+ Reply to Thread
Page 1 of 3 1 2 3 LastLast
Results 1 to 10 of 386

Thread: Γραφικότητες

Hybrid View

  1. Default Γραφικότητες

    Διάβαζα σε γνωστο ειδησεογραφικό φόρουμ-παράρτημα του Journal of Irreproducible Paradoxology κάποιον γραφίκουλα να επισημαίνει πόσον ενδελεχώς απέφυγε να γεφυρώσει κάτι τελικούς "για να μην πέσει ο damping factor". Παρόμοιες ανοησίες έχουν κατά καιρούς γραφεί και σε περιοδικά (επίσης παραρτήματα του Journal of Irreproducible Paradoxology) από γνωστούς αυτοαποκαλουμένους "ριβιούερ", όλους ανεξαιρέτως πολύ χαμηλής κοινωνικής τάξεως και έτι χαμηλοτέρας μορφώσεως - κάτι σαν το μηδέν της κλίμακας Κέλβιν.

    Ας τακτοποιήσω το θέμα:
    Συντελεστής απόσβεσης (Damping Factor, εν συντομία DF) ονομάζεται ο λόγος του μέτρου της αντίστασης ενός ηχείου ή μεγαφώνου προς την αντίσταση του κυκλώματος που το τροφοδοτεί ηλεκτρικώς. Το δεύτερο αυτό μέγεθος, ο παρανομαστής, είναι το άθροισμα της αντίστασης εξόδου του ενισχυτή με την αντίσταση του συνδετικού καλωδίου. Αυτά συνήθως είναι κλάσματα του Ωμ, με μονη εξαίρεση τους λαμπάτους ενισχυτές, που έχουν αντίσταση εξόδου μερικά Ωμ (π.χ. 2Ω).

    Παράδείγμα: εάν ένα μεγάφωνο έχει αντίσταση 6Ω, ο ενισχυτής 0,1Ω και το καλώδιο άλλο τόσο, ο συντελεστής απόσβεσης είναι 6/(0,1+0,1)=30. Χωρίς καν κροσόβερ. Αν υπάρχει, πάει κι αυτό στον παρανομαστή, δίπλα στα υπόλοιπα.

    Πού υπεισέρχονται αυτά τα μεγέθη? Σε δύο σημεία.

    Το ένα είναι ότι η τάση που παρέχει ο ενισχυτής "δημιουργεί" ισχύ και στον αριθμητή και στον παρανομαστή. Εάν η αντίσταση της πηγής είναι μεγάλη (π.χ. συγκρίσιμη με την αντίσταση του μεγαφώνου), τότε το μεγάφωνο δεν "τραβάει" όλη την ισχύ που θα έπρεπε. Εάν μάλιστα η αντίστασή του ποικίλλει με τη συχνότητα, πράγμα που συμβαίνει σχεδόν πάντα, αυτός ο διαιρέτης τάσεως μεταφράζεται σε σκαμπανεβάσματα της απόκρισης, με βάση τον γνωστό τύπο 10log(P1/(P1+P2)), όπου Ρ1 η ισχύς που αποδίδεται στο μεγάφωνο και Ρ2 η ισχυς που σπαταλιέται στο στάδιο εξόδου του ενισχυτή. Στην πράξη, όπως είναι γνωστό τοις πάσι, το φαινόμενο αυτό είναι ανύπαρκτο (δέκατα του deciBel) στους ενισχυτές τρανζίστορ και μικρού (1~2 deciBel) μεγέθους στους ενισχυτές λυχνίας. Παραδείγματα (από τα ακριβά, μη μας τη λένε και οι βοροσιλικάτοι) με προσομοιωμένο φορτίο:
    Krell 600 (τρανζίστορ, DF=65):

    Lamm ML2.1 (λυχνίες, DF~6):

