Δεν μπορείς να μην σκεφτείς: Από την μια πόσο μεγάλη ευτυχία είναι να κάνεις κάτι που σε ικανοποιεί τόσο βαθιά μέχρι τα 78 σου χρόνια και από την άλλη ποιά συναισθήματα πρέπει να αφήνει σε έναν τέτοιον άνθρωπο μια τέτοια "τελευταία" παράσταση. Πώς το αποφασίζεις; Πότε; Με ποιά κριτήρια; Πόσο δύσκολο να είναι; Σπάνιοι προβληματισμοί σε μια παγκόσμια κοινωνία όπου για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων η δημιουργική περίοδος συμπίπτει με μια δουλειά που γίνεται με το στανιό και η ζωή περιορίζεται στην αναμονή της σύνταξης (και του επακόλουθου θανάτου -πνευματικού και σωματικού).
Τέτοια βλέπω και μου ξανάρχεται το κέφι για δοκιμές!