Διαπίστωση η οποία οδηγεί σε πονηρές σκέψεις για το τι στ' αλήθεια είναι ο "χαρακτήρας λάμπας"
Κατά τη γνώμη μου, καθόλου πονηρές! Ένα από τα σημαντικά τεχνικά (και μετρήσιμα) χαρακτηριστικά των ενισχυτικών κυκλωμάτων, για πολλούς το μοναδικό, που εξηγεί τον ιδιαίτερο ήχο τους είναι η σύνθεση των αρμονικών της παραμόρφωσης. Αυτή η σύνθεση κάνει τους ενισχυτές καλόηχους κατά την υπερφόρτωση, κάτι που γνωρίζουν όσοι παίζουν ηλεκτρική κιθάρα εδώ και δεκαετίες και που επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι ανεχόμαστε από αυτούς πολύ μεγαλύτερα ποσοστά παραμόρφωσης. Αλλά υπερφόρτωση συμβαίνει συχνά και εύκολα στα τελικά στάδια, επομένως "λαμπάτο" ήχο (με την καλή ή την κακή έννοια) παίρνεις πιο σύχνά από αυτά. Εννοείται, ότι δεν είναι μόνο αυτό το ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των λυχνιών, είναι όμως πολύ σημαντικό και, νομίζω, το πιο εύκολο στο να γίνει αντιληπτό "με το αυτί" από οποιονδήποτε. Γι΄αυτό το λόγο πολλοί θεωρούν ως ιδανικό συνδυασμό προ- τελικού, έναν προενισχυτή με λυχνίες (που έχει μεγάλα περιθώρια υπερφόρτωσης, απαιτεί λίγα στάδια και παραμένει ουδέτερος) και έναν τελικό με ημιαγωγούς που μπορεί να σ(μ)πρώξει και κανένα ηχείο της προκοπής χωρίς να υπεροδηγείται και να... λαμπίζει (δικό μου το ρήμα... ) αδιάκοπα! Επίσης, το γεγονός ότι ο χαρακτήρας σχετίζεται με την υπερφόρτωση, εξηγεί γιατί, συχνά, οι μεγάλοι λαμπάτοι τελικοί (με τα πολλά βατ) ακούγονται "λιγότερο λαμπάτοι" σε σχέση με τους μικρούς: Φτάνουν δυσκολότερα κοντά στο όριο της υπερφόρτωσής τους!