Παρατηρώ, ότι η συζήτηση επικεντρώνεται σε θέματα γνώσης (τί είναι, πώς αποδεικνύεται, κ.λπ), ενώ όπως αρχικά ειπώθηκε:

Αυτό που λείπει από την υψηλή πιστότητα (και είναι προφανές ότι αποφεύγω εσκεμμένα τον άλλο, ακατανόμαστο όρο του οποίου η χρήση έχει γίνει πλέον τετριμμένη) είναι μια καλή εικόνα προς τα έξω (...)
και με βάση κάποιες τυπικές τεχνικές προδιαγραφές επιμένω ότι το ταινιάκι παίζει τον ρόλο αυτό καλά.

Κάπου, επίσης, ειπώθηκε ότι:

Αυτό που χρειάζεται ο χώρος είναι γνώση...
κάτι το οποίο είναι μάλλον ανακριβές, υπό την έννοια ότι γνώση που αφορά στον συγκεκριμένο χώρο υπάρχει σε σεβαστό βάθος (υπάρχουν πολλές χιλιάδες σελίδες να διαβάσει κανείς -πιθανότατα και για το σκανδαλώδες θέμα των 230v!).
Αν με τον όρο "γνώση", τώρα, υποννοείται η "εκπαίδευση" (δηλαδή η ενσωμάτωση της γνώσης στην καθημερινή πρακτική, επί του συγκεκριμένου θέματος), αυτό είναι κάτι διαφορετικό.
Για να εκπαιδευθεί κάποιος πρέπει πρώτα να εισχωρήσει στον συγκεκριμένο χώρο, στην συνέχεια να συνειδητοποιήσει το έλλειμα του και, τέλος, να επενδύσει σε προσπάθεια.
Πρώτα όμως, πρέπει να εισχωρήσει και για να γίνει αυτό πρέπει να τον δει -έστω και σχηματικά- θετικά. Γι' αυτό, μου φαίνεται, χρειαζόμαστε καλύτερη εικόνα και όχι γνώση...