Μα είναι γεγονός... Συχνά, ακόμη και μεγάλοι κατασκευαστές κάνουν λάθη σε διάφορες επιλογές τους. Το γεγονός ότι "κάποιος το έφτιαξε" δεν σημαίνει κατ' ανάγκην ότι είναι και σωστό. Μπορώ να θυμηθώ διάφορα πράγματα, από esoteric όπως το Linn Axis (μια προσπάθεια της Linn να εκμεταλλευθεί τον μύθο του LP12 πολλά χρόνια πριν που δεν την... πίστεψε κανείς) μέχρι mass market με σοβαρότατα ποσά επένδυσης σε έρευνα και έξέλιξη όπως το DCC και το PASC της Philips (το οποίο βασίστηκε σε εξαιρετικά κακή εκτίμηση της αγοράς), αλλά ακόμη και σε επίπεδο κατασκευής: Πριν από καμμιά 25αριά χρόνια, η Pioneer είχε παρουσιάσει μια σειρά κασετοφώνων, την περίφημη "CT" αν δεν κάνω λάθος (είχαν ένα χαρακτηριστικό χρυσό χρώμα) στα οποία το πλήκτρο "eject" ήταν τοποθετημένο με τέτοιο τρόπο ώστε όταν το πάταγες η πόρτα ανοίγοντας χτύπαγε επάνω στο δάχτυλό σου!
Και βεβαίως, όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε, όσο πιο πολύπλοκες και οδηγούμενες από λογισμικό γίνονται οι συσκευές τόσο πιο συχνά τα "λάθη" και ευτυχώς πιο ανώδυνα τα upgrades.
Τώρα, όσον αφορά το θέμα των ηχείων, και την ευκολία οδήγησής τους αυτό ίσως δεν θα πρέπει να καταταχθεί σε αυτού του είδους τα "λάθη", τουλάχιστον κατά την άποψή μου. Τα χαρακτηριστικά ενός τέτοιου ηχείου ελέγχονται συνήθως εύκολα και είναι πολύ λίγες οι περιπτώσεις που ένα ηχείο γίνεται κατ΄ανάγκην αναίσθητο η με χαμηλή εμπέδηση. Για παράδειγμα, ένα κλειστού τύπου μικρό ηχείο είναι κατά κανόνα αναίσθητο, αλλά αυτό οφείλεται σε συγκεκριμένη επιλογή, με -επίσης συγκεκριμένα- θετικά χαρακτηριστικά που για ορισμένες χρήσεις αντισταθμίζουν το μειονέκτημά αυτό). Επίσης, ένα ηλεκτροστατικό ηχείο, αναμένεται να έχει χαμηλή εμπέδηση σε ορισμένα σημεία του φάσματος λόγω της αρχής λειτουργίας του. Οταν, από την άλλη, ένα τυπικό ηχείο μέσου κόστους είναι απλώς κακό φορτίο, αυτό οφείλεται σε αδιάφορη ή/και πρόχειρη και "φτηνή", με την κακή έννοια του όρου σχεδίαση, και θα πρέπει να αναφέρεται.