Πράγματι ο σωστός όρος είναι "στερεοφωνικό" και το κείμενο που παραθέτει ο zonepress περιέχει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία. Σήμερα, "stereo" ονομάζουμε κάθε τεχνική η οποία μπορεί να δημιουργήσει ένα ηχητικό πεδίο το οποίο περιλαμβάνει πληροφορίες θέσης των ηχητικών πηγών, δηλαδή ένα ηχητικό πεδίο το οποίο μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι "ακούμε" τις πηγές στις θέσεις που καταλάμβαναν κατά την ηχογράφηση. Ετσι, το stereo περιλαμβάνει και τα πολυκαναλικά συστήματα αν και έχω την εντύπωση ότι το ερώτημά σου περιστρέφεται γύρω από το κλασικό, δικαναλικό σύστημα. Επειδή αυτού του είδους η στερεοφωνία βασίζεται επάνω στην εργασία του Blumlein και χρησιμοποιεί μεγέθη στάθμης και φάσης για να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση του εστιασμού των πηγών, οι κανόνες είναι σχετικώς απλοί: Πρώτον πρέπει με κάθε τρόπο να διατηρούμε το "τρίγωνο" του Blumlein, δηλαδή να τοποθετούμε τις πηγές και τον ακροατή στις κορυφές ενός ισοπλεύρου (και όχι ισοσκελούς!) τριγώνου. Δεύτερον, πρέπει να διατηρούμε την ομοιότητα των δύο καναλιών από την πηγή μέχρι το ηχείο. Αυτά τα δύο σημαίνουν ότι για να απολαύσεις stereo θα πρέπει να κάθεσαι σε συγκεκριμένη θέση (το λεγόμενο sweet spot) και να έχεις στη διάθεσή σου ένα σύστημα με όμοια κανάλια (αυτό είναι κατά περίπτωση εύκολο, όπως συμβαίνει με τις ψηφιακές πηγές και τους ενισχυτές ή δύσκολο όταν έχουμε να κάνουμε με έναν ασύμμετρο χώρο). Μερικά στοιχεία για το stereo γενικώς (δικαναλικό και πολυκαναλικό) μπορείς να βρείς και εδώ (κείμενο σχετικώς παλαιό αλλά με πληροφορίες που ισχύουν και σήμερα).