Εεεε... χμμμ... Ο "z" απαντά με τον γνωστό γλαφυρό τρόπο στο ερώτημα σου, θα έλεγα, σωστά.
Μια περισσότερο πολιτικώς ορθή απάντηση θα ήταν ότι, απλώς, ο άνθρωπος δείχνει να μην γνωρίζει τα βασικά. Τα "αποθέματα ρεύματος" είναι ένα υποκειμενικό μεν, εμμεσως μετρήσιμο, δε, χαρακτηριστικό: Υποδηλώνει την δυνατότητα ενός τροφοδοτικού (του ενισχυτή) να αποθηκεύσει μεγάλη ενέργεια στους πυκνωτές του και την δυνατότητα του σταδίου εξόδου να διαχειριστεί την ενέργεια αυτή χωρίς να καεί. Επειδή αυτό που μας ενδιαφέρει στα "αποθέματα" είναι η μεταβατική τους συμπεριφορά, κάτι δύσκολο να το μετρήσουμε, έχουμε ένα έμμεσο κριτήριο: Την δυνατότητα του ενισχυτή να συμπεριφέρεται ως πηγή ιδανικής τάσης, να μπορεί δηλαδή να αναπτύξει την δέουσα τάση στα άκρα ενός φορτίου (εν προκειμένω του ηχείου) και να την υπηρετήσει με το απαραίτητο ρεύμα όπως αυτό καθορίζεται από τον -στο σχολείο διδασκόμενο- νόμο του Ωμ ανεξαρτήτως της αντίστασης του φορτίου.
Tί σημαίνει αυτό; Ότι ο ιδανικός ενισχυτής σε κάθε υποδιπλασιασμό του φορτίου (από τα 8Ω στα 4Ω -ας πούμε) θα πρέπει να διπλασιάσει την ισχύ του (εσύ απαιτείς την ίδια τάση στα άκρα του ηχείου, η αντίσταση είναι η μισή άρα:

P=VxI και I=V/R => P=V^2/R

Από εκεί προκύπτει και ο κανόνας του διπλασιασμού της ισχύος που απαιτούμε από έναν "βαρβάτο" ενισχυτή. Φυσικά, λόγω απωλειών και άλλων περιορισμών, ο διπλασιασμός δεν γίνεται εσαεί! Λέω ότι αυτή είναι μια έμμεση μέτρηση επειδή είναι στατική (ενώ η μουσική δεν είναι!). Πιο κοντά στην υποκειμενική αίσθηση είναι το δυναμικό περιθώριο. Περισσότερες λεπτομέρειες για όλα αυτά μπορείς να διαβάσεις εδώ.

Από εκεί και πέρα, το να προσπαθεί κάποιος, αυθαιρέτως, να αντιπαραβάλλει μετρήσιμα μεγέθη με αυτό που ακούει αυτός, είναι ένα θέμα που χρήζει διαφορετικού σχολιασμού. Σε παραπέμπω, λοιπόν, στον προλαλήσαντα!