Το προχώρησες το πράγμα...!
Λοιπόν, μια απλή ανάλυση θα μπορούσε να είναι η εξής:

Επειδή (ελπίζω) μιλάμε για ακτινικό βραχίονα, δηλαδή για σώμα που εκτελεί περιστροφή γύρω από άξονα, μιλάμε για ροπή αδρανείας, ας την πούμε Ρ.

Για κάθε τέτοιο σώμα ισχύει:

P=m x (r^2) [1]

όπου m η μάζα του σώματος, r η ακτίνα περιστροφής του και το ^ σημαίνει ύψωση σε δύναμη.

Εκφράζοντας την μάζα m συναρτήσει P και r από την παραπάνω σχέση:

m=P/(r^2) [2]

Ας ονομάζουμε, τώρα Μ την συνολική ενεργό μάζα του βραχίονα. Τότε,

Μ=m1+m2+...+mk [3]

όπου m1, m2, ...mk οι μάζες των k τμημάτων που τον απαρτίζουν.

Για κάθε τέτοιο τμήμα με μάζα mk, ισχύει:

Pk=mk x rk [4]

όπου Pk η ροπή αδρανείας του συγκεκριμένου τμήματος και rk η απόστασή του από το κέντρο περιστροφής. Υποθέτω, εδώ, ότι για τις ανάγκες της ανάλυσης κάθε τμήμα μπορεί να θεωρηθεί ως αδιάστατο σημείο, περιορισμένο στο κέντρο βάρος του πραγματικού τμήματος, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να προσέξει κανείς ποιά τμήματα του βραχίονα θα χωρίσει και θα ζυγίσει!

Χρησιμοποιώντας τις σχέσεις [4], [3] και [2] έχουμε για την ενεργό μάζα Μ του βραχίονα:

Μ=(P1+P2+...+Pk)/(r^2) [5]

όπου P1, P2, ...Pk οι ροπές αδράνειας των επιμέρους τμημάτων του βραχίονα.

Με προβληματίζει το r: Eτσι όπως το σκέπτομαι το πράγμα, αυτό θα πρέπει να είναι το ενεργό μήκος, δηλαδή η απόσταση της ακίδας της κεφαλής από το κέντρο περιστροφής (απόσταση κέντρου περιστροφής του βραχίονα από το κέντρο περιστροφής του πλατό + ιδανική υπερκρέμμαση, αριθμό τον οποίο πρέπει να γνωρίζεις, αφού τον έχεις σχεδιάσει εσύ!).

Ενας απλός αλγόριθμος, τώρα, θα μπορούσε να είναι ο εξής:

1. Επιλέγεις αυθαιρέτως σε ποιά τμήματα θα χωρίσεις τον βραχίονα. Τα τμήματα αυτά θα πρέπει να είναι "λογικά" δηλαδή θα πρέπει, αν τα μοντελοποιήσεις ως σημεία με μάζα σε ένα χαρτί, να δημιουργούν τελικώς κάτι που θα μοιάζει με τον βραχίονά σου.
2. Ζυγίζεις τα τμήματα αυτά με κάποια σχετική ακρίβεια.
3. Χρησιμοποιείς τα σχέδιά σου για να προσδιορίσεις τις αποστάσεις κάθε τμήματος από το κέντρο περιστροφής. Τα πιο "δύσκολα" μου φαίνεται ότι θα είναι αυτά που καταλήγουν στο κέντρο, δηλαδή το στέλεχος του βραχίονα και οποιαδήποτε συνδετική δοκός από κάποιο τμήμα προς τα σημεία έδρασης. Αυτά ίσως πρέπει να μοντελοποιηθούν ως σημειακές μάζες και να αθροιστούν στην μάζα του τμήματος το οποίο συνδέουν. Με βάση τη λογική αυτή, το στέλεχος θα είναι μια σημειακή μάζα σε απόσταση ίση με το μήκος του (ή, ίσως απόσταση ίση με το ενεργό μήκος -το συζητάμε)
4. Σχεδιάζεις ένα "συρμάτινο" μοντέλο του βραχίονα όπου μια σειρά από σημειακές μάζες συνδέονται με το κέντρο περιστροφής με αβαρείς δοκούς οι οποίες καθορίζουν τις αποστάσεις των μαζών από το κέντρο αυτό. (ο βραχίονάς σου θα μοντελοποιηθεί σαν μια σειρά από κουκίδες που ενώνονται με γραμμές).
5. Με βάση όλα αυτά, υπολογίζεις τις επιμέρους ροπές αδρανείας όπως φαίνεται στην σχέση [4]
6. Βάζεις τις ροπές που υπολόγισες στην σχέση [5] και υπολογίζεις την ενεργό μάζα M του βραχίονα.
7. Δοκιμή: Τρέξε έναν απλό δίσκο-τεστ με τρακ για τον προσδιορισμό της συχνότητας συντονισμού με το αυτί (υπάρχουν τέτοιοι και είναι εύκολοι στη χρήση τους), βρες την συχνότητα αυτή και βάλε την στην γνωστή εξίσωση που συνδέει την συνολική μάζα του συστήματος (κεφαλής και ενεργού του βραχίονα) με την ενδοτικότητα της κεφαλής. Επιβεβαιώνονται τα αποτελέσματα; Προσοχή στις μονάδες! Αξίζει τον κόπο να το ψάξουμε το θέμα. Κράτα μας ενήμερους για προβλήματα και αποτελέσματα!

υ.γ.: Oλα τα παραπάνω, αποτελούν σκέψεις που πιθανώς να είναι σωστές! Δεν το έχω κάνει ποτέ στην πράξη επομένως δεν ξέρω πόσο μέσα στην πραγματικότητα είναι!