Είναι προφανές ότι οι δευτερογενείς αυτές εκπομπές:
(α): Είναι πάντα καθυστερημένες ως προς την αρχική εκπομπή
και
(β): Συμβάλλουν με αυτήν, αλλού και άλλοτε ενισχυτικά και αλλού και άλλοτε εξασθενητικά, δηλαδή δημιουργούν κροσσούς:

Η χρονική καθυστέρηση των δευτερογενών εκπομπών υπακούει αδρά στο φαινόμενο Haas, το οποίο λέει ότι εάν δύο ίδιοι ήχοι εκπεμφθούν από διαφορετικά σημεία στο χώρο, τότε ένας άνθρωπος (εξαιρούνται οι χαϊεντάδες) αναγνωρίζει ως σημείο εκπομπής εκείνο που προηγήθηκε χρονικά, αρκεί η χρονική διαφορά να μην υπερβαίνει τα 30-40 μιλλισεκόντ. Ο ακριβής χρόνος ποικίλλει ανάλογα με τη μεθοδολογία του πειράματος, αλλά το ψυχοακουστικό υπόβαθρο του φαινομένου είναι το ίδιο πάντα.
Για να επανέλθω στο κυρίως πιάτο, ο τρόπος με τον οποίον γίνεται η μετάβαση που λέμε baffle step από τη φόρτιση 4π στην 2π έχει περιγραφεί εξαντλητικά πριν πενήντα-τόσα χρόνια από έναν γίγαντα της Ηλεκτροακουστικής, τον Harry Olson, στο κλασσικό του σύγγραμμα "Direct Radiator Loudspeaker Enclosures".
Last edited by zonepress; 03-04-2008 at 05:54 PM.
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα