Πάνω που νόμισα ότι το λατρεμένο Αμπουθίφι πήγαινε για φούντο, ιδού, ανέπνευσε. Εκαυχάτο για "καθημερινή ανανέωση" και έχει καταντήσει να βγάζει μία ειδησούλα την εβδομάδα και μία "δοκιμή" το δίμηνο. Αλλ' όχι, επιμένει, και δημοσιεύει "δοκιμή" του DAC ΥΒΑ 202.

Στις ακουστικές εντυπώσεις, ξεκινάει λέγοντας ότι οι
"νότες του κοντραμπάσου, του ηλεκτρικού μπάσου αλλά και του εκκλησιαστικού οργάνου ... είναι όλες παρούσες."
Καλό αυτό. Θα μπορούσαν να είναι και απούσες. Ξεκινάει ο DAC τη ντο μείζονα, ντο, ρε, μι, σολ, λα σι, ντο. ΕΕΕΕΕΕΕΕΠΠ! Που πήγε το ΦΑ?? ΦΑ? Φα? Πού είσαι ρε Φα? Ρε ρε, που είναι το φα? Σύ, σί, τι λες? Μι, μη τολμήσεις και πεις ψέματα, θα σε φάω! Αυτό στο στρατό λέγεται "εγκατάλειψη φυλακής" και τιμωρείτα με Φ. Ε λοιπόν όχι, με τον ΥΒΑ το Φα δεν θα φάει Φ. Πάμε παρακάτω.
"Η ατάκα είναι καλή όντας διακριτική χωρίς να τραβάει τη προσοχή μας".
Όλες οι ατάκες? Δηλαδή αν η ατάκα είναι γραμμένη και παιγμένη για να ξαφνιάζει, ο ΥΒΑ την κάνει διακριτική με το ζόρι? Και αν κληθεί να αναπαραγάγει το λαίκόν αριστούργημα:
Του τά 'πα, του τά 'πα, του τά 'πα του αθρώπου,
ατάκα, ατάκα, ατάκα κι επιτόπου

τι θα κάνει? Κενό? Θα φάει Φ η ατάκα?
"Η [sic] φωνές τώρα καθώς και τα όργανα που το κυρίως περιεχόμενο τους βρίσκεται στη, πολύ σημαντική, μεσαία περιοχή είναι αυτά που μπορούν να χαρακτηρίσουν το WD202 ως μαλακό και ανάλαφρο"
Σαν μους.

"Μας άρεσε:
Ηχητικός χαρακτήρας
Κατασκευή και κυκλωματική διάταξη
Μουσικότητα, εμφάνιση και ευγένεια.

Δεν μας άρεσε:
Η ανάλυση και η απόδοση ισχνών λεπτομερειών κινείται στον μέσο όρο της κατηγορίας τιμής"
Τι είναι "ισχνή λεπτομέρεια"? Ισχνός σημαίνει αδύνατος, λιπόσαρκος. Όπως στην παροιμία "Μαύρος λύκος και ισχνός, του πατέρα του καημός". Ή στις ισχνές αγελάδες του Φαραώ. Άραγε υπάρχουν και μη ισχνές λεπτομέρειες? Και αν ναι, πώς τις λένε? Παχιές? Χοντρές? Βουβάλες? Τόφαλους? Και πόσο παχιά μπορεί να είναι μία λεπτομέρεια για να πάψει να είναι λεπτομέρεια και να γίνει, π.χ., παχυμέρεια*? Δεν είναι άτοπον? Μου θυμιζει το βαφτιστικό μου, που όταν ήταν μικρούλης έφτιαχνε ανύπαρκτα παραμύθια από το μυαλό του για να μας τα διηγηθεί. Είπε μία φορά λοιπόν ότι ο ιππότης έφτασε σε μία γέφυρα, που την φύλαγε ένας ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΝΑΝΟΣ! Μα δεν υπάρχουν πάρα πολύ μεγάλοι νάνοι. Αν υπάρχουν, δεν είναι νάνοι πλέον. 'Ετσι και με τις ισχνές και τις παχιές λεπτομέρειες.

Και πώς αποδίδει ο "μέσος όρος κατηγορίας τιμής" αυτές τις ισχνές λεπτομέρειες? Είναι αυτό πλαίσιο αναφοράς που βοηθάει τον αναγνώστη? Όχι, δεν είναι. Είναι σαν να ρωτάς "πότε αλλάξατε μπουζί?" και να σου απαντούν "όταν μετακομίσαμε στο Χαλάνδρι"! Συνεννόηση μπουζ-ούκ-ι.

Το πρόβλημα δεν επικεντρώνεται μόνο στο Αμπουθίφι, ούτε μόνο στην Ελλάδα. Είναι γενικό. Διάφοροι άσχετοι και ημιάσχετοι αποφασίζουν ότι μπορούν να γίνουν "κριτικοί". Και αρχίζουν να γράφουν. Χωρίς να κατέχουν ούτε το αντικείμενο, ούτε το μέσον (τη γλώσσα), ούτε τις νοηματικές συμβάσεις πάνω στις οποίες βασίζεται η γλώσσα για να αποκτήσει περιεχόμενο. Και έτσι προκύπτει ο αχταρμάς: μη απούσες νότες, διακριτικές ατάκες, μαλακές και ανάλαφρες μεσαίες, ισχνές λεπτομέρειες και πάρα πολύ μεγάλοι νάνοι.

*Καταχρηστική η αναφορά μου στον Γεώργιο Παχυμέρη. Ο χρονικογράφος που βέλτιστα προσιδιάζει προς τους κριτικούς ήχου είναι ο Ιωάννης Μαλάλας. Με την κατάλληλη προσαρμογή