Το κοινό είναι αυτό που είναι. Ακόμα και το κατά τεκμήριον πιο "ψαγμένο" (τι ηλίθια λέξη!) κομμάτι του έχει την εξής μία διαφορά από το "μη ψαγμένο": την δοκησισοφία. Συχνά πασπαλισμένη με γερές δόσεις φιλαυτίας. Μετά από ενδελεχείς παρατηρήσεις, έχω συμπεράνει ότι:- 1. όποιος θέλει να μάθει, θα βρει τον τρόπο, ακόμα και αν το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του
- 2. όποιος δεν θέλει, δεν υπάρχει κανείς τρόπος να τον μάθεις, ακόμα και αν το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ του
- 3. η μεγάλη πλειοψηφία του "ψαγμένου κοινού" δεν δύναται να μάθει, οπότε το κατά πόσον το θέλει ή δεν το θέλει παρέλκει
Εϊναι θλιβερό πάντως ότι μετά από 4 συναπτούς αιώνες ιδεολογικής κυριαρχίας του ανθρωπισμού και του ορθολογισμού, τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν προσπαθούν καν να ξεφύγουν από τον "μαγικό" τρόπο "σκέψης" που χαρακτηρίζει τα νήπια προσχολικής ηλικίας. Αυτόν που λέει ότι αλήθεια-είναι-αυτό-που-με-βολεύει και αν-μου-πάτε-κόντρα-θα-κρατήσω-την-αναπνοή-μου-μέχρι-να-γίνω-μπλε. Ποιός φταίει? Δεν ξέρω αν φταίει κανείς. Η προσωπική μου ιδεολογία λέει ότι, πάνω απ' όλα, φταίει ο καθένας μόνος του. Aν ζούσαμε στο Μεσαίωνα, θα έφταιγαν αυτοί που πάντα φταίνε: οι άλλοι
"Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου σας. Πρέπει να είναι ωραίο να καλπάζεις με το άλογο των αληθινών Μαθηματικών, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αγκομαχάμε στον ποδαρόδρομο" - ο Άλμπερτ Άινσταϊν στον Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα