Το υψηλής πιστότητας ηχοσύστημα δε θα "ενοχλεί" το αυτί σε καμιά ηχογράφηση.
Θα συμφωνήσω σε αυτό, αν και ο παράγοντας "ενόχληση" είναι κάπως ασαφώς καθορισμένος. Νομίζω ότι, πράγματι, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η πλειοψηφία των ηχογραφήσεων δεν βγαίνει από το mastering ως πραγματικά ενοχλητική, επομένως όντως, ένα καλό σύστημα θα βρεί πάντα κάποια θετικά στοιχεία και δεν θα ενοχλεί.
Το απίθανο, ωστόσο, δεν είναι αδύνατο. Εχω δύο παραδείγματα:

1. Ladyhawke (ΟSTτου Andrew Powel από την ομώνυμη ταινία )
2. Timewind (η πρώτη AAD έκδοση σε CD του δίσκου του Klaus Schulze, προσφάτως βγήκε remastered)

Και οι δύο είναι εξόχως κουραστικοί σε ορισμένα σημεία (ειδικά ο πρώτος, για τον οποίο μπορεί κανείς να διαβάσει και σχετικό κείμενο εδώ)

Επειδή, τέλος, ο zonepress έθεσε θέμα "ελληνικών παραγωγών" οφείλω να πω ότι ένας μεγάλος αριθμός σημαντικών μουσικών και σημαντικών έργων έχει κυριολεκτικώς καταστραφεί από χάλια παραγωγές/χαράξεις οι οποίες δεν ακούγονται από κανένα σύστημα, παρά μόνο με πολύ σοβαρές υποχωρήσεις σε θέματα ποιότητας.