Και έτσι φτάνουμε αισίως στο αποκορύφωμα της παραδοξολογίας. "Θέλουμε" (Α' Πληθυντικό) "σύμφωνα με τα γούστα μας" (τα οποία εξ ορισμού διαφέρουν).
Υποθέτω ότι ο πρώτος πληθυντικός χρησιμοποιήται για να δηλώσει ένα σύνολο (των audiophiles) κάθε στοιχείο του οποίου μπορεί να έχει διαφορετική συμπεριφορά. O petermeni θέτει ευθέως το γνωστό πρόβλημα, το οποίο κατά την γνώμη μου δεν είναι πρόβλημα: Από την στιγμή που πληρώνεις δικαιούσαι να αγοράσεις ό,τι θεωρείς ότι σε ικανοποιεί! Αυτό που δεν δικαιούσαι (πληρώνεις-δεν πληρώνεις) είναι το να αποδίδεις σε αυτό ιδιότητες που δεν έχει.
Όμορφο άκουσμα; Σαφώς. HiFi; Πιθανότατα όχι.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ενώ εγώ προθύμως αποδέχομαι τα μειονεκτήματα ενός συστήματος ακριβείας (το κυριώτερο των οποίων είναι το ότι προδίδουν ατέλειες, το αμέσως επόμενο είναι ότι γενικώς έχουν υψηλό κόστος και συγκεκριμένες τεχνικές απαιτήσεις, χώρου για παράδειγμα) γιατί κάποιος από "απέναντι" δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι ένα σύστημα που απλώς αρέσει δεν προσεγγίζει απαραιτήτως την υψηλή πιστότητα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί άραγε υπάρχουν άνθρωποι που τα θέλουν και τα δύο;

"καλυτερόμετρο" δεν υπαρχει.
Αυτό, θα ήθελα να το συζητήσουμε γιατί κατά ένα μεγάλο της ποσοστό η φράση αυτή μου φαίνεται ότι αποτελεί μια καλή δικαιολογία για διάφορα προιόντα που απλώς ακούγονται "κάπως"... Τί πάει να πεί δεν υπάρχει καλυτερόμετρο; Αν δεν υπάρχει τότε πώς γίνονται οι διάφορες επιλογές (όχι αυτό το μεγάφωνο, εκείνο. Οχι έτσι η καμπίνα, αλλοιώς. Οχι αυτόν το τελεστικό, τον άλλο). Πώς είναι δυνατόν να δεχόμαστε μια σειρά από καλυτερόμετρα στα επιμέρους εξαρτήματα ενός μηχανήματος, τα οποία χειρίζεται ο σχεδιαστής για να πάρει σημαντικές, υποτίθεται, αποφάσεις, αλλά δεν υπάρχει καλυτερόμετρο για το όλον; Προσωπικά θα ήθελα έναν ορισμό του καλυτερόμετρου, για να δούμε αν υπάρχει ή αν μπορεί να υπάρξει...