Έχει σκεφτεί κανείς ότι η ποιότητά της Ελληνικής διαιτησίας είναι ευθέως ανάλογη της ποιότητας του Ελληνικού ποδοσφαίρου; Γιατί θέλουμε Άγγλους, Ιταλούς και Ισπανούς διαιτητές χωρίς να έχουμε Άρσεναλ, Μίλαν και Ρεάλ; Μήπως οι φίλαθλοι αντί να ασχολούνται με τη διαιτησία και τις αδικίες της, ανεβάζοντας τις απαιτήσεις για την ορθή κρίση ενός επόπτη στο 1/50 του δευτερολέπτου (τόσο διαρκεί ένα καρέ των "αμφισβητούμενων" φάσεων που προβάλλονται κάθε Κυριακή ώστε να γνωμοδοτήσουν οι διάφοροι...), θα έπρεπε να ασχοληθούν με τα χάλια της ... Λίγκας (τρομάρα μας!); Δεν βλέπουν ότι στην Ελλάδα, το ποδόσφαιρο είναι ένα διαφορετικό παιχνίδι (που παίζεται από κάτι γερόντια που έχουν για κοντρόλ μια γκέλα πέντε μέτρα -πλην εξαιρέσεων- διαδραματίζεται στο πλάτος του γηπέδου και περπατώντας) και ότι οι ομάδες γίνονται ρεντίκολο κάθε φορά που παίζουν "έξω"; Και μην ακούσω για Μπενφίκα και Ίντερ. Αυτά είναι γελοίες συμπτώσεις!
Νομίζω ότι αν οι φίλαθλοι κάθε ομάδας πλάκωναν απλώς στο ξύλο τον "πρόεδρα" κάθε φορά που η ομάδα παίζει κλωτσοσκούφι, θεωρώντας τον υπεύθυνο (και είναι: αυτό προβλέπει η θεωρία του management - έχει την ευθύνη την οποία και εκχωρεί, δεν παραχωρεί!) δηλαδή σχεδόν σε κάθε αγωνιστική, οι πρόεδροι θα ήταν λιγότεροι (και πιθανόν πιο προσεκτικοί στην επιλογή του χόμπυ τους -υπάρχει και το γκόλφ σε τελευταία ανάλυση), το πρωτάθλημα καλύτερο (ή τουλάχιστον πιο διασκεδαστικό) και οι διαιτητές ακόμη καλύτεροι. Με λίγα λόγια, το να συζητάς για παράγκες και κλεμμένα (μ)πέναλτι στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι σαν να συζητάς για υγρασία στον Τιτανικό. Ήμαρτον ρε, που λέει κι εκείνος ο τύπος...