    Ως εικός, o Krell δεν αλλάζει την απόκριση συχνότητας ενός ηχείου που οδηγεί, ενώ ο Lamm την αλλάζει σε μικρό βαθμό. Το τελευταίο δεν είναι κατ' ανάγκην κακό. Αλλαγές τέτοιας κλίμακας είναι εύκολα αντιληπτες μεν, αλλά δεν ενοχλούν διότι το αυτί προσαρμόζεται γρήγορα. Υπάρχουν μάλιστα και ηχεία των οποίων η απόκριση, εάν έχει κορυφώσεις μεγέθους και έκτασης ανάλογης με τις βυθίσεις της αντίστασής τους, μπορεί να βελτιωθεί (επιπεδούμενη) εάν οδηγηθεί από ενισχυτή με υψηλή αντίσταση εξόδου, όπως ο Lamm. Όλο αυτό το μαντζαφλάρι (sic) ονομάζεται από τους χαϊεντάδες "μάτσινγκ" και ανάγεται στη σφαίρα του μεταφυσικού, ενώ εν τοις πράγμασι πρόκειται για απλή εφαρμογή του Νόμου του Ωμ και των κανόνων του Kirchhoff.

    Το άλλο σημείο είναι η ευθυγράμμιση των ηλεκτρομηχανικών παραμέτρων του μεγαφώνου κατά Thiele-Small. Ένα μεγάφωνο είναι ένας συντονιζόμενος ταλαντωτής με απόσβεση, που εκτελεί εξαναγκασμένη ταλάντωση. Η μετάβαση ενός αρμονικού ταλαντωτή στην ηρεμία περιγράφεται από την διαφορική εξίσωση δευτέρας τάξεως:
    x" + 2γx' + ω2x = 0 (ω2: ω στο τετράγωνο, αλλά δεν μπορώ να το γράψω, κυρ-αντμινιστραίοι!)
    όπου x η στιγμιαία μετατόπιση, x' ή πρώτη παράγωγός της (=στιγμιαία ταχύτητα) και x" η δεύτερη παράγωγός της (=στιγμιαία επιτάχυνση). Η εξίσωση αυτή έχει 3 περιοχές λύσεων, ανάλογα με την τιμή του "γ" - κάτι σαν την διακρίνουσα δηλαδή.

    Ο γ είναι κλάσμα. Ο παρανομαστής του κλάσματος είναι άθροισμα. Ό ένας από τους όρους του αθροίσματος είναι πάλι κλάσμα. Ο παρανομαστής του κλάσματος αυτού είναι γινόμενο. Το γινόμενο αυτό είναι ένας αριθμός πολλαπλασιαζόμενος επί 1+(1/DF). Εάν ο DF είναι 10, τότε 1+(1/DF)=1,1. Για DF 100 γίνεται 1,01, για DF 1000 γίνεται 1,001 κοκ. O προαναφερθείς Krell 600 έχει 1+(1/DF)=1,02 και ο Lamm 1,17. Δηλαδή, απειριζομένου του DF, το 1+(1/DF) τείνει προς τη μονάδα, στην οποία μονάδα έτσι κι αλλιώς βρίσκεται πολύ κοντά. Ακόμα και για λαμπάτους ενισχυτές με υψηλή αντίσταση εξόδου.

    Ας τα πάρουμε ανάποδα, χρησιμοποιώντας μερικές τυπικές τιμές των μεγεθών που εμπλέκονται. Έχουμε λοιπόν έναν συντελεστή 1+(1/DF) που βρίσκεται ήδη πολύ κοντά στη μονάδα και την προσεγγίζει κι άλλο όσο ο DF αυξάνει. Ο συντελεστής αυτός πολλαπλασιάζεται με έναν αριθμό (π.χ. 8), το γινόμενο διαιρεί έναν άλλο αριθμό (π.χ. 120), σε αυτό το πηλίκο προστίθεται ένας άλλος αριθμός (π.χ. 2) και το άθροισμα διαιρεί έναν άλλο αριθμό (π.χ. 12). ΟΛΟ ΑΥΤΟ είναι ο συντελεστής "γ". Με βάση αυτά τα τυπικά νούμερα, ο γ είναι 0,40 για DF άπειρο και για να ανεβεί στο 0,41 πρέπει ο DF να πέσει κάτω από 50, ενώ για να πλησιάσει το 0,5 πρέπει να ρίξουμε τον DF στο ... 7! Η αντίληψη ότι οι λαμπάτοι ενισχυτές υστερούν στην απόδοση των μπάσσων οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος (αλλά όχι εντελώς) σε αυτό το ευεξήγητο φαινόμενο. Φαινομενο το οποίο εύκολα αντιμετωπίζεται, αρκεί να ξέρει κάποιος περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Όλο αυτό το ξανα-μαντζαφλάρι (ξανα-sic) ξανα-ονομάζεται από τους χαϊεντάδες "μάτσινγκ" και ανάγεται στη σφαίρα του μεταφυσικού, ενώ εν τοις πράγμασι πρόκειται για απλή εφαρμογή της ανάλυσης κατά Thiele-Small.

    Συνεπώς δεν είναι τυχαίο ότι όλοι-μα-όλοι οι σωλήνες της ΕΥΔΑΠ, εεεεεε, οι κατασκευαστές ηχείων ήθελα να πω, σχεδιάζουν με την παραδοχή ότι DF=>άπειρο, παραδοχή απόλυτα ρεαλιστική για ενισχυτές τρανζίστορ και αποδεκτή ακόμη και για αρκετούς λαμπάτους.

    Κατά τα άλλα, εκάς οι γεφυροποιοί, ότι αυτοί τον Damping Factor καταβαραθρώσουσι. Ή, όπως έλεγε η Ντεμπ στη Λάιλα: "Fuck me sideways".

    Κατόπιν τούτων, το ερώτημα ανακύπτει αβιάστως (=επίρρημα) και αβίαστον (=κατηγορηματικός προσδιορισμός): εάν υποθέσουμε ότι ο ορθότερος τρόπος να αντιμετωπισθεί χαϊεντάς τις είναι ο απαγχονισμός του από τα άντερα ομοϊδεάτου του, ποίος είναι ο οικολογικώς ηπιότερος τρόπος διαχειρίσεως των ουτωσί δημιουργηθησομένων πτωμάτων?
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  2. #2

    Default

    Quote Originally Posted by zonepress View Post
    ...Υπάρχουν μάλιστα και ηχεία των οποίων η απόκριση, εάν έχει κορυφώσεις μεγέθους και έκτασης ανάλογης με τις βυθίσεις της αντίστασής τους, μπορεί να βελτιωθεί (επιπεδούμενη) εάν οδηγηθεί από ενισχυτή με υψηλή αντίσταση εξόδου, όπως ο Lamm. Όλο αυτό το μαντζαφλάρι (sic) ονομάζεται από τους χαϊεντάδες "μάτσινγκ" και ανάγεται στη σφαίρα του μεταφυσικού, ενώ εν τοις πράγμασι πρόκειται για απλή εφαρμογή του Νόμου του Ωμ και των κανόνων του Kirchhoff...
    Καλά ως εδώ, και τό'πιασα το νόημα. Γι'αυτό και κάποια ηχεία "δένουν" καλύτερα με κάποιους ενισχυτές. Παρακάτω όμως με βραχυκύκλωσες...

    Quote Originally Posted by zonepress View Post
    ...Το άλλο σημείο είναι η ευθυγράμμιση των ηλεκτρομηχανικών παραμέτρων του μεγαφώνου... ...Η αντίληψη ότι οι λαμπάτοι ενισχυτές υστερούν στην απόδοση των μπάσσων οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος (αλλά όχι εντελώς) σε αυτό το ευεξήγητο φαινόμενο. Φαινομενο το οποίο εύκολα αντιμετωπίζεται, αρκεί να ξέρει κάποιος περί τίνος ακριβώς πρόκειται... ...Συνεπώς δεν είναι τυχαίο ότι όλοι-μα-όλοι οι σωλήνες της ΕΥΔΑΠ, εεεεεε, οι κατασκευαστές ηχείων ήθελα να πω, σχεδιάζουν με την παραδοχή ότι DF=>άπειρο, παραδοχή απόλυτα ρεαλιστική για ενισχυτές τρανζίστορ και αποδεκτή ακόμη και για αρκετούς λαμπάτους.
    Μα αφού δεν έχουν όλοι οι ενισχυτές DF=>άπειρο, τουλάχιστον σύμφωνα με τα δημοσιευόμενα από τον κατασκευαστή τους τεχνικά χαρακτηριστικά! Ή έχω μπερδευτεί αρκετά και κάνω λάθος; Και επίσης αυτό το δεύτερο, όπως λες σημείο, πώς αντιμετωπίζεται;

    Συγγνώμη για τις "παιδικές" ίσως απορίες, αλλά πρώτη φορά τέτοιο κείμενο "με έβαλε στην πρίζα", συνήθως τα προσπερνώ ως ακατανόητα. Κάτι στον τρόπο γραφής με ελκύει να το διαβάσω και κυρίως να το κατανοήσω πλήρως.

  3. Default

    Quote Originally Posted by ian View Post
    Μα αφού δεν έχουν όλοι οι ενισχυτές DF=>άπειρο, τουλάχιστον σύμφωνα με τα δημοσιευόμενα από τον κατασκευαστή τους τεχνικά χαρακτηριστικά! Ή έχω μπερδευτεί αρκετά και κάνω λάθος; Και επίσης αυτό το δεύτερο, όπως λες σημείο, πώς αντιμετωπίζεται;
    Εάν ενδιαφέρεστε, ψάξτε τις αναλύσεις κατά Thiele/Small:
    • Thiele, A.N., "Loudspeakers in Vented Boxes, Parts I and II," J. Audio Eng. Soc., vol. 19, pp. 382-392 (May 1971); pp. 471-483 (June 1971).
    • Small, R.H., "Direct-Radiator Loudspeaker System Analysis," J. Audio Eng. Soc., vol. 20, pp. 383-395 (June 1972).
    • Small, R.H., "Closed-Box Loudspeaker Systems," J. Audio Eng. Soc., vol. 20, pp. 798-808 (Dec. 1972); vol. 21, pp. 11-18 (Jan./Feb. 1973).
    • Small, R.H., "Vented-Box Loudspeaker Systems," J. Audio Eng. Soc., vol. 21, pp. 363-372 (June 1973); pp. 438-444 (July/Aug. 1973); pp. 549-554 (Sept. 1973); pp. 635-639 (Oct. 1973).
    Mη φιλοδοξείτε να τις κατανοήσετε ακόπως, διότι δεν γίνεται.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  4. #4

    Default

    Για τον φίλο τον Ζ με την καλύτερη των διαθέσεων και προθέσεων
    no hard feelings...I hope

    http://www.youtube.com/watch?v=W2KZC-CEi5M

  5. #5

    Default

    Quote Originally Posted by zonepress View Post
    Εάν ενδιαφέρεστε, ψάξτε τις αναλύσεις...
    ...Mη φιλοδοξείτε να τις κατανοήσετε ακόπως, διότι δεν γίνεται.
    Σας ευχαριστώ πολύ για την παρατεθείσα βιβλιογραφία.

  6. Default

    Quote Originally Posted by zonepress View Post
    Διάβαζα σε γνωστο ειδησεογραφικό φόρουμ-παράρτημα του Journal of Irreproducible Paradoxology
    ... να γράφουν διάφοροι για την "περίθλαση". Είναι κακή η περίθλαση, είναι καλή η περίθλαση, είναι κατά βάθος καλή η περίθλαση, αλλά έχει παρορμητικό χαρακτήρα και παρεξηγείται χωρίς λόγο, το μόνο της ελάττωμα είναι η ειλικρίνειά της και άλλα τέτοια lifestylικά.

    Το συζητούμενο (ο Θεός την κάνει συζήτηση, αλλά τέλος πάντων) είναι η baffle diffraction. Όταν μία ηχητική πηγή δεν είναι σημειακών διαστάσεων, ή όταν είναι αλλά βρίσκεται προσαρμοσμένη σε μία επιφάνεια (baffle, μπάφλα) η οποία δεν είναι άπειρη σε μέγεθος, τότε συμβαίνουν τα εξής:

    Η ηχητική ακτινοβολία της πηγής εκπέμπεται σε χώρο εάν το μήκος κύματός της είναι πολύ μεγαλύτερο απο τις διαστάσεις της μπάφλας. Ή της πηγής, αν δεν είναι σημειακού μεγέθους. Αυτό λέγεται "περίθλαση". Εάν πάλι τα εκπεμπόμενα μήκη κύματος είναι πολύ μικρότερα από τις διαστάσεις της μπάφλας, τότε η ακτινοβολία εκπέμπεται σε χώρο . Είναι προφανές ότι τότε το ηχητικό κύμα εκπέμπεται στον μισό χώρο από ότι στην πρώτη περίπτωση και συνεπώς μετράται σε επίπεδο 6 dB υψηλότερο από ότι σε χώρο 4π.

    Το φαινόμενο αυτό, η σταδιακή μετάβαση δηλαδή από ένα επίπεδο έντασης σε ένα άλλο, κατά 6 ντεσιμπέλ μεγαλύτερο, καθώς η συχνότητα ανεβαίνει, λέγεται baffle step (βήμα):

    οφείλεται στην ύπαρξη της μπάφλας και είναι ανάλογη με τις διαστάσεις της και το μέγεθος του εκάστοτε εκπεμπόμενου μήκους κύματος.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  7. Default

    Το πρόβλημα αναφύεται ακριβώς στη μεταβατική περιοχή. Δηλαδή εκεί οπου τα μήκη κύματος δεν είναι πια πολύ μεγαλύτερα από τη μπάφλα, αλλα δεν έχουν ακόμα γίνει πολύ μικρότερα από αυτήν. Στην περιοχή αυτή, όταν το ηχητικό κύμα συναντήσει το "τέλος" της μπάφλας, συναντά μία "ασυνέχεια στη φόρτιση" (από 2π σε 4π). H ασυνέχεια αυτή προκαλεί δευτερογενή εκπομπή από το σημείο της ασυνέχειας:

    Για να ακριβολογούμε, προκαλεί πολλές δευτερογενείς εκπομπές του τύπου:

    οι οποίες ολοκληρούμενες ως προς όλες τις ασυνέχειες:

    οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα:
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  8. Default

    Είναι προφανές ότι οι δευτερογενείς αυτές εκπομπές:
    (α): Είναι πάντα καθυστερημένες ως προς την αρχική εκπομπή

    και
    (β): Συμβάλλουν με αυτήν, αλλού και άλλοτε ενισχυτικά και αλλού και άλλοτε εξασθενητικά, δηλαδή δημιουργούν κροσσούς:


    Η χρονική καθυστέρηση των δευτερογενών εκπομπών υπακούει αδρά στο φαινόμενο Haas, το οποίο λέει ότι εάν δύο ίδιοι ήχοι εκπεμφθούν από διαφορετικά σημεία στο χώρο, τότε ένας άνθρωπος (εξαιρούνται οι χαϊεντάδες) αναγνωρίζει ως σημείο εκπομπής εκείνο που προηγήθηκε χρονικά, αρκεί η χρονική διαφορά να μην υπερβαίνει τα 30-40 μιλλισεκόντ. Ο ακριβής χρόνος ποικίλλει ανάλογα με τη μεθοδολογία του πειράματος, αλλά το ψυχοακουστικό υπόβαθρο του φαινομένου είναι το ίδιο πάντα.

    Για να επανέλθω στο κυρίως πιάτο, ο τρόπος με τον οποίον γίνεται η μετάβαση που λέμε baffle step από τη φόρτιση 4π στην 2π έχει περιγραφεί εξαντλητικά πριν πενήντα-τόσα χρόνια από έναν γίγαντα της Ηλεκτροακουστικής, τον Harry Olson, στο κλασσικό του σύγγραμμα "Direct Radiator Loudspeaker Enclosures".
    Last edited by zonepress; 03-04-2008 at 05:54 PM.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  9. Default

    Ο Όλσον στη μονογραφία του εξετάζει μεγάλη ποικιλία σχημάτων και στερεών, τα οποία δίνουν τις βασικές αρχές για περαιτέρω μελέτη. Τα πιο βασικά από αυτά είναι:
    Σφαίρα:

    Κύλινδρος με πηγή στο κέντρο:

    Κύβος με πηγή στο κέντρο:

    Ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο:

    και πολλές άλλες παραλλαγές.

    Στην εποχή μας μπορούν να μελετηθούν οσονδήποτε πολύπλοκα σχήματα και στερεά θέλουμε, χάρη στην μαθηματική τεχνική που ονομάζεται Ανάλυση Cepstral, για την οποία ίσως μιλήσουμε άλλη φορά. Έχουμε και μαθηματικούς εδώ που θα μπορούσαν να το κάνουν επαρκέστατα αυτό, αλλά ως φαίνεται περί άλλα τυρβάζουν.
    "Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα

  10. #10

    Default

    Eπειδή δεν παίρνω το Journal of Irreproducible Paradoxology ( )... Πότε ακριβώς είναι καλή η περίθλαση σε ένα ηχείο;

+ Reply to Thread

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts