Quote Originally Posted by dStam View Post
Γρήγορη απάντηση (αν χρειαστεί θα επανέλθω...):
Τόσο ο McIntosh όσο και ο Lamm (και οι περισσότεροι λαμπάτοι τελικοί) χρησιμοποιούν μετασχηματιστές εξόδου με διαφορετικές λήψεις για φορτία 8Ω και 4Ω. Aν οι μετρήσεις για τις διαφορετικές τιμές αντίστασεις γίνουν με το φορτίο στη "σωστή" θέση (δηλαδή το dummy load των 8Ω στην λήψη των 8Ω και αντιστοίχως το των 4Ω στην λήψη των 4Ω) ή ισχύς που προκύπτει είναι ίδια κι έτσι εξηγείται το φαινόμενο. Αν χρησιμοποιήσουμε μόνο μια λήψη και για τις δύο μετρήσεις, ο ενισχυτής είτε θα δίνει περισσότερη είτε (πιθανόν) και λιγότερη ισχύ, όπως συμβαίνει και με τους ενισχυτές χωρίς μετασχηματιστές εξόδου.
Όπερ, τίθεται το ερώτημα: Ποιά είναι η σωστή μεθοδολογία; Αποψή μου είναι ότι πρέπει να γίνονται και οι δύο μετρήσεις. Κάνοντας μέτρηση ισχύος στις δύο διαφορετικές λήψεις, ελέγχεις την ποιότητα του μετασχηματιστή και την προσαρμοστικότητα του ενισχυτή σε διάφορα ηχεία. Κάνοντας μέτρηση ισχύος στην μια μόνο λήψη, ελέγχεις τις δυνατότητες σε ρεύμα καθώς η εμπέδηση του φορτίου αυξομειώνεται (το dummy load εξομειώνει την τυπική αντίσταση στην οποία έχει καταταχτεί το ηχείο).
Προεκτείνω:

Τα προβλήματα ενός λαμπάτου ενισχυτή είναι δύο:
Πρώτον, η χρήση ΜΤΣ εξόδου στην έξοδο, ώστε να προσαρμοσθεί η υψηλή εσωτερική αντίσταση του ενεργού στοιχείου εξόδου με τη χαμηλή αντίσταση του ηχείου.
Δεύτερον, το γεγονός ότι η τεχνολογία των λυχνιών κενού δημιουργήθηκε και μεσουράνησε στα καταναλωτικά ηλεκτρονικά σε καιρούς δύσκολους, γενικά, αλλά και ειδικά όσον αφορά την απόδοση ωφέλιμης ισχύος, από οικονομοτεχνικής άποψης. Δηλαδή, η υψηλή ισχύς με λάμπες ήταν πολύ δαπανηρή υπόθεση, δοθέντος ότι, όταν στη δεκαετία του 50 είχε κάποιος ενισχυτή 25W, ήταν κάτι σαν κροίσος, ενώ το τέρας του Frank McIntosh, o MC3500 των 300W, ήταν απλά κάτι άπιαστο.

Παρένθεση: Η ηλεκτρική ισχύς είναι μέγεθος σύνθετο, αποτελούμενο από το γινόμενο της τάσης επί το ρεύμα. Έτσι, αυτά τα δύο μεγέθη μπορούν να κυμαίνονται το ένα σε σχέση με το άλλο, αλλά πάντοτε το γινόμενό τους δεν μπορεί να υπερβεί την ενεργειακή οροφή στη μονάδα του χρόνου, τη μέγιστη ισχύ του ενεργού στοιχείου εξόδου, εν προκειμένω της λάμπας.