Quote Originally Posted by dStam View Post
Αυτό, προφανώς, είναι ένα ερώτημα που -κυρίως- θα πρέπει να απευθυνθεί σε αυτόν που διέλυσε το σύστημα! Για να παραμείνω στο θέμα του thread, βλέπω λίγο δύσκολο να υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την σχέση τελικού-ηχείου, ούτε και το Spendor είναι ένα κακό ηχείο (ίσως μόνο λίγο παλιομοδίτικο με τα σημερινά δεδομένα). Το πιθανότερο λοιπόν είναι (με κάθε επιφύλαξη φυσικά) να έχουμε να κάνουμε με ένα πρόβλημα "επιπέδου 3". Με άλλα λόγια είτε ο ακροατής δεν συμφωνούσε με τον ήχο του συστήματος για τους λόγους που εξέθεσα στο τελευταίο post, είτε το σύστημα είχε κάποιο άλλο πρόβλημα. Είναι, δύσκολο να κάνει κανείς διαγνώσεις από μακρυά αλλά είναι πιθανόν το SP2 να μην μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις στάθμης: 104dBA στο μέτρο, σημαίνει 107 από τα δύο ηχεία, και σε απόσταση τεσσάρων μέτρων 95dBA (και μόνον η χρήση της ζύγισης "Α" στην προδιαγραφή, αντί σκέτων dBSPL δημιουργεί υποψίες: Το φίλτρο αυτό κόβει σημαντικά τις χαμηλές συχνότητες, επομένως τίθεται εν αμφιβόλω η δυνατότητα του ηχείου να φτάσει στις στάθμες αυτές σε ολόκληρο το φάσμα...) . Αν κάποιος ήθελε να ακούσει πραγματικά δυνατά σε μεγάλο χώρο, ίσως το ηχείο να μην επαρκούσε.
Ενα καλό διαγνωστικό εργαλείο στην συγκεκριμένη περίπτωση θα ήταν να γνωρίζαμε με τι αντικαταστάθηκε...
Εγώ που διέλυσα το σύστημα τι θα πρέπει να απαντήσω; Πόσο ανόητη ιδέα ήταν το να επιχειρηθεί συνδυασμός αυτός ; Ναι ήταν εντελώς ανόητη ιδέα.

Τα ενισχυτικά της Parasound όχι μόνο δεν δείχνουν κακά με βάση τα τεχνικά κριτήρια που έθεσες αλλά με βάση αυτά είναι άριστα.

Το ηχείο όχι μόνο δεν είναι κακό αλλά ήταν πάρα πολύ καλό και παραμένει (η μόδα που είπες δεν μας αφορά). Εξάλλου όταν έκανα τη δοκιμή έστω και οριακά, ήταν ακόμα στη μόδα. Δεν θέλω να αναφερθώ σε reviews και διακρίσεις απλά μένω στο ότι ήταν από τα καλύτερα ηχεία.

Τώρα για τα χαμηλά η Spendor είχε, τουλάχιστον τότε, τη θεωρία της που την είχαν και έχουν και πολλοί άλλοι ακόμα και τώρα και πιθανά και στο μέλλον κάτι υπεραπόσβεση χαμηλών και τα ρέστα. Γενικά δεν μιλάμε για αμερικάνικο ηχείο με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Μιλάμε για ένα από τα κορυφαία Spendor και για ένα από τα all time classic Εγγλέζικα.

Επίσης δεν του ζητήθηκε ποτέ να παίξει δυνατά. Να παίξει χαμηλά όμορφα και ωραία, Jazz, (μικρές ορχήστρες με φωνή ούτε τίποτα μεγάλες μπάντες κλπ ) του είχε ζητηθεί και τα είχε καταφέρει κάτι παραπάνω από μια χαρά επί 5 χρόνια.

Τα ενισχυτικά που του έκαναν παρέα ήταν κάποια Εγγλέζικα, ΜF και Μagnum. Ειδικά ο ολοκληρωμένος Class A της Μagnum ήταν ότι το καλύτερο. Όποιος τον έχει του προτείνω να τον προσέχει σαν τα μάτια του.

Απλά με το set αυτό δεν είχα τόση διαφάνεια όση το αυτί μου ζητούσε και είχε ακούσει σε άλλα set. To θέμα ήταν ότι τελικά το απέδωσα στον ενισχυτή και τον έβαλα στην άκρη (ευτυχώς δεν τον έδωσα) φέρνοντας τα Parasound (είχαν φάει και πολύ σπρώξιμο εκείνη την εποχή...) πεπεισμένος και εγώ για τη ορθότητα απόψεων όπως

Quote Originally Posted by dStam View Post
Ετσι όπως το βλέπω εγώ, η σχέση ενός τελικού ενισχυτή με ένα ηχείο έχει τρία επίπεδα:
1. Το τεχνικό επίπεδο. Εδώ τα πράγματα είναι σε πολύ σημαντικό ποσοστό ξεκάθαρα, υπό την έννοια ότι το μόνο που οφείλει να κάνει ένας κατάλληλος ενισχυτής είναι να οδηγήσει σωστά το ηχείο. Η δυνατότητά του αυτή εξαρτάται πράγματι από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Σε αυτά θα περιελάμβανα:
1α. Την ονομαστική ισχύ του, εκπεφρασμένη σε κάποια από τις αποδεκτές μορφές (και ακόμη καλύτερα την απόκριση ισχύος).
1β. Μια ένδειξη για το δυναμικό του περιθώριο (είτε αυτή είναι μια δεύτερη μέτρηση σε μικρότερη αντίσταση, είτε τα Joules του τροφοδοτικού. Το τελευταίο είναι καλύτερο αλλά μάλλον δύσχρηστο)
1γ. Μια σειρά από μετρημένα, με κάποια αποδεκτή μέθοδο, τυπικά μεγέθη όπως είναι η παραμόρφωση (αρμονική και ενδοδιαμόρφωσης) και ο θόρυβος. Αν τα μεγέθη αυτά έχουν μορφή απεικόνισης σε συνάρτηση με τη συχνότητα, ακόμη καλύτερα. Ενα καλό διάγραμμα thd, δείχνει, συνήθως εύγλωττα, το γιατί ο τάδε ενισχυτής μπορεί να ακούγεται σκληρός, ή μαλακός, ή ευχάριστος.
1δ. Τον συντελεστή απόσβεσης (τελευταίος στη λίστα και έσχατος στην σημασία), οι περισσότεροι ενισχυτές υπερκαλύπτουν τις απαιτήσεις εδώ.
Εχοντας όλα αυτά ανά χείρας, είναι γενικά δύσκολο να κάνεις "λάθος" διαλέγοντας έναν ενισχυτή. Αυτός με τα καλύτερα χαρακτηριστικά είναι η καλύτερη ενισχυτική διάταξη, τελεία.
Και

Quote Originally Posted by dStam View Post
Ομως, η αποστολή σου δεν είναι να πάρεις "καλό ενισχυτή" (δυστυχώς) αλλά "καλό ενισχυτή για το ηχείο", οπότε μπαίνει στο παιχνίδι το δεύτερο επίπεδο:
2. Το επίπεδο της σχέσης ενισχυτή-ηχείου.
Το σύνολο σχεδόν των σχεδιάσεων ενισχυτικών κυκλωμάτων γίνεται (και μετράται) με διαδικασίες οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις καταλήγουν σε ένα ωμικό φορτίο. Ακόμη και αν κάποιοι κατασκευαστές κάνουν μετρήσεις με φορτία που εξομοιώνουν ηχεία δεν είναι υποχρεωμένοι να τις δημοσιεύουν διότι καμμία προδιαγραφή δεν το απαιτεί, ούτε και καθορίζει κάποια μέθοδο. Επομένως είναι σαν να μη γίνεται (κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με το "ρεύμα": Δεν υπάρχει προδιαγραφή, επομένως ο καθένας γράφει ό,τι του γουστάρει). Το γεγονός αυτό κανονικά θα έπρεπε να μας προβληματίζει μόνο όσον αφορά θέματα οδήγησης, υπό την έννοια ότι το ηχείο ως μιγαδικό φορτίο ενδέχεται να επιδεικνύει κακή συμπεριφορά με πολύ χαμηλές τιμές εμπέδησης και να ταλαιπωρεί έναν ενισχυτή (ειδικά, έναν μικρό ενισχυτή). Φευ, το πρόβλημα είναι αλλού: Ο κάθε κατασκευαστής ηχείου είναι σε θέση να κάνει τα πλέον απίστευτα πράγματα (πολλά έχουν δει τα μάτια μου -μ'αυτό μου φέρνει τρόμο -που λέει και ο ποιητής...). Το ηχείο ακούγεται "περίεργα", δηλαδή ακούγεται χάλια, ή -σύμφωνα με τον σχεδιαστή/αντιπρόσωπο/δυστυχή ιδιοκτήτη- "θέλει προσοχή και σωστό ματσάρισμα", δηλαδή, θέλει έναν ενισχυτή με προβλήματα που ελπίζουμε ότι θα αντισταθμίσουν τα προβλήματα του ηχείου. Αυτό συμβαίνει συχνότερα από ότι νομίζει κανείς και στο μέτρο που το διασκεδάζεις ως χομπίστας δεν είναι κατακριτέο στον χώρο των audiophiles. Mερικά παραδείγματα:
2.1 Ηχείο με σοβαρά προβλήματα στις υψηλές συχνότητες (δεν πάει ψηλά, παραμορφώνει έντονα, κ.λπ): Πιθανόν θα ακουστεί καλύτερα με έναν ενισχυτή που βγάζει μεγάλες αρμονικές παραμορφώσεις (άρτιες που είναι κι ευχάριστες, μασκάροντας τα πάντα).
2.2 Ηχείο με μικρές δυνατότητες σε στάθμες (μικρά μεγάφωνα, διαφράγματα από υλικό που "σπάει" εύκολα, bass reflex που σφυρίζει εύκολα κ.λπ): Λίγα (και καλά...) βάτ. Κατά προτίμηση ο ενισχυτής πρέπει να κλιπάρει πριν αρχίζει να τρίζει το γούφερ.
2.3 Ηχείο με προβλήματα διαφάνειας, φασικά προβλήματα, προβλήματα στην εικόνα: Ενισχυτές με μικρή δυναμική περιοχή. Το τελευταίο που θέλεις είναι να σου επιτρέψει το σύστημα να ακούσεις μικρές ορχήστρες, με ακραίους και χρονικά διαχωρισμένους ήχους σε μεγάλες στάθμες.
Σε γενικές γραμμές, η απαίτηση για "μάτσινγκ" κατά την προσωπική μου άποψη, υποκρύπτει κάποιο σοβαρό μειονέκτημα του ηχείου, είτε αυτό είναι κακή συμπεριφορά ως φορτίο (το ευκολότερο: παίρνεις έναν καλό κτηνώδη τελικό και καθαρίζεις) είτε άλλα πιο κρυφά και δύσκολα στην αντιμετώπισή τους.
Και...Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ, αντί να πάρεις το τεχνοκρατικώς προβλεπόμενο εξαίσιο αποτέλεσμα...πάρε τα από τέτοια μου και γίνε εσύ το πρόβλήμα κατά την Σταματάκιο ακουστική λογική και προσέγγιση που λέει:

Quote Originally Posted by dStam View Post
Βεβαίως, αν τα πράγματα ήταν έτσι το πρόβλημα θα είχε λύση: Γνωρίζοντας τα πραγματικά μειονεκτήματα του ηχείου, μπορεί κανείς -ίσως- να βρεί έναν αντίστοιχο ενισχυτή. Αλλά, ξανα-δυστυχώς, δεν ψάχνεις απλώς έναν "καλό ενισχυτή για το ηχείο" αλλά έναν "καλό ενισχυτή για το ηχείο σου".
Πράγμα που μας φέρνει στο επόμενο επίπεδο.
3. Το επίπεδο της σχέσης ακροατή-ηχείου-ενισχυτή. Εδώ τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα διότι όχι μόνο ο κάθε ακροατής έχει μια συγκεκριμένη άποψη, αλλά η άποψη αυτή είναι και μεταβλητή κατά τρόπο απρόβλεπτο! Στην ιδανική περίπτωση, ο ακροατής οφείλει να γνωρίζει δύο πράγματα: Πρώτον, τί είναι ένας σωστός ήχος (σε γενικές γραμμές -αυτό το μαθαίνεις ακούγοντας λίγη ζωντανή μουσική, και πολλή αναπαραγώμενη από πολλά, καλά και κακά, συστήματα) και δεύτερον τι αρέσει σε εκείνον προσωπικά, με άλλα λόγια να γνωρίζει τις διαφορές μεταξύ του σωστού και του επιθυμητού. Αυτό γίνεται σπανίως... Αν η απόσταση μεταξύ του "σωστού" και του "επιθυμητού" είναι πολύ μεγάλη τότε δύο πράγματα μπορούν να γίνουν: Είτε να προσεγγιστεί το πρώτο από το δεύτερο (να αλλάξει δηλαδή, έστω λίγο, η προσωπική άποψη) είτε να μπούμε στην διαδικασία του ματσαρίσματος και μάλιστα με τέσσερεις βαθμούς ελευθερίας (δύο όσον αφορά τον ενισχυτή και δύο όσον αφορά το ηχείο), ένα πρόβλημα του οποίου η λύση αποκαλύπτεται συνήθως τυχαία και είναι εξαιρετικά ασταθής (συνήθως απαιτεί συγκεκριμένα είδη μουσικής...)

Συνοψίζοντας:
Εχω την άποψη ότι η δυσκολία στην επιλογή ενός ενισχυτή, είναι σοβαρό κριτήριο για το ότι κάτι δεν πάει καλά με το ηχείο ή/και τον χώρο, ή/και τον ακροατή: Τα ενισχυτικά κυκλώματα είναι γενικώς αρκετά εξελιγμένα και μπορείς να βρείς σχετικώς εύκολα κάτι πολύ καλό. Σε επίπεδο προσωπικής επιλογής, θα ξεκινούσα, λοιπόν, από το ηχείο: Αν είναι το καλύτερο δυνατό (για το συγκεκριμένο μπάτζετ και τον συγκεκριμένο χώρο) τότε η επιλογή του ενισχυτή περιορίζεται από τα κριτήρια του τεχνικού επιπέδου και το μάτσινγκ πάει περίπατο. Αν δεν είναι, την έβαψες! (πούλα το και πάρε άλλο)