Για να επανέλθουμε στην τεχνική πλευρά του θέματος, όπως ήδη ανέφερα στην αρχή, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα δημοσίευση στο JAES με τίτλο "Effects of Loudspeaker, Amplifier and Cable Interactions", ενδιαφέρουσα μάλιστα για δύο λόγους: Πρώτον, δεν ασχολείται καθόλου με υποκειμενικές κρίσεις, παρά το γεγονός ότι συγκρίνει άμεσα κάποια καλώδια πολύ γνωστών κατασκευαστών της εποχής όπως του Mark Levinson, της Kimber, της Krell, της Belden και της Spectra Strip, παραμένοντας σε καθαρά τεχνικό επίπεδο.
Δεύτερον, κατέληξε σε πρακτικά αποτελέσματα, σε συγκεκριμένες δηλαδή προτάσεις.
Επίσης, ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι τα καλώδια που χρησιμοποίησε είχαν σημαντικές διαφορές σε μετρήσιμα χαρακτηριστικά (αντίσταση, αυτεπαγωγή και χωρητικότητα). Υπήρξε καλώδιο που εξαπλασίασε την αντίστασή του σε συχνότητες άνω των 10KHz! O συντάκτης του άρθρου συνέθεσε ένα μαθηματικό μοντέλο του καλωδίου που συνδέει τον τελικό ενισχυτή με το ηχείο και έλαβε υπ' όψιν του σε εξομοιώσεις τα χαρακτηριστικά εξόδου του ενισχυτή (συντελεστή απόσβεσης και αντίσταση) καθώς επίσης και την συμπεριφορά του ηχείου ως φορτίο. Τα αποτελέσματα ήταν ενδιαφέροντα, με αποκλίσεις στην απόκριση συχνότητας του συτήματος μέχρι και 1.5dB, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες για καλώδια μήκους 3.1 μέτρων.
Στα συμπεράσματα της δημοσίευσης, αναφέρεται ότι η καλύτερη απόκριση παρατηρήθηκε με καλώδια χαμηλής επαγωγής και ενισχυτές με υψηλό συντελεστή απόσβεσης που δεν μεταβάλεται με την συχνότητα. Θεωρεί ως πλέον ενδεδειγμένη επιλογή την χρήση καλωδίων με πολύκλωνους αγωγούς με μονωμένους κλώνους καθώς επίσης και την διατομή Litz, η οποία ωστόσο κατά την γνώμη του βοηθά όχι λόγω της μείωσης του επιδερμικού φαινομένου (για το οποίο υποτίθεται ότι χρησιμοποιήται) αλλά λόγω της μείωσης της αυτεπαγωγής του καλωδίου. Το κείμενο κλείνει με προτάσεις: Καλύτερο θεωρήθηκε ένα Spectra Strip, με τα Kimber 16LPC και Audio Quest Litz να ακολουθούν (μην ξεχνάτε ότι αυτά αποτελούν μοντέλα του 1990!).
Κατά τη γνώμη μου, όλα αυτά δείχνουν ότι πράγματι και υπό προυποθέσεις το καλώδιο που συνδέει τον ενισχυτή και τα ηχεία μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο και μάλιστα ακαθόριστο (επειδή οι μετρήσεις των χαρακτηριστικών της εξόδου του ενισχυτή είναι δύσκολες και σπάνια δημοσιεύονται) και ίσως γι΄αυτό να έχουμε τα γνωστά φαινόμενα "μαύρης μαγείας" και τις διάφορες paranormal απόψεις περί "μάτσιγκ". Βρίσκω ενθαρρυντικό το γεγονός ότι, αν προσπαθήσεις πολύ, (κάνοντας για παράδειγμα διαδοχικές μετρήσεις στον συντελεστή απόσβεσης ενός ενισχυτή) μπορείς να λύσεις τέτοιου είδους θέματα με βάση την λογική.
Θα προσπαθήσω να βρω αντίστοιχες πληροφορίες και για τα interconnects...