Έγραφα παλιότερα ότι η καταλληλότητα ενός υλικού για κατασκευή ενός μεγαφώνου εξαρτάται εν πολλοίς από το πηλίκο του μέτρου του Young προς την πυκνότητα του υλικού. Η τετραγωνική ρίζα αυτού του πηλίκου ισούται με την διαμήκη ταχύτητα του ήχου στο υλικό.

Το διάγραμμα κατατάσσει και ομαδοποιεί πολλά βιομηχανικά υλικά ως προς αυτό το πηλίκο:

Βλέπει κανείς πώς κατατάσσονται τα μέταλλα και μεταλλικά κράματα, τα διάφορα κεραμικά, τα πολυμερή (π.χ. ΡΡ είναι το πολυπροπυλένιο), διάφορα ξύλα κλπ.
Oι διαγώνιες διακεκομμένες γραμμές (-----------) είναι η ταχύτητα του ήχου.

Κάθε ελαστικό υλικό, όταν ταλαντώνεται, αποθηκεύει ενέργεια, την οποία αποδίδει εν συνεχεία ως ένα μίγμα θερμότητας και παρατεινόμενης καθυστερημένης δόνησης.
Η "απώλεια" ενέργειας (δηλαδή η μετατροπή σε θερμότητα) εικονογραφείται εδώ (γκρίζα περιοχή Δu):

Η καμπύλη αυτή περιγράφει και την υστέρηση, διότι απόσβεση σημαίνει υστέρηση και τούμπαλιν. Είναι προφανές ότι, στο βαθμό που αυτή η θερμότητα προέρχεται από τα αναπαραγόμενο σήμα, υστέρηση = απώλεια πληροφορίας. Εάν η απόσβεση αφορούσε αποκλειστικά στην ενέργεια που ο ταλαντωτής εκ φύσεως προσπαθεί να "σπρώξει" εκεί όπου είναι περισσότερο ευτυχισμένος, δηλαδή στους ιδιοσυντονισμούς του, τότε θα είχαμε την επιθυμητή απόσβεση. Η ιδανική κατάσταση θα ήταν εάν ο ταλαντωτής είχε μηδενική υστέρηση και ταλαντωνόταν μακριά από τους ιδιοσυντονισμούς του, έτσι ώστε να μη μπορούσε να τους διεγείρει καν, όσον διακαώς και να το επιθυμούσε. Τώρα συνειδητοποιείτε μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σχεδιαστές κροσσόβερ, και γιατί αποτυγχάνουν τόσο συχνά.

Το διάγραμμα κατατάσσει και ομαδοποιεί πολλά βιομηχανικά υλικά ως προς το συνδυασμό ελαστικότητας και εσωτερικής απόσβεσης:


Αυτά και άλλα χρήσιμα και ευσυνόπτως καλογραμμένα εδώ:
http://www.muller.net/mullermachine/...nt_modulus.pdf