
Originally Posted by
zonepress
Διάβαζα σε γνωστο ειδησεογραφικό φόρουμ-παράρτημα του Journal of Irreproducible Paradoxology
... να γράφουν διάφοροι για την "περίθλαση". Είναι κακή η περίθλαση, είναι καλή η περίθλαση, είναι κατά βάθος καλή η περίθλαση, αλλά έχει παρορμητικό χαρακτήρα και παρεξηγείται χωρίς λόγο, το μόνο της ελάττωμα είναι η ειλικρίνειά της και άλλα τέτοια lifestylικά.
Το συζητούμενο (ο Θεός την κάνει συζήτηση, αλλά τέλος πάντων) είναι η baffle diffraction. Όταν μία ηχητική πηγή δεν είναι σημειακών διαστάσεων, ή όταν είναι αλλά βρίσκεται προσαρμοσμένη σε μία επιφάνεια (baffle, μπάφλα) η οποία δεν είναι άπειρη σε μέγεθος, τότε συμβαίνουν τα εξής:
Η ηχητική ακτινοβολία της πηγής εκπέμπεται σε χώρο 4π εάν το μήκος κύματός της είναι πολύ μεγαλύτερο απο τις διαστάσεις της μπάφλας. Ή της πηγής, αν δεν είναι σημειακού μεγέθους. Αυτό λέγεται "περίθλαση". Εάν πάλι τα εκπεμπόμενα μήκη κύματος είναι πολύ μικρότερα από τις διαστάσεις της μπάφλας, τότε η ακτινοβολία εκπέμπεται σε χώρο 2π. Είναι προφανές ότι τότε το ηχητικό κύμα εκπέμπεται στον μισό χώρο από ότι στην πρώτη περίπτωση και συνεπώς μετράται σε επίπεδο 6 dB υψηλότερο από ότι σε χώρο 4π.
Το φαινόμενο αυτό, η σταδιακή μετάβαση δηλαδή από ένα επίπεδο έντασης σε ένα άλλο, κατά 6 ντεσιμπέλ μεγαλύτερο, καθώς η συχνότητα ανεβαίνει, λέγεται baffle step (βήμα):
οφείλεται στην ύπαρξη της μπάφλας και είναι ανάλογη με τις διαστάσεις της και το μέγεθος του εκάστοτε εκπεμπόμενου μήκους κύματος.
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα