίσματος και κάθε ιδιότητα να μπορεί να χαρακτηριστεί από μία και μόνο λέξη. Μια κλασική εργασία επάνω στο θέμα είναι η "Perceived Sound Quality of Sound Reproducing Systems" η οποία δημοσιεύθηκε στο JASA to 1979 από τους Gabrielsson και Sjorgen. Αυτοί καταλήγουν σε οκτώ διαφορετικές "διαστάσεις" ενός ακουστικού ερεθίσματος ως εξής (οι μεταφράσεις στα Ελληνικά δικές μου):

1. Clearness (Διαυγές)
2. Sharpness-Softness (Οξύ-Μαλακό)
3. Brightness-Darkness (Φωτεινό-Σκοτεινό)
4. Fullness-Thinness (Γεμάτο-Άδειο)
5. Feeling of Space (Αίσθηση του Χώρου)
6. Nearness (Εγγύς)
7. Disturbing Sounds (Θoρυβώδες)
8. Loudness (Ένταση)

Eίναι εμφανές ότι γύρω από τα παραπάνω μπορεί να γίνει αρκετή κουβέντα: Για παράδειγμα τρείς από τις διαστάσεις ορίζονται με σαφή άνω και κάτω όρια (οι 2, 3 και 4), ενώ οι υπόλοιπες όχι. Κάποιες από αυτές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν επιτυχώς με επίθετα (η 5) ενώ μια περιλαμβάνει ένα ολόκληρο σύνολο ερεθισμάτων τα οποία θα πρέπει -ίσως- να εκτιμηθούν ξεχωριστά (η 7).

Και ο ίδιος ο Gabrielsson δεν είναι πολύ πιστός στην λίστα του. Στην εργασία του "Perceived Sound Quality of High Fidelity Loudspeakers" προκύπτει μια λίστα με διαστάσεις κάπως διαφορετικές, ανάμεσα στις οποίες είναι και η "Fidelity". Ο συγκεκριμένος όρος, φαίνεται να είναι σύνθετος και αφορά όχι ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό του προγράμματος αλλά την συνολική αίσθηση που αποκτούμε ακούγοντας κάτι, την προδιάθεσή μας να το χαρακτηρίσουμε "Ποιοτικό" ή όχι. Η έρευνα (Gabrielsson και Toole) δείχνει, όλως περιέργως, ότι υπάρχει στατιστική σχέση ανάμεσα στην συνολική αίσθηση που αποκομίζει ένας ακροατής και στην αξιολόγηση των επιμέρους διατάσεων που έχει κάνει: Γενικοί χαρακτηρισμοί που σχετίζονται με το "Fidelity", όπως είναι το "True to Nature" και το "Pleasant" προϋποθέτουν (στατιστικώς) μια αξιολόγηση η οποία είναι υψηλή στην "Διαύγεια", αποκλίνει προς το "Μαλακό", το "Γεμάτο", το με "Αίσθηση του Χώρου" και το "Αθόρυβο".

Προσωπικώς, χρησιμοποιώ σπάνια τον όρο "Μουσικός" επειδή δεν μπορώ να τον συνδέσω με τα ερεθίσματα από μια ακρόαση σε ρυθμό δοκιμής (αυτό είναι, μάλλον, χαρακτηριστικό της ιδιοσυγκρασίας του κάθε ακροατή) ωστόσο, με την εμπειρία που έχω αποκομίσει από συζητήσεις, ο όρος αυτός μάλλον συμπίπτει με τον γενικό χαρακτηρισμό του "Fidelity", όπως τον χρησιμοποιεί ο Gabrielsson ή τον όρο "True to Nature" όπως τον χρησιμοποιεί ο Toole. Επομένως μια απάντηση στο αρχικό ερώτημα είναι ότι:

1. Ο όρος "Μουσικότητα" είναι de facto υπαρκτός και τον χρησιμοποιούμε (ακουσίως αφού, από όσο γνωρίζω, δεν έχει γίνει κάποια συγκεκριμένη εργασία για τις διαστάσεις του ακουστικού ερεθίσματος στην ελληνική γλώσσα) για να εκφράσουμε μια γενική άποψη για ένα ακουστικό ερέθισμα.

2. Ως σύνθετος όρος η Μουσικότητα βασίζεται σε πέντε από τις οκτώ διαστάσεις, όπως τις έχει θεμελιώσει ο Gabrielsson ως εξής: Ενα ηχητικό ερέθισμα είναι μουσικό όταν είναι Διαυγές, Μαλακό, Γεμάτο, δημιουργεί την Αίσθηση ενός συγκεκριμένου Χώρου και δεν περιέχει Ενοχλητικούς Θορύβους. Αυτό μπορεί να ακουστεί, ίσως, ως θέσφατον δικό μου ή του Gabrielsson, όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι φαίνεται να προκύπτει με βάση έρευνες ανάμεσα σε δεκάδες επίθετα και ουσιαστικά και μέσα από πολλές υποκειμενικές δοκιμές, επομένως έχει μια κάποια βαρύτητα.

3. O τρόπος με τον οποίο αναλύει κανείς ένα ακουστικό ερέθισμα σε συνιστώσες και αντιστοιχεί σε κάθε συνιστώσα μια διάσταση στον χώρο του λόγου είναι, όπως φαίνεται, επίκτητος, απαιτεί δηλαδή εκπαίδευση και συσσώρευση εμπειρίας. Εκεί, φυσικά, εισέρχεται μια διαφορετική ομάδα προβλημάτων